Andrea Pirlo is geen voetballer. Voetballers sprinten, voetballers worden slechter als ze ouder worden, voetballers kunnen niet alles zien. Dit geldt allemaal niet voor Andrea Pirlo, want Andrea Pirlo is geen voetballer. Hij is een kunstenaar.
“Ik denk dat de Bundesliga tot de beste drie competities zal behoren op de lange termijn en we hopen allemaal dat het de komende jaren de allerbeste competitie zal zijn”, sprak Jürgen Klinsmann onlangs in een interview met Reuters. Een sterk staaltje van stating the obvious. Met de Champions League-finale tussen Bayern München en Borussia Dortmund is de Europese overheersing (tricky, ik weet het) van Duitsland een feit. De Bundesliga is de rijkste, best bezochte, aantrekkelijkste en sterkste competitie ter wereld. Zo nemen de Duitsers het stokje over van de Spanjaarden, die de afgelopen jaren als leidend golden. Er dreigt echter iets mis te gaan in Duitsland en Klinsmann legde – onbedoeld – de vinger al op de juiste plek: “Ik denk dat de fundering in Spanje op de lange termijn zal instorten omdat slechts twee teams de hele markt controleren. Dat gaat niet werken.” Opnieuw een wonderbaarlijk pareltje van stating the obvious, goed zo Klinsi. In Spanje zijn er slechts twee topclubs, de rest komt er niet aan te pas. Maar dit dreigt in Duitsland – met de oppermacht van Bayern en Dortmund – ook te gaan gebeuren. Wat nu volgt is een stukje stating the not so very obvious.
Sympathieclubjes, je kent ze wel. Van die ploegen die jij vanwege de historie, de fans of het vertoonde spel toch wel wat gunt. Of het nou stiekem is of niet. Want vonden we het met z’n allen niet hartstikke leuk dat SC Cambuur en Go Ahead Eagles wisten te promoveren? Sympathieclubjes zijn bij voorkeur niet de beste, maar hebben ‘iets’. Het ‘ik mag je-gehalte’ is hoog. Wij van Buitenkant Voet hebben er een sympathieclubje bij: Ross County. Eh, wie zegt u? Ross County? Nooit van gehoord. Kan kloppen, wij eerst ook niet. Maar het is altijd leuk om een nieuweling te leren kennen. Ross County is een club uit Schotland. Ze spelen niet in de derde divisie. Ook niet in de tweede divisie of de eerste divisie. Ross County speelt in de Scottisch Premier League. De ploeg staat minstens twee keer per jaar tegenover Celtic. Toch niet verkeerd.
Terwijl de Juventus-bazen in het vliegtuig zaten op weg naar Manchester om te onderhandelen over Carlos Tévez, nam de clubleiding van Southampton FC een vlucht de andere kant op, richting Italië. Rome om precies te zijn. Terwijl de Juventus-bazen twaalf miljoen op tafel legden voor de Argentijnse superster, drievoudig Engels landskampioen en Champions League-winnaar van 2009, zakte de tafel van de AS Roma-directie bijna door onder het gewicht van twintig miljoen (!) euro die Southampton vuil wilde maken aan een bijna even oude Italiaanse spits die nog nooit iets won en vooral heel veel problemen veroorzaakte: Pablo Osvaldo. De situatie is tekenend voor de huidige verhoudingen op de transfermarkt. Veel clubs willen miljoenen betalen voor tussen aanhalingstekens mindere goden, maar de Italiaanse clubs halen ondertussen voor spotprijsjes wereldtoppers in huis. In een voetbalzomer waarin heel Europa de portemonnee leegstort over de transfermarkt, kunnen veel clubs een voorbeeld nemen aan de slimme inkopen die ze ondertussen in Italië aan het doen zijn.
Dit jaar bestaat de Engelse eredivisie 125 jaar. Daarmee is het de oudste nationale competitie ter wereld. In de loop der jaren is de opzet een paar keer gewijzigd, maar de beloning bij winst is altijd al ‘beste club van Engeland’ geweest. Tot op de dag van vandaag is deze titel 115 keer uitgedeeld. De eerste was voor de ongeslagen kampioen Preston North End. De laatste was enkele weken geleden voor Manchester United. Toch biedt dit succes geen garantie.
Niet letterlijk. Maar ze is te vaak in beeld. Het is zeker een mooie dame en ze zal best heel lief zijn voor Mario en goeie pizzabroodjes voor ‘m uit de magnetron trekken als ie honger heeft en ze kan er zelf ook allemaal niks aan doen, maar ik wil haar niet meer in beeld zien, ik wil geen stukjes meer over haar lezen en het is allemaal wel genoeg zo. Waarom? Omdat ze het niet verdient. Haar borsten zijn dan wel net zo groot als de gemiddelde voetbal, verder heeft ze in de voetballerij niets gepresteerd. Behalve misschien Super Mario aan het voetballen krijgen, wat best een prestatie is. Dat ze niets gepresteerd heeft is ook helemaal niet erg en haar goed recht. Het ligt aan voetbaljournalisten, die zo’n bijna gênante, overdreven nadruk leggen op mooie vrouwen in de voetbalwereld. Dat moet stoppen.
Terwijl Andrés Iniesta, Neymar, Andrea Pirlo en Keisuke Honda tientallen FIFA-camera’s op zich gericht hebben en de wereld proberen te laten zien wie de beste is op het ‘mini-WK’, de Confederations Cup, staan er buiten de stadions honderden mensen die wellicht nooit op tv zullen komen. Behalve misschien als ze, neergeschoten met rubberen kogels en als ongedierte verdelgd met traangas van een weg af gesleept worden richting een ambulance. Op het moment dat Neymar de Brazilianen in Estádio Nacional Mané Garrincha in Brasilía en achter de televisies verspreid over het hele, enorme land liet juichen, was er voor zijn landgenoten buiten het stadion bitter weinig om blij mee te zijn. Terwijl de Braziliaanse elf streden tegen de Japanners, streden deze, volgens ESPN 200 en volgens BBC Sport duizend, demonstranten tegen hun eigen landgenoten. Dertig raakten er gewond doordat de politie traangas en rubberen kogels op hen loslieten. De demonstranten baalden van de enorme kosten die de Confederations Cup en het WK van volgend jaar met zich meebrengen. De FIFA – met de mond vol van ‘respect’ en ‘fair play’ – liet het allemaal gebeuren. Als er maar gewoon doorgevoetbald kon worden.
Daar zit hij dan, op een stoeltje in São Paulo. Aan een bureau. Flink aan het onderhandelen over een contract met één of andere ongetwijfeld lichtelijk gestoorde, temperamentvolle Zuid-Amerikaanse voorzitter. Vijfentwintig jaar oud is hij nog maar, nu al bestempeld als ‘mislukt’. Maar nog steeds niet zo hard mislukt dat een Braziliaanse topclub hem lekker bij het grof voetbalvuil laat liggen. Nog niet zo hard mislukt dat hij naar de woestijn moet, om de hoop op een glansrijke carrière in het zand te begraven en vervolgens een zwembad vol bankbiljetten in te duiken. FC São Paulo wil de middenvelder heel graag contracteren, zelf moet hij er nog even een nachtje over slapen. Misschien verlangt hij nog naar vroeger tijden, misschien mijmert hij tussen de mooie praatjes van de Braziliaanse voorzitter door over hoe het allemaal anders had kunnen lopen.
Een paar dagen geleden [maandag 10 juni] berichtten wij van Buitenkant Voet al over de transfer van Radamel Falcao. Daar lijkt namelijk een luchtje aan te zitten. Het luchtje van het spreekwoordelijk stinkende geld. Investeringsmaatschappij Doyen Sports is namelijk deels eigenaar van de Colombiaanse spits. Daardoor had (en heeft) noch El Tigre zelf, noch zijn oude club Atlético Madrid veel te vertellen. Wij vonden het zo’n vreemde zaak dat we het fenomeen Doyen Sports nog wat verder hebben onderzocht.
Lieve voetbaljournalisten,
Groeten uit Miami! Het is hier lekker weer, niets te klagen. De vlucht verliep voorspoedig (Turkish Airlines, Kobe Bryant was er ook), de bagage was er snel en het hotel is nog mooier als op de foto’s van bookings.com. De cocktails zijn ook goed trouwens. Echt een aanrader dat Miami, ieder jaar weer top. De mensen hier in het hotel zijn ook echt muy bien. Heb al heel veel bekenden gezien. Gister ging ik even tafeltennis spelen met Robin van Persie, eergister mocht ik mee een stukje rijden in Jermaine Pennants auto en vanavond gaan Mario Balotelli en ik darten. Hij zegt alleen wel dat hij slecht tegen zijn verlies kan. Echt leuk dat zij er ook allemaal zijn, wat is de wereld toch ook klein hè!
