Een paar jaar geleden vond ik Ronald Koeman een lul. Dat had waarschijnlijk te maken met mijn voorliefde voor een club waar hij toen niet meer werkte en de club waar hij daarna wél ging werken – iets waar alleen Kenneth Vermeer in kan komen.
De grote competities gaan binnenkort weer van start, zo begint op zaterdag 16 augustus de Premier League. Waar verheugt Ruben zich het meest op? Vijf redenen waarom de Engelse competitie dit seizoen de leukste van allemaal wordt.
Volgevreten vedette, het bekt zo lekker. Voor je zie je dan een speler die al miljoenen euro’s bij elkaar heeft gespeeld, maar dan nog even gaat cashen in Qatar. Niet alleen spelers kunnen volgevreten zijn. Ook trainers. Henk ten Cate heeft flink zijn zakken gevuld. En is hij van het niveau Pep Guardiola en José Mourinho? Nou, niet bepaald. Een ander goed voorbeeld is Guus Hiddink. Al is (of was, daar kom ik zo op) hij wel een betere trainer dan Henk ten Cate. Maar hij is minstens net zo volgevreten. Op zijn palmares staan onder anderen Real Madrid, Rusland, Turkije en Anzhi. Maar het ergste is: Guuske wordt zorgvuldig opgehemeld met als doel een tweede termijn als bondscoach van Oranje.
Ik zou weleens naar de verjaardag van Ronald Koeman willen. Of van Erwin, dat is ook prima. Ik wil de trainers in ieder geval eens in hun privésfeer meemaken en dan het liefst tegelijk en pratend over koetjes en kalfjes. Vroeger dacht ik altijd dat Erwin Koeman niet de oudere, maar juist de jongere broer van Ronald Koeman was. Erwin is namelijk meer een doetje. Ronald Koeman, dat is de strenge leermeester die ook als zijn klas drie kwartier in stilte heeft zitten rekenen, meer had gewild. De meester die alleen een glimlach tevoorschijn tovert als de schoolfotograaf over de vloer is, en die glimlach er nog moet uitpersen ook.
