Dit jaar bestaat de Engelse eredivisie 125 jaar. Daarmee is het de oudste nationale competitie ter wereld. In de loop der jaren is de opzet een paar keer gewijzigd, maar de beloning bij winst is altijd al ‘beste club van Engeland’ geweest. Tot op de dag van vandaag is deze titel 115 keer uitgedeeld. De eerste was voor de ongeslagen kampioen Preston North End. De laatste was enkele weken geleden voor Manchester United. Toch biedt dit succes geen garantie.
Niet letterlijk. Maar ze is te vaak in beeld. Het is zeker een mooie dame en ze zal best heel lief zijn voor Mario en goeie pizzabroodjes voor ‘m uit de magnetron trekken als ie honger heeft en ze kan er zelf ook allemaal niks aan doen, maar ik wil haar niet meer in beeld zien, ik wil geen stukjes meer over haar lezen en het is allemaal wel genoeg zo. Waarom? Omdat ze het niet verdient. Haar borsten zijn dan wel net zo groot als de gemiddelde voetbal, verder heeft ze in de voetballerij niets gepresteerd. Behalve misschien Super Mario aan het voetballen krijgen, wat best een prestatie is. Dat ze niets gepresteerd heeft is ook helemaal niet erg en haar goed recht. Het ligt aan voetbaljournalisten, die zo’n bijna gênante, overdreven nadruk leggen op mooie vrouwen in de voetbalwereld. Dat moet stoppen.
Lieve voetbaljournalisten,
Groeten uit Miami! Het is hier lekker weer, niets te klagen. De vlucht verliep voorspoedig (Turkish Airlines, Kobe Bryant was er ook), de bagage was er snel en het hotel is nog mooier als op de foto’s van bookings.com. De cocktails zijn ook goed trouwens. Echt een aanrader dat Miami, ieder jaar weer top. De mensen hier in het hotel zijn ook echt muy bien. Heb al heel veel bekenden gezien. Gister ging ik even tafeltennis spelen met Robin van Persie, eergister mocht ik mee een stukje rijden in Jermaine Pennants auto en vanavond gaan Mario Balotelli en ik darten. Hij zegt alleen wel dat hij slecht tegen zijn verlies kan. Echt leuk dat zij er ook allemaal zijn, wat is de wereld toch ook klein hè!
Schoffies zijn het. Ratjes. Kwajongens. Nog steeds niet volwassen. Dát is wat er over Marko Arnautovic en onze eigen Hollandse jongen Eljero Elia meestal gezegd wordt. En niet dat ze zo’n geweldige dribbel in huis hebben, zulke prachtige voorzetten kunnen geven en heerlijke doelpunten maken. Niet meer tenminste. De laatste keer dat die twee iets positiefs over zichzelf konden lezen waren de Dr. Dre-koptelefoons waar ze nu zo stoer mee door de voetbalcatacomben slenteren nog niet eens op de markt. Arnautovic en Elia zitten samen bij Werder Bremen hun carrière te vergooien en lopen rond te racen over de snelweg, met 180 kilometer per uur richting afgrond. Maar niet getreurd! De nieuwe Bremen-coach Robin Dutt wil beide heertjes toch nog een kans geven. “Beiden krijgen een kans. Als na enige tijd blijkt dat ik goed met ze kan werken, zou dat perfect zijn”, aldus Dutt. Zelfvertrouwen heeft hij in ieder geval wel, maar heeft hij ook zelfkennis?
