Mijn eerste date met de Oranje-vrouwen

Een maand of zeven geleden wist Borussia Mönchengladbach mij al te verleiden tot een eerste date. Deze week kreeg het Nederlands vrouwenelftal dit voor elkaar. Met dezelfde drie vrienden als vorige keer ging ik op groepsdate.

Noem het toeval of niet, maar ik kwam er een paar weken geleden achter dat het Nederlands vrouwenelftal de return van de play-offs tegen Schotland op het Kasteel in Rotterdam zou spelen. Omdat wij daar niet zo heel ver vandaan wonen en omdat de tickets spotgoedkoop waren (7,50 per persoon voor een prima plek), besloten we te gaan.

Zoals je op een ‘gewone’ eerste date niet over je ex begint, besloten we dat grappen over bepaalde onderwerpen, zoals huishouden en de verhoudingen tussen man en vrouw, verboden waren. Terwijl we ons plekje op de tribune opzochten, viel ons oog op een poster die je ook tot ‘klepper’ kon vouwen. Het had een hoog ‘retteketet AZ-gehalte’, maar het leek ons ook wel een leuk souvenir.

Om eerlijk te zijn ben ik nog nooit bij een interland van de Nederlandse mannen geweest, dus ik kende de sfeer niet. Ik besloot me niet te ergeren aan de muziekkeuze die bestond uit 538- en 100%NL-repertoire. Alsof je heen en weer geslingerd werd tussen het TROS-muziekfeest en het Amsterdam Dance Event.

Gelukkig werd er snel afgetrapt en werden we bijna negentig minuten lang gegrepen door fanatiek, fris en bovenal goed voetbal. Tussen de toch onvermijdelijke foute grappen over ‘het doel schoonhouden’ en ‘aanbieden’, concludeerden we dat een team als NAC Breda of Heracles Almelo volledig zoek gespeeld zou worden.

Eigenlijk wil je het vrouwenvoetbal zo min mogelijk vergelijken met de mannenvariant. Je noemt Ireen Wüst ook niet traag, omdat ze iets langer over de vijf kilometer doet dan Sven Kramer. Maar toch, je zou Lieke Martens best eens tegenover Ricardo van Rhijn willen zetten. Of Hiddink bellen of hij het spitsendilemma niet kan vermijden door Vivianne Miedema op te stellen tegen Mexico.

Hoe dan ook, wij zijn meer dan bereid tot een tweede date. En de ruim zevenduizend mensen die donderdagavond ook in het stadion zaten, kunnen één conclusie trekken. Het Nederlandse mannenvoetbal zakt weliswaar steeds verder weg, het vrouwenvoetbal is behoorlijk groeiende.