Mijn haat-liefdeverhouding met Emmanuel Adebayor

In het waarderen van voetballers bestaan er verschillende categorieën. Je hebt spelers van wie je bij wijze van spreken de voeten zou kussen. Je hebt gevoelsmatig favoriete spelers waar je gewoon ‘iets’ mee hebt. En je hebt, uiteraard, spelers aan wie je een onvervalste hekel hebt – of dat nou gegrond is of niet. In mijn geval is er één speler die zich een aparte categorie heeft toegeëigend. Een speler waar ik geen fan van ben, maar toch ook weer wel. Een speler die ik een uitgaande transfer naar Qatar toewens, maar op hetzelfde moment ook een Gouden Bal gun: Emmanuel Adebayor.

Kono & Yarmo: smaakmakers van het Oekraïense voetbal

Ik zag ze voor het eerst gezamenlijk aan het werk tijdens het EK 2012 in Polen en Oekraïne. De één een rechtspoot aan de linkerkant, de ander een linkspoot aan de rechterkant. De één klein van stuk, de ander wat steviger gebouwd. Beiden echter in het bezit van begenadigde dribbel en het vermogen om het publiek op de banken te krijgen. Én een lange naam.

“When the postman delivers letters, does he take off his shirt?”

Een voetballer die bij de geringste aanraking ter aarde stort alsof hij is geraakt door een verdwaalde lawinepijl. Een trainer die de vierde official bestookt met een stortvloed van beschimpingen als de schwalbe van zijn spits niet wordt beloond met een strafschop. Roze voetbalschoenen, no-look passes, het vrijetrappenritueeltje van Cristiano Ronaldo… Het zijn verschijnselen in het voetbal waarbij ik denk: ik begrijp het niet. Maar ik kan ermee leven.