Dit jaar bestaat de Engelse eredivisie 125 jaar. Daarmee is het de oudste nationale competitie ter wereld. In de loop der jaren is de opzet een paar keer gewijzigd, maar de beloning bij winst is altijd al ‘beste club van Engeland’ geweest. Tot op de dag van vandaag is deze titel 115 keer uitgedeeld. De eerste was voor de ongeslagen kampioen Preston North End. De laatste was enkele weken geleden voor Manchester United. Toch biedt dit succes geen garantie.
Daar zit hij dan, op een stoeltje in São Paulo. Aan een bureau. Flink aan het onderhandelen over een contract met één of andere ongetwijfeld lichtelijk gestoorde, temperamentvolle Zuid-Amerikaanse voorzitter. Vijfentwintig jaar oud is hij nog maar, nu al bestempeld als ‘mislukt’. Maar nog steeds niet zo hard mislukt dat een Braziliaanse topclub hem lekker bij het grof voetbalvuil laat liggen. Nog niet zo hard mislukt dat hij naar de woestijn moet, om de hoop op een glansrijke carrière in het zand te begraven en vervolgens een zwembad vol bankbiljetten in te duiken. FC São Paulo wil de middenvelder heel graag contracteren, zelf moet hij er nog even een nachtje over slapen. Misschien verlangt hij nog naar vroeger tijden, misschien mijmert hij tussen de mooie praatjes van de Braziliaanse voorzitter door over hoe het allemaal anders had kunnen lopen.
Geld in de voetballerij. Het is een cliché-onderwerp geworden. Spaanse clubs worden indirect overeind gehouden door de Europese belastingbetaler, terwijl de gemiddelde Rus of Arabier in zijn eentje een hele club (of zelfs meerdere) kan laten draaien. En niet met de minste spelers. Het meest recente voorbeeld van de oliedollar-tsunami in de voetballerij is AS Monaco. De Franse club, die afgelopen seizoen promoveerde naar de Ligue 1, is overgenomen door een man die zijn dochter een appartement van 88 miljoen dollar cadeau doet.
Als Jong Oranje weer eens een belangrijk toernooi af gaat werken kun je je klok erop gelijk zetten: uiteindelijk bereiken de voetbaljournalisten de Friese drempel van de uitgerangeerde ex-voetbalcoryfee Foppe de Haan. Die zegt dan allerlei dingen over anderen die eigenlijk alleen maar ter meerdere eer en glorie van hemzelf zijn. Zoals ook deze week tegen ANP, over het gewonnen EK van 2007: “Volgens mij is Maceo Rigters dat toernooi (lees: Foppe de Haan) eeuwig dankbaar. Tot die tijd had hij niks verdiend, daarna kreeg hij bakken met geld in de Premier League.” Negentig procent van de mensen die dit bericht lazen begon hierna meteen de naam Maceo Rigters te Googlen, om erachter te komen waar in hemelsnaam die vent tegenwoordig uithangt. Of wie het ook alweer was.
De camera’s zoomden constant in op het goed met verzorgende huidcrème baby face-achtig gehouden gezicht van Mario Götze. Met z’n pet. Götze, de jonge maestro die Duitsland en Europa in zijn korte carrière al enkele previews gaf van een magistrale carrière, was de meest besproken man. Van Borussia Dortmund stapt hij deze zomer over naar Bayern München, en net die twee clubs zag hij vorige week zaterdag de degens kruisen in de Champions League-finale. Wetend dat heel de wereld zijn doen en laten kon volgen op de televisie, juichte hij uitbundig voor zijn – nu nog – huidige club Dortmund. Clubliefde? Of beleefdheid?
