Als er één kat rare sprongen in het nauw maakt, dan is het Mario Been wel. Als trainer van Feyenoord bewees hij al dat hij een dalende lijn niet in een stijgende kan omzetten. Bij RC Genk zet hij die traditie nu voort.
Deze week even geen standaard Leestips, maar de 12 beste stukken die wij in het afgelopen jaar hebben geschreven. Sinds mei zijn we bezig, en hebben we heel wat artikelen geschreven waar we trots op zijn. Erwin en Koeman, het boek van huilebalk Leonardo, YouTube filmpjes van lelijke FIFA-goals, de pokerface van Brendan Rodgers, Fanny Nguesha, Andrea Pirlo, Zlatan, de vierde official, 100 voetbaltalenten, Justin Bieber, het Nederlands vrouwenelftal en negen stappen om een voetbalsuperster te worden kwamen allemaal voorbij. En waarom dan 12 hoogtepunten, en niet elf ofzo? Gewoon, omdat dat toevallig zo uitkwam.
Chelsea, FC Porto en Atletico Madrid hebben ten minste één ding gemeen: Ze wonnen allemaal minstens één keer de Europa League. De Spanjaarden wonnen het toernooi dat officieel sinds 2009 bestaat zelfs al twee keer. Toch is er een imagoprobleem. Of het nu de uitstraling is, het prijzengeld of de deelnemers, niemand wil echt graag geassocieerd worden met de EL. En om toe te geven: ik kijk ook niet echt uit naar Esjberg fB – IF Elfsborg. Maar er is licht aan het einde van deze Europa League-tunnel.
Zou je het een dag volhouden aan de zijde van Mario Balotelli? Waarschijnlijk niet. Zijn imago is dermate aangetast, dat het lijkt alsof hij binnen tien tellen uit elkaar kan barsten. Afgelopen zondag, tijdens Internazionale tegen AC Milan, bleek het tegendeel.
Of we het nou willen of niet (niet dus), 2013 was het jaar van Sepp Blatter. De FIFA-baas domineerde van januari tot en met december, stapelde het ene memorabele moment op het andere en er was niemand die hem tegen kon houden. Blatter is zo onaantastbaar als een stekelvarken met hondsdolheid. Wij van Buitenkant Voet hebben regelmatig over deze man geschreven en er zat nooit één positief woord tussen. Om het jaar in stijl af te sluiten, presenteren wij u nu met grote schaamte de 10 ‘Finest Moments’ van keizer Sepp. Wij hopen niet dat u hiervan geniet, wij hopen dat u verafschuwd bent van deze man en dat u hem zo snel mogelijk uit het voetbal weg wilt hebben.
Ik denk dat het aan mij ligt. Eigenlijk weet ik wel zeker dat het aan mij ligt. Maar ik kijk dan ook nooit voetbal, ik weet er de ballen (haha) van, ik heb me er verder niet in verdiept, ik ben een leek op dat gebied. Het blijft echter aan me knagen, die ene zin. “Dat was een mooie goal,” en andere varianten. Ik snap die zin niet, wanneer is iets een mooie goal en bestaan er ook lelijke goals? Nu zie ik sport als een vorm van kunst, een beschouwing die over het algemeen vast bestempeld zal worden als ‘links’. Maar net als in kunst wil ik in voetbal een soort esthetiek zien. Waar in kunst de compositie een belangrijke rol speelt, is de opstelling in een team weer essentieel voor voetbal. Maar voetbal is meer dan gewoon beeldend tweedimensionaal: het is expressieve dans met een doel, een aaneenschakeling van bewegingen die je als een groep balletdansers maakt, het Zwanenmeer op gras met een connectie tussen de spelers die voor overwinning (en ja, ook plezier) zou moeten zorgen. Vanuit dit oogpunt zou de ene danser mooier moeten kunnen scoren dan anderen, maar hoe beoordeel je dat?
Het is bijna Kerst en hoewel we voor jullie in de komende dagen nog genoeg mooie, door onszelf geschreven Kerstcadeau’s onder de boom hebben liggen, willen we jullie er alvast een paar laten uitpakken. En deze hebben wij niet geschreven, maar het zijn de pareltjes der voetbaljournalistiek die ons deze week zijn opgevallen. Deze week hebben we Blatter weer als kwade genius, Braziliaanse hooligans, bestuurders en stakende stadionbouwers, de 100 nieuwe toppers van 2014 en de 10 coolste clubs op aarde. Merry Christmas motherfuckers!
Dit artikel is oorspronkelijk op ThePostOnline geplaatst op 18-12-2013.
Op het veld lopen nog wel eens spelers die ooit op een sokkel werden gezet. Het voetbal kan zo opportunistisch zijn dat dit na enkele wedstrijden al gebeurt. Bakkali was de nieuwe Johan Cruijff, met als enig verschil dat zijn wereldheerschappij in een ander rood-wit shirt zou beginnen. Helaas stortte PSV na een paar wedstrijden volledig in en nam het de frivole Marokkaanse Belg mee in zijn val. Zo zijn er nog legio voorbeelden te noemen. Dit weekend is nog iemand van zijn voetstuk gedonderd. Al was het dit keer geen speler, maar een trainer. André Villas-Boas, als een raket omhoog gegaan, nu vallend als een baksteen.
Zoals Brendan Rodgers dat zo goed kan – met een strak gezicht, alsof de wereld ieder moment kan vergaan – staat hij al maanden langs de zijlijn bij Liverpool. Voor de Noord-Ierse hoofdtrainer is het voetbalspelletje alsof hij aan een pokertafel zit. En ook daar kun je geen moment je aandacht verslappen.
Mannelijkheid is in de voetbalwereld van tegenwoordig net zo moeilijk te vinden als op een fashion designers-conventie en de oorspronkelijke bedenkers van de sport eeuwen terug liggen te rollen in hun graf alsof ze struikelende cavia’s in een mini-reuzenrad zijn. In de jaren zeventig dacht je bij voetballers nog aan oermensen als Theo Laseroms en Willem van Hanegem, tegenwoordig denk je aan acterende, kermende ‘slachtoffers’ van ‘overtredingen’. Eerder dit jaar schreef ik al over de jammerlijke ‘boybandisering’ van de voetbalsport, nu zet ik in dit stuk de vijf grootste Justin Biebers van The Beautiful Game op een rijtje. Justin Bieber – voor de duidelijkheid – staat symbool voor alles wat het compleet tegenovergestelde van mannelijk is. Niet dat dat erg is, want Bieber is een popster en die hoeven niet met een hakbijl jonglerend door het leven te gaan, maar voetbal, dat is voor echte mannen.
Haha, dat laatste, dat kun je tegenwoordig niet meer serieus menen.
