Column: Wijnaldums zeldzaam kloppende zelfbeeld

Stan heeft inmiddels zo’n Cruijffiaanse status bereikt, dat nu hij er even tussenuit is om af te studeren, hij een team van ghostwriters heeft om de leegte op te vullen. Vandaag is het de beurt aan Enzio, die gisteren Georginio Wijnaldum een nog grotere meneer zag worden bij Newcastle United.

Het leek even of Moussa Sissoko, met de bal aan de voet opstomend op de rechterflank, hem niet zag sprinten. Sissoko leek zich met oogkleppen op vast te gaan lopen, zonder te merken dat Georginio Wijnaldum helemaal vrij recht op het doel af liep. Dat gebeurde echter niet, op het laatste moment kwam het Franse oermens tot inkeer en hij gaf toch die pass. Het leek even of Moussa Sissoko de bal te diep gaf, te ver binnen handbereik van doelman Simon Mignolet. Maar Sissoko schatte Wijnaldum op waarde: met een subliem lobje rondde onze landgenoot af, 2-0.

Tienduizenden Geordies op de tribune, een aanzienlijk aandeel met ontbloot bovenlijf, gingen uit hun dak en zijn vannacht rond een uur of vijf pas met hun dronken kop en nog steeds najuichend naast hun vrouwen gaan liggen. Ja, de vrouwen van Newcastle hadden een tijdje geen kind aan hun lads, maar gisteren waren ze weer even het mannetje. Dat allemaal dankzij Gini Wijnaldum, die voor hij in de 93e minuut het vonnis over Jürgen Klopp en zijn vrolijke roversbende voltrok ook al in de 69e minuut het eigen doelpunt van Martin Skrtel had geforceerd.

Georginio, Siem, Vurnon en Daryl stonden allemaal in de basis tegen de ploeg waarvan niemand nou echt weet of ze een topclub zijn of niet, zelfs de manager twijfelt erover. Newcastle is in ieder geval géén topclub, elke week wordt de club een stukje kleiner. Desondanks worden de Nederlanders, op de geblesseerde Tim na, steeds grotere meneren, met Wijnaldum fier op kop. Met zeven doelpunten is hij zelfs clubtopscorer.

Zou Memphis ook gekeken hebben? Desnoods door zijn chromen bril, die ervoor zorgt dat zijn hele leven wat meer bling bling oogt dan het daadwerkelijk is. En zou Memphis hebben gedacht: ik had ook een grote meneer kunnen zijn? Zodat niemand vragen zou stellen over mijn hoed.

Als je in Newcastle met een hoed op je kop door de stad loopt word je waarschijnlijk direct de Tyne ingesodemieterd, tenzij je Georginio Wijnaldum bent. Die is namelijk een propa lad, wey aye! Dat komt doordat hij altijd de goede weg heeft bewandeld, die der geleidelijkheid. Als puber doorgebroken bij Feyenoord, alweer bijna tien jaar geleden, toen een stapje hoger bij PSV, daar gebleven totdat ie eigenlijk echt wel veel te goed was voor ze en toen nog een jaar, nu door naar een Engelse degradatiekandidaat. Ook Siem, Vurnon, Daryl en Tim, niet gezegend met echt buitensporig veel talent, hebben ondervonden hoe goed dat kan werken.

Het is een realisme dat nog niet tot de hele Nederlandse voetbalwereld doorgedrongen is. We gaan nooit meer de halve finale van een groot toernooi halen, we gaan nooit meer overwinteren in Europa zonder dat er een volksfeest losbarst en we gaan ook nooit meer de manier van voetballen wereldwijd veranderen met revolutionaire ideeën. Het Nederlandse voetbal is ingehaald door meer geld, betere ideeën en meer innovatiedrang. Toch bijzonder hè, zo’n klein landje dat zo goed kan voetballen? Inderdaad, heel bijzonder, en op de lange termijn onmogelijk houdbaar.

Door Louis van Gaals briljante WK-strategie heeft ons zelfvertrouwen echter toch nog een onterechte boost gekregen en geloven we nog steeds dat een Memphis Depay na wat seizoentjes in de Eredivisie in één keer door kan stoten naar de wereldtop en beslissend kan zijn. En hoeden kan dragen. Maar wij zijn allang geen toonaangevend voetballand vol ruwe diamanten meer, wij zijn een beetje het Newcastle United van het mondiale voetbal. Nu nog wachten tot we net zo veel realisme hebben als The Magpies, met Georginio Wijnaldum voorop.