“Natuurlijk zit ik momenteel niet lekker in mijn vel”, zei Jasper Cillessen dinsdagavond op Ziggo Sport. Hij had vlak voordat FK Rostov een vrije trap nam een stapje opzij gezet om zijn zicht te vergroten en kon er daardoor niet bij.
Er komen dagen voor waarop ik helemáál geen zin heb in de Europa League. De narcist in me pakt er even een eigen uitspraak van een paar jaar geleden bij: “Europa League-uitslagen lees je de volgende dag in de krant en je haalt er je schouders over op”.
De Leestips van deze week staan deels in het teken van El Clásico (vandaar dat ie op maandag is). Verder hebben we de verliezers van Vitesse, Rivaldo, voetbalhandel 2.0 en de tentakels van het Russische Gazprom.
Voordat Pep Guardiola alle herinneringen aan welke eerdere trainer van FC Barcelona dan ook compleet in het niet vallen bij zijn eigen prestaties, was Frank Rijkaard één van de succesvolste trainers ooit bij de Catalanen. Onze landgenoot had een schitterend elftal met mannen als Ronaldinho, Deco, Samuel Eto’o, Henrik Larsson, Giovanni van Bronckhorst, Rafael Márquez en al enkele sterkhouders van nu (Valdés, Puyol, Xavi, Iniesta) dat in 2006 de Champions League won. In Rijkaards elftal was er echter één man die bijna geen aandacht kreeg en die ook niet door veel mensen herinnerd wordt. In de CL-finale van 2006 zat hij niet eens bij de selectie (terwijl Oleguer in de basis stond!) en hij speelde in drie seizoenen tijd maar een magere 35 wedstrijden met 7 goals als doelpuntenoogst. Santiago Ezquerro. Ja, die fysiek sterke spits die je altijd alleen op de training mee zag ballen met zijn ploeggenoten.
De camera’s zoomden constant in op het goed met verzorgende huidcrème baby face-achtig gehouden gezicht van Mario Götze. Met z’n pet. Götze, de jonge maestro die Duitsland en Europa in zijn korte carrière al enkele previews gaf van een magistrale carrière, was de meest besproken man. Van Borussia Dortmund stapt hij deze zomer over naar Bayern München, en net die twee clubs zag hij vorige week zaterdag de degens kruisen in de Champions League-finale. Wetend dat heel de wereld zijn doen en laten kon volgen op de televisie, juichte hij uitbundig voor zijn – nu nog – huidige club Dortmund. Clubliefde? Of beleefdheid?
