Noemde Jürgen Klopp daar nu de naam Mario Balotelli? Hij deed het echt, in zijn derde week als trainer van Liverpool. Balotelli wordt dit seizoen door Liverpool aan AC Milan verhuurd, zodat het in Engeland in ieder geval een jaartje even niet over hem hoeft te gaan. En nu heeft Klopp, net begonnen aan zijn trainersklus op Anfield, het na twee gelijkspelletjes over de excentrieke Italiaan.
Een voetballer die bij de geringste aanraking ter aarde stort alsof hij is geraakt door een verdwaalde lawinepijl. Een trainer die de vierde official bestookt met een stortvloed van beschimpingen als de schwalbe van zijn spits niet wordt beloond met een strafschop. Roze voetbalschoenen, no-look passes, het vrijetrappenritueeltje van Cristiano Ronaldo… Het zijn verschijnselen in het voetbal waarbij ik denk: ik begrijp het niet. Maar ik kan ermee leven.
Zou je het een dag volhouden aan de zijde van Mario Balotelli? Waarschijnlijk niet. Zijn imago is dermate aangetast, dat het lijkt alsof hij binnen tien tellen uit elkaar kan barsten. Afgelopen zondag, tijdens Internazionale tegen AC Milan, bleek het tegendeel.
Niet letterlijk. Maar ze is te vaak in beeld. Het is zeker een mooie dame en ze zal best heel lief zijn voor Mario en goeie pizzabroodjes voor ‘m uit de magnetron trekken als ie honger heeft en ze kan er zelf ook allemaal niks aan doen, maar ik wil haar niet meer in beeld zien, ik wil geen stukjes meer over haar lezen en het is allemaal wel genoeg zo. Waarom? Omdat ze het niet verdient. Haar borsten zijn dan wel net zo groot als de gemiddelde voetbal, verder heeft ze in de voetballerij niets gepresteerd. Behalve misschien Super Mario aan het voetballen krijgen, wat best een prestatie is. Dat ze niets gepresteerd heeft is ook helemaal niet erg en haar goed recht. Het ligt aan voetbaljournalisten, die zo’n bijna gênante, overdreven nadruk leggen op mooie vrouwen in de voetbalwereld. Dat moet stoppen.
