Schaamteloze PR-campagne maakt Hiddink bondscoach

Volgevreten vedette, het bekt zo lekker. Voor je zie je dan een speler die al miljoenen euro’s bij elkaar heeft gespeeld, maar dan nog even gaat cashen in Qatar. Niet alleen spelers kunnen volgevreten zijn. Ook trainers. Henk ten Cate heeft flink zijn zakken gevuld. En is hij van het niveau Pep Guardiola en José Mourinho? Nou, niet bepaald. Een ander goed voorbeeld is Guus Hiddink. Al is (of was, daar kom ik zo op) hij wel een betere trainer dan Henk ten Cate. Maar hij is minstens net zo volgevreten. Op zijn palmares staan onder anderen Real Madrid, Rusland, Turkije en Anzhi. Maar het ergste is: Guuske wordt zorgvuldig opgehemeld met als doel een tweede termijn als bondscoach van Oranje.

De invloedrijkste gek van de voetbalwereld

Marcelo Bielsa wordt door voetbalhipsters aanbeden als een god. Een rondje Google levert het ene na het andere superlatief op over de 58-jarige Argentijnse coach. “Hij is excentriek en briljant”, “een innovator”, “Bielsa’s trofee is zijn gekte”. En daar begint het pas. Chileense fans vroegen het Vaticaan of hij heilig verklaard kon worden en zagen hem als sekssymbool, Fernando Llorente zei ooit dat Bielsa de manier waarop je naar voetbal kijkt totaal verandert en Pep Guardiola vindt hem de beste coach ter wereld. Bielsa is de grote wijze Gandalf van de voetbalwereld, de man die alle wijsheid in pacht heeft en opgesloten in een kamertje met voetbal-dvd’s schaaft en schaaft en schaaft aan zijn voetbalfilosofie. Over heel de wereld heeft hij discipelen. Marcelo Bielsa, misschien niet de succesvolste coach die er is, maar wel de invloedrijkste van allemaal.

Een Nederlands Wembley, omdat het kán

Eén van de bekendste voetbalstadions ter wereld is ongetwijfeld Wembley Stadium in Londen. Fans van onder anderen Rolling Stones, Muse, Metallica en Green Day hebben er schitterende concerten mee mogen maken. Maar Wembley is natuurlijk ook het stadion van de laatste profwedstrijd van Edwin van der Sar. En van de schitterende Duitse broederstrijd in de Champions League-finale vorig seizoen. Wat als Nederland ook zo’n mooi stadion krijgt? Een bouwwerk waar de ene zondag Coldplay een show weggeeft en een paar dagen later ons Oranje aantreedt tegen Italië.

We kunnen niks doen tegen de FIFA – behalve met ze kappen

Als Noord-Korea weer dreigt wat raketten op hun onderburen af te vuren of als Iran weer eens stoer doet met hun kernprogramma, dan wordt er opgetreden tegen dit soort dictaturen. Als Ghadaffi te machtig wordt of als Morsi zijn eigen volk loopt te naaien, dan helpen we mee om ze onderuit te halen. Maar één van de grootste dictaturen op aarde kan nog altijd ongestraft zijn gang gaan: de FIFA. Vorige week bleek dat weer eens, toen de wereldvoetbalbond de middelvinger gaf aan honderden overleden arbeiders in Qatar. Want, vond de FIFA, dat Qatar in voorbereiding op het WK van 2022 systematisch mensenrechten schendt en een leger moderne slaven – waarvan er voor de eerste aftrap 4000 zullen zijn overleden – laat werken aan de stadions, wegen en hotels, is niet de verantwoordelijkheid van de FIFA. Dat is de verantwoordelijkheid van Qatar. Dat er For the good of the game mensen zes dagen per week, vijftien uur per dag werken onder de slechtste omstandigheden en daarvoor acht dollar per dag verdienen, dat interesseert de FIFA geen ene fuck. Dan vraag ik me af, kan de FIFA ongestraft alles doen wat ze wil?

#FreeZahir!

 

Terwijl David Moyes bij Manchester United steeds meer twijfel zaait bij fans, kenners en het bestuur, met een verlies thuis tegen West Bromwich Albion als voorlopig dieptepunt, is de Free Shinji-beweging nog steeds op volle sterkte. Shinji Kagawa, de sterspeler uit Japan, speelde tegen West Bromwich de eerste helft mee, maar werd vervolgens vervangen door Adnan Januzaj. Het waren spaarzame minuten voor Kagawa, die gesteund wordt door een Twitter-beweging opgezet door fans van zijn oud-club Borussia Dortmund, die de leus “Free Shinji” gebruikt, compleet met #hashtags en @Twitteraccounts. Ze willen dat de aanvallende middenvelder meer aan spelen toekomt en zijn al weken lang prominent aan het lobbyen op het sociale medium. Ondertussen is het stil rondom een andere speler, die al jaren vecht voor zijn vrijheid: Zahir Belounis.

De 100 grootste talenten van nu – waar staan zij over drie jaar?

De 100 grootste talenten van nu – waar staan zij over drie jaar?

Voetbalfans houden van lijstjes. We houden overal lijstjes voor bij. Er zijn natuurlijk zeshonderdduizendmiljard lijstjes over wie de beste voetballer ooit is, er is een lijst met de gestoordste voetballers, één met de grappigste voetballersnamen, eentje met de tien dikste voetballers ooit, een lijst van voetballers waarbij je je vriendin mee kunt nemen naar de wedstrijd zodat ze ook wat te bekijken heeft, de tien beste voetballertjes uit oempa loempa-land en zelfs een lijst met (voor de voetballerij heel unieke) intelligente voetballers. We houden van deze lijstjes, omdat we eindeloos kunnen discussiëren dat Messi beter is dan Pelé, maar Cruijff beter dan Maradona en die toch weer legendarischer dan Messi… Huh, wat? Wat we ook graag doen is mensen ‘de Nieuwe Puntje-puntje-puntje’ noemen. De Nieuwe Pelé, de Nieuwe Beckenbauer, de Nieuwe Patrick Pothuizen, noem maar op. Dus wat is er beter dan een lijst met alle ‘Nieuwe Puntje-puntje-puntjes’? Juist, een lijst met de grootste voetbaltalenten ter wereld.

Circus Doyen met El Tigre als hoofdact

 

Geld in de voetballerij. Het is een cliché-onderwerp geworden. Spaanse clubs worden indirect overeind gehouden door de Europese belastingbetaler, terwijl de gemiddelde Rus of Arabier in zijn eentje een hele club (of zelfs meerdere) kan laten draaien. En niet met de minste spelers. Het meest recente voorbeeld van de oliedollar-tsunami in de voetballerij is AS Monaco. De Franse club, die afgelopen seizoen promoveerde naar de Ligue 1, is overgenomen door een man die zijn dochter een appartement van 88 miljoen dollar cadeau doet.

Is Bayern het beste team aller tijden?

De camera’s zoomden constant in op het goed met verzorgende huidcrème baby face-achtig gehouden gezicht van Mario Götze. Met z’n pet. Götze, de jonge maestro die Duitsland en Europa in zijn korte carrière al enkele previews gaf van een magistrale carrière, was de meest besproken man. Van Borussia Dortmund stapt hij deze zomer over naar Bayern München, en net die twee clubs zag hij vorige week zaterdag de degens kruisen in de Champions League-finale. Wetend dat heel de wereld zijn doen en laten kon volgen op de televisie, juichte hij uitbundig voor zijn – nu nog – huidige club Dortmund. Clubliefde? Of beleefdheid?