Hoe een beloftevolle carrière in het slop kan geraken? Vraag het Freddy Adu, en hij vertelt hoe je van voormalige ‘nieuwe Pelé’ naar worst case scenario voor Martin Ødegaard kan gaan. Maar er is nog hoop voor Adu, en die hoop heet de Eredivisie.
Als er één van de grote clubs aanklopt voor een willekeurige speler, wordt altijd de grote lade met clichés opengetrokken. Het is natuurlijk een jongensdroom om bij Real Madrid te spelen, je zegt geen nee tegen een club als Manchester United en door te trainen met betere spelers word je als (jeugd)speler sowieso al beter. Je kan de ‘prooi’ van de Grote Boze Voetbalwolven natuurlijk geen ongelijk geven. Als je kleinkind later langskomt in zijn gloednieuwe Bayern München-shirt, is het toch best leuk om te vertellen dat jij ervoor betaald werd om datzelfde shirt te dragen. Juist, alleen om het shirt te dragen, want sommige spelers kwamen niet verder dan dat.
Schoffies zijn het. Ratjes. Kwajongens. Nog steeds niet volwassen. Dát is wat er over Marko Arnautovic en onze eigen Hollandse jongen Eljero Elia meestal gezegd wordt. En niet dat ze zo’n geweldige dribbel in huis hebben, zulke prachtige voorzetten kunnen geven en heerlijke doelpunten maken. Niet meer tenminste. De laatste keer dat die twee iets positiefs over zichzelf konden lezen waren de Dr. Dre-koptelefoons waar ze nu zo stoer mee door de voetbalcatacomben slenteren nog niet eens op de markt. Arnautovic en Elia zitten samen bij Werder Bremen hun carrière te vergooien en lopen rond te racen over de snelweg, met 180 kilometer per uur richting afgrond. Maar niet getreurd! De nieuwe Bremen-coach Robin Dutt wil beide heertjes toch nog een kans geven. “Beiden krijgen een kans. Als na enige tijd blijkt dat ik goed met ze kan werken, zou dat perfect zijn”, aldus Dutt. Zelfvertrouwen heeft hij in ieder geval wel, maar heeft hij ook zelfkennis?
