WK van Zlatan (III, slot)
Het laatste deel van het drieluik. Zlatan kijkt naar Nederland-Argentinië en denkt er, zoals altijd, het zijne van. Dit WK had Zlatan Ibrahimovic kunnen gebruiken.
Het laatste deel van het drieluik. Zlatan kijkt naar Nederland-Argentinië en denkt er, zoals altijd, het zijne van. Dit WK had Zlatan Ibrahimovic kunnen gebruiken.
Er is één woord dat centraal staat in de loopbaan van Tim Krul: geduld. Jarenlang zat hij op de bank bij Newcastle voor hij de man onder de lat werd, en honderdtwintig minuten lang moest hij gister toekijken voor hij de heldenrol op zich kon nemen.
Vier jaar geleden stonden we in de kwartfinale tegen Brazilië en we deden het onmogelijke: we wonnen. Een ‘weet-je-nog-waar-je-was-toen’-momentje. Niels was wel op een hele bijzondere plek: in een busje op een Belgisch festival.
We treffen vanavond een tegenstander die bizar veel weg heeft van de Spaanse kampioen en Champions League-finalist. Van de coach tot de verdwenen topspits en van de lage verwachtingen tot de tomeloze strijdkracht.
Afgelopen seizoen liet feilloos zien dat Nederland helemaal niets meer te zoeken heeft in Europa. Gelukkig is er één man die laat zien dat ons land nog steeds groot kan zijn.
Een 14-jarig Enziootje schreef in 2006 in het diepste geheim (want schaamte) een dik boekwerk over het WK. Niemand mocht het ooit lezen, maar nu, in aanloop naar Brazilië 2014, publiceren we wekelijks een belangrijke wedstrijd uit zijn verslag.
Toen ik laatst in de sportschool was dacht ik na over de toekomst van het Nederlands elftal. Ik dacht aan de nationale elftallen van Duitsland, Frankrijk, Italië. Ik dacht aan de wedstrijd Frankrijk – Nederland van vorige week. Ik kwam tot de conclusie: voetbal verandert. Techniek is belangrijk, tactiek is belangrijk, maar er is één aspect dat steeds meer aan gewicht wint: het fysieke aspect. Voetballers zijn steeds meer atleten. Het wordt tijd dat Nederland daarop inhaakt.
Nee, natuurlijk wordt dit niet het beste WK ooit. Honderdzeventigduizend Brazilianen werden uit hun huis gegooid, dat plat moest zodat er een stadion gebouwd kon worden. Een stadion dat, zoals het Estádio Nacional Mané Garrincha in Brasiliía, 447 miljoen euro aan overheidsgeld heeft gekost en na het WK zo goed als leeg staat. En als de inwoners van Brazilië, waarvan er relatief meer onder de armoedegrens wonen dan momenteel in Griekenland, dan met kartonnen protestborden de straat op gaan, worden ze genadeloos in elkaar geranseld door de Braziliaanse ME. Het wordt dus weer een WK om je kapot voor te schamen. Maar hé, met de volgende twee WK’s in Rusland en Qatar, zal het in Brazilië nog relatief meevallen qua schendingen van de mensenrechten. En als je geen geweten hebt, of je morele kompas kapot trapt op de grond, dan valt er volgend jaar op het WK genoeg te genieten. Het deelnemersveld lijkt sterker dan ooit.
Vroeger vertelde Enzio’s vader hem wat de term Mickey Mouse competitie inhield. Inmiddels lijkt die benaming flink over datum, en dus gaat hij op zoek naar een nieuwe naam voor de Eredivisie.
11 juli 2010, Johannesburg. Onze glorieuze natie staat in de finale van het Wereldkampioenschap voetbal. Onder meer Brazilië en Uruguay zijn door ons snoeiharde schopteam geslacht en het beste team op aarde, Spanje, is het enige elftal dat ons nog van eeuwige roem af kan tiqui taca-en. Hét moment, dit is de ultieme kans om eindelijk eens de beste van de wereld te worden. We benutten die kans niet. Als Iker Casillas zijn teennagels een dag eerder geknipt had, had de leeuw niet in z’n hempie gestaan, maar nu wel. We zijn in rouw, maar de trots overheerst en Nederland viert feest met de tweede plaats. We zijn in ieder geval beter dan alle anderen. Beter dan Duitsland en al helemaal beter dan onze Zuiderburen, die sneue Belgen die niet eens meededen. Ze waren vierde geworden in de kwalificatiegroep, achter Spanje, Bosnië-Herzegovina en Turkije. Zelden is het verschil tussen Nederland en België zo enorm groot geweest.