FC Barcelona won gisteravond dik verdiend de finale van de Champions League. De Spanjaarden voetballen met een elftal dat onder Pep Guardiola nooit had kunnen bestaan. Vooral de aanwezigheid van Jérémy Mathieu was in zijn tijd ondenkbaar geweest.
Stan volgt tijdens het WK de verrichtingen van Zlatan Ibrahimovic. Hij ontbreekt in Brazilië en houdt zich, op een veel koudere plek, bezig met heel andere dingen. Of toch niet?
Tijdens het WK zal Ruben elke week de ‘Blatter van de Week’ en een ‘Guardiola van de Week’ kiezen. Een Blatter verpest het voetbal, een Guardiola verrijkt het voetbal juist.
Vanavond hoopt Manchester City tegen Aston Villa een grote stap naar de Engelse titel te zetten. In Liverpool is er stiekem hoop dat het fout gaat bij de ‘Citizens’. Cas blikt terug en kijkt vooruit naar de apotheose in de Premier League.
Zoals Brendan Rodgers dat zo goed kan – met een strak gezicht, alsof de wereld ieder moment kan vergaan – staat hij al maanden langs de zijlijn bij Liverpool. Voor de Noord-Ierse hoofdtrainer is het voetbalspelletje alsof hij aan een pokertafel zit. En ook daar kun je geen moment je aandacht verslappen.
Mannelijkheid is in de voetbalwereld van tegenwoordig net zo moeilijk te vinden als op een fashion designers-conventie en de oorspronkelijke bedenkers van de sport eeuwen terug liggen te rollen in hun graf alsof ze struikelende cavia’s in een mini-reuzenrad zijn. In de jaren zeventig dacht je bij voetballers nog aan oermensen als Theo Laseroms en Willem van Hanegem, tegenwoordig denk je aan acterende, kermende ‘slachtoffers’ van ‘overtredingen’. Eerder dit jaar schreef ik al over de jammerlijke ‘boybandisering’ van de voetbalsport, nu zet ik in dit stuk de vijf grootste Justin Biebers van The Beautiful Game op een rijtje. Justin Bieber – voor de duidelijkheid – staat symbool voor alles wat het compleet tegenovergestelde van mannelijk is. Niet dat dat erg is, want Bieber is een popster en die hoeven niet met een hakbijl jonglerend door het leven te gaan, maar voetbal, dat is voor echte mannen.
Haha, dat laatste, dat kun je tegenwoordig niet meer serieus menen.
Gabriel Agbonlahor was er klaar voor. Bij zijn eigen cluppie Aston Villa is hij met zijn 26 jaar inmiddels één van de oudere gasten, maar deze keer stond hij tussen oude sterren van weleer, die vandaag weer één keertje schitterden. Henrik Larsson, Pierre van Hooijdonk, Didier Agathe en Robert Pires liepen over het veld, daartussen was ‘Gabby’ slechts een jong ventje. Het stadion zat propvol, de gestoorde Schotse supporters hadden de hele week hun stembanden gespaard na het afgelopen weekend, om ze nu weer aan gort te zingen, schreeuwen en schelden. De adrenaline begon te gieren door Agbonlahors lichaam, hij wilde zich laten gelden tussen al deze legendes. En dan was er nog iets. Hij streed hier vandaag ook voor zijn oude captain, die ruim een jaar geleden had moeten stoppen met voetbal vanwege kanker: Stiliyan Petrov. De Bulgaarse voorbeeldprof, die nu deze wedstrijd had georganiseerd om geld op te halen in de strijd tegen die verschrikkelijke ziekte. Voor één dag was Petrov weer Gabriels captain, en voor deze captain wilde hij door het vuur gaan. Wilde hij geen enkele keer zijn been intrekken. Dat deed hij dan ook niet en hij trapte iemand de lucht in… Louis Tomlinson, lid van One Direction en het sekssymbool van miljoenen onzekere tienermeisjes.
‘Say no to racism’. Het klinkt enorm daadkrachtig, maar het valt te betwijfelen in hoeverre deze zin het taalgebruik van supporters en voetballers zal veranderen. Het heeft een flink ‘niet doen, hoor-gehalte’. Er zijn een aantal incidenten te noemen uit de voetballerij waar racisme een rol speelde. Naast de halfslachtige pogingen van voetbalbonden om dit uit te bannen, kwam Liverpool deze week als eerste club met een lijst van woorden die men niet wil horen. Of het een goed idee is of niet, wij hebben een Nederlands evenbeeld opgesteld. Een lijst van verboden woorden.
