In de rubriek ‘ Magische Momenten’ neemt Joost de Kleuver lezers mee naar de fijnste momenten van een stadionbezoek. Want het zijn de kleine dingetjes waar het om gaat: de momenten waar je later nog eens aan terug denkt met de gedachte: man, wat was dat magisch…
In de rubriek ‘ Magische Momenten’ neemt Joost de Kleuver lezers mee naar de fijnste momenten van een stadionbezoek. Want het zijn de kleine dingetjes waar het om gaat: de momenten waar je later nog eens aan terug denkt met de gedachte: man, wat was dat magisch…
We zagen het dit weekend bij Barça en Sparta weer gebeuren: keepers die in het slot nog even meegaan met een corner. Joost snapt deze doelmannen niet: blijf lekker op de middellijn staan.
Helden, ik ben er altijd wel wat gevoelig voor geweest. Kijk maar naar dit stuk over mijn helden. Vroeger had ik wat meer helden dan nu en dat komt denk ik doordat ik met mijn 23 jaar bijna ouder ben dan de helft van de spelers in de Eredivisie. Daardoor doet het des te meer pijn als een van die oude helden het moeilijk heeft. Zoals Marco van Basten zondag. Ik vond het een beetje gênant. Sorry, Marco. Dit hoor jij niet te doen.
Iedereen, zelfs voetbalhelden, gaat ooit dood. In het algemeen volgt een begrafenis of een crematie, ongeveer een week later. In het voetbal volgt vaak ook een extra herdenking. Dat kan op veel verschillende manieren: een minuut applaus, een herdenking op het trainingscomplex of 11 seconden stilte. Allemaal manieren om overleden grootheden te herdenken. Afgelopen zaterdag herdacht Atlético Madrid haar oud-speler en oud-coach Luis Aragonés. Zij gaven hun held een extra cadeau: de koppositie.
Terwijl Ruben na de tweede avond al zei ”de game is on”, is dat nu helemaal het geval! Donderdag was de derde masterclass over journalistieke innovatie met sprekers als Erik van Heeswijk en Bart Brouwers. Innovatie, distributie en sponsoring. That’s what we’ve learned. Een interessante avond, dat was het zeker.
Gisteren fietste ik langs een pleintje. Niet zo bijzonder, ik fiets er dagelijks vaak genoeg langs. Echter, er waren drie jochies aan het voetballen. Eentje met rood haar, de andere twee waren blond. De jongen met het rode haar had een Nike-trainingspak aan, de ene blonde een Messi-shirtje en de andere had een spijkerbroek aan. Hij was de keeper. ’Messi’ en ’de rooie’ stonden in het veld. En ik wilde er bij gaan staan.
Het houdt me toch wel aardig bezig. Zo’n man staat daar maar en hij krijgt er ook heus wel voor betaald. Hij heeft er zelf voor gekozen. Hij hééft ten minste een baan. Hij vindt het vast niet erg, anders was hij wel wat anders gaan doen. Kom op, zet het uit je hoofd. Maar toch, in deze decembermaand is het gewoon niet leuk. Kappen nou. Hier moeten we iets aan doen. Die man verdient een beter lot. Niet meer zeuren tegenover de vierde official.
Jeuk krijg ik ervan. Rode vlekken in mijn nek. Misselijkheid en rillingen. Echt, laten we er gewoon mee stoppen. We worden dood gegooid met onzinstatistieken dat “het voor het eerst sinds 1957 is dat de top-8 na twaalf speelronden op maximaal drie punten van elkaar staat.” Vanuit alle hoeken hoor je dat omdat iedereen van iedereen kan winnen in de Eredivisie en dat dat de zwakte van de Eredivisie zou aantonen. Ook de term ‘Mickey Mouse-competitie’ hoor je vaker dan het woord buitenspel of stadion. Gek word ik er van. Lekker belangrijk dat iedereen van iedereen kan winnen!
De mooiste persoon binnen een club vind ik altijd de materiaalman. Niet de technisch directeur, de hoofdscout of de trainer, maar de materiaalman. Een wat oudere man, de buik die nog net in zijn trainingspak past, snorretje op de bovenlip. Zo’n type. Een man die de sokken van zijn spelers precies wast zoals ze het willen hebben. De materiaalman weet hoe je moddervlekken van broekjes wast: hij doet het immers al jaren. Maar daarnaast redt de materiaalman de club ook uit echte noodsituaties.
