Column: Eventjes de sukkel

Giorgio staarde naar het gras, kort nadat hij zijn eigen keeper had gepasseerd. In de rust had Buffon hem nog omhelsd voor de 1-0. Nu hoorde hij hem stupido! roepen.

De broosheid van voetbalsucces in z’n zuiverste vorm: Giorgio Chiellini werd er vrijdag mee geconfronteerd. Het ene moment ben je een held, een halfuur later de kluns. Veel kon hij aan de eigen goal niet doen, maar een eigen doelpunt is een eigen doelpunt. De nachtmerrie van een verdediger. Het mooiste aan voetbal is scoren en het lelijkste is een doelpunt incasseren. Toen Chiellini vrijdag de door hem zelf verworven voorsprong wegwerkte, was het alsof Leonardo da Vinci een aanstaand meesterwerk verscheurde.

Giorgio hoorde niets, na de vloek van Buffon. Hij leek op slag doof. Hij keek op, toen hij nog steeds met de handen in de zij op de rand van het vijfmetergebied stond. Voor hem zag hij zijn teamgenoten richting middenlijn lopen voor de aftrap. Chiellini wilde niet meer, voelde zich weer even het kind dat in de jeugd van Livorno voor het eerst de bal in eigen doel schoot: de 1-1 tegen Ascoli. Bij het rondje sportdrank na afloop werd hij overgeslagen. Zijn beste vriendjes hadden vijf dagen niet tegen hem gepraat. Pas toen hij op donderdag op het eind van de training een cruciale sliding inzette waardoor zijn team de partij won, werd hij in genade aangenomen. Door de helft van het team.

Een kwartier nog tegen Azerbeidzjan. Giorgio wilde niet meer, hij wilde naar huis. Twee keer zou zijn naam op het scoreformulier komen. De media zouden foto’s van het moment na de 1-1 afdrukken, over de 1-0 zou niet meer worden gepraat. Giorgio wilde omkleden, nu meteen. In zijn uppie onder de douche. Geen Buffon die hem de huid vol zou schelden, geen ijzige blik van Pirlo die not impressed zou zijn van zijn excuses.

Het kon niet, Chiellini was prof, zijn land keek toe. Hij keek naar de bondscoach, langs de kant. Die wekte niet de indruk hem te gaan wisselen. En dus speelde hij op safe. Tikjes breed, af en toe een bal wegrossen. Het liefst had hij dat tot het laatste fluitsignaal gedaan, maar Italië kreeg een corner. Chiellini – met 186cm voor Italiaanse begrippen beslist een Lange Jan – moest mee naar voren. De hoekschop werd afgeslagen en net toen hij weer terug wilde lopen, zag hij hoe Giovinco de bal er opnieuw ingooide. Giorgio zette het hoofd ertegen en had drie seconden later juichende teamgenoten in z’n nek. Dit moment mocht nog wel even voortduren, al verlangde hij gelijktijdig meer dan eens naar de douche. De douche waar Buffon grijnzend stupido in zijn oor zou fluisteren en Pirlo een héél klein beetje impressed zou zijn.