Eindelijk dacht ik het antwoord te hebben. We moeten gezamenlijk het WK boycotten! Zo simpel kan het zijn. Maar zodra ik dat met mijn voetbalgekke vrienden en familieleden besprak, proefde ik weinig enthousiasme.
Ongemak. Elke keer als ik haar nu zag, voelde ik ongemak. Ooit was ze zo mooi, zo aanlokkelijk. Ooit had ik van haar gehouden. Maar nu ik haar zag met Vladimir Putin, voelde het alsof ze vreemdging. Alsof ze nooit echt van mij was geweest, maar altijd van de man met de meeste macht en het meeste geld.
Het is tijd voor een korte samenvatting. We hebben te maken met een WK dat mede mogelijk gemaakt wordt door ongeëvenaarde mensenrechtenschendingen, die zonder dat WK niet plaats hadden gevonden. De internationale gemeenschap heeft weinig tot niets gedaan om aan te dringen op verbeteringen, waardoor er in de afgelopen twaalf jaar weinig wezenlijk veranderd is in Qatar. Ook de negatieve publiciteit die al sinds 2013 de ronde doet, schaadt de Qatari niet en de FIFA, die een verschil had kunnen maken, heeft er geen belang bij om in te grijpen. Ik vraag me af wie de kastanjes uit vuur gaat halen, en of iemand dat überhaupt nog kan doen.
Na mijn rimpelloze WK in 2010, met de terugkeer van het oranjegevoel, moest 2014 in het teken staan van de terugkeer van mijn fascinatie met Brazilië. Hoe speciaal was het dat het mooiste toernooi van de wereld gehouden werd in het mooiste voetballand van de wereld? Het land van Ronaldo en Ronaldinho, van joga bonito, witte stranden, palmbomen en lachende mensen. Maar lang voor de aftrap had ik al door dat dat alles een illusie was, gecreëerd door de Braziliaanse president Dilma Rousseff en FIFA-baas Sepp Blatter.
Langzaam maar zeker begint het me steeds duidelijker te worden dat er helaas geen ‘silver lining’ of gelukkige afloop zal zijn in Qatar. De oliestaat doet lekker wat het zelf wil en hoeft zich van niemand iets aan te trekken. Maar is dat wel zo? Als het WK zo belangrijk is voor ze, dan is de FIFA toch in de ideale positie om druk uit te oefenen?
Mijn WK-obsessie was er sinds 2006 niet minder op geworden, maar in de zomer van 2010 was ik niet in de gelegenheid om die obsessie te botvieren. Ik had eerst nog wel het idee om weer een schrift bij te houden, maar ik had er geen tijd voor. Ik was namelijk net klaar met mijn eindexamen, net terug van examenreis en ging bijna studeren.
Hoewel het een geruststellende hypothese is dat alle publiciteit rond de moderne slavernij uiteindelijk slecht uitpakt voor Qatar, heeft dit idee voor mij altijd ongeloofwaardig gevoeld. Het lijkt me vergezocht dat de Qatarese koninklijke familie zich, vanuit haar ivoren toren, druk maakt om de commotie.
Zo rond je veertiende ben je klaar voor je eerste grote liefde. Ik had haar echter acht jaar eerder al ontmoet. Nu, als puber, was ik klaar om alles, al mijn dromen en ambities, op te geven voor haar. Ik werd meer dan alleen verliefd op het WK. Ik raakte geobsedeerd.
Deze vraag is één van de belangrijkste die je kunt stellen rond het komende WK. De hoge bazen van de FIFA en andere voetbalbonden, net als menig oud-voetballer, beweren namelijk dat het toernooi juist voor prachtige verbeteringen zorgt.
Aan al het wachten komt een einde en toen ik haar weer zag, bleek het WK nog mooier dan ik me herinnerde. Er zou in 2002 geen DENNIS BERGKAMP plaatsvinden want het Nederlands Elftal was vergeten zich te kwalificeren, maar dat voedde mijn fascinatie eigenlijk alleen maar.
