Tim Krul, de koning van het geduld

Er is één woord dat centraal staat in de loopbaan van Tim Krul: geduld. Jarenlang zat hij op de bank bij Newcastle voor hij de man onder de lat werd, en honderdtwintig minuten lang moest hij gister toekijken voor hij de heldenrol op zich kon nemen.

Foto: eurosport.yahoo.com

Foto: eurosport.yahoo.com

Elk jaar gaan er wel een paar op avontuur, jonge ventjes die niet willen wachten op een doorbraak in de Eredivisie en drie jaar rijpen tegen RKC Waalwijk en Heracles Almelo, maar meteen naar een Europese topclub vertrekken. Van sommigen hoor je niets meer (Quincy Owusu-Abeyie, Vincent van den Berg), anderen keren uiteindelijk maar terug naar Nederland (Jeffrey Bruma, Danny Hoesen). Het credo “dagelijks trainen met de beste spelers ter wereld” bleek toch niet geholpen te hebben. Er is er slechts één die slaagde: Tim Krul.

En hij moest er geduld voor hebben. In 2005, toen Krul nog maar zeventien jaar oud was, besloot hij vanuit de jeugd van ADO Den Haag naar het grote Newcastle United te vertrekken. Zat Haagse Tim, nog amper van zijn puistjes af, opeens tussen Alan Shearer, Michael Owen en Scott Parker in de spelersbus. Plus natuurlijk Shay Given. Wat moet Krul gebaald hebben van die Given, de ervaren Ierse goalie die altijd de onbetwiste basisklant was.

Maar Krul had geduld. Na drie jaar als vierde doelman door het leven te zijn gegaan, klopte hij op de deur van de technische staf. Hij wilde verhuurd worden. Bij Falkirk in Schotland en Carlisle in de lagere Engelse divisies, waar ze nog een stevige pint wegtikken voor de wedstrijd, kon Krul eindelijk lekker keepen.

Toen Given in 2009 uiteindelijk door Arabisch goud naar Manchester City werd gelokt, werd Kruls geduld nog eens op de proef gesteld. Acht wedstrijden kwam hij in 2009/2010 maar aan de bak, hij had nog altijd veteraan Steve Harper en jongeling Fraser Forster voor zich te dulden. Andere talenten zouden misschien gaan lopen zeuren, terug willen naar Nederland of gaan lopen schermen met interesse van andere clubs, maar Krul bleef geduldig. Hij wist dat zijn kans zou komen.

Een seizoen later kwam hij door blessures bij de andere twee keepers eindelijk onder de lat. En ze hebben hem er nooit meer onder vandaan gekregen. Nu is hij één van de meest gewaardeerde doelmannen van de Premier League, en zouden clubs als AC Milan, Atlético Madrid en Arsenal hem wel zien zitten als nieuwe nummer 1.

Het geduld beloond. Tim Krul vervangt Jasper Cillessen en mag op weg naar WK-glorie. Foto: newslocker.com

Het geduld beloond. Tim Krul vervangt Jasper Cillessen en mag op weg naar WK-glorie. Foto: newslocker.com

De wedstrijd tegen Costa Rica stond symbool voor Tim Kruls loopbaan. Honderdtwintig minuten had hij zitten kijken naar hoe Jasper Cillessen prima speelde, toen moest hij in actie komen. Louis van Gaal en Frans Hoek hadden een list bedacht. Cillessen had tegen Australië niet naar Hoek geluisterd bij de penalty van Mile Jedinak en trok zijn eigen plan: de Ajacied dook de verkeerde hoek in. Van Gaal en zijn keeperstrainer hadden een penaltykiller nodig, maar die hadden ze niet. En dus creëerden ze er één ter plekke.

Tim Krul is namelijk helemaal geen vermaarde penaltykiller. Van de twintig penalty’s die hij bij Newcastle te verduren kreeg, hield hij er slechts twee. Maar door Van Gaals wissel zag je de Costa Ricanen twijfelen: als deze man er zo nodig op het laatst in moest, dan zal ie wel een strafschoppenspecialist zijn. Die psychologische truc en de instructies die Hoek hem had ingefluisterd, transformeerden Krul van een tweede doelman die zelden een penalty pakte in een man die vol zelfvertrouwen twee ballen uit zijn doel ranselde en er nog twee bijna tegenhield.

Het tekent de mentale kracht die Kruls grootste kwaliteit is. Alle 17-jarige ventjes die naar Europese topclubs vertrekken hebben in interviews hun mond vol van “volwassen worden omdat je er plotseling alleen voor staat”, maar alleen bij Krul is dat ook echt te merken. Bijna tien jaar nadat hij van de kust van Oh Oh Cherso naar Geordie Shore vertrok is Tim Krul een echte kerel geworden.

Krul marcheerde als een veldheer door zijn strafschopgebied voor elke penalty die de Costa Ricanen op hem afvuurden, af en toe nog wat schreeuwend naar de man die met knikkende knieën de bal op zijn penaltystip legde. En nadat Giancarlo González’ penalty net langs zijn vingertoppen in het net verdween, zocht Krul oogcontact met de rijzige verdediger en wees hij naar zijn eigen oog. “I knew! I knew!” riep hij hem nog na. Ja, Giancarlo, je hebt gescoord, maar denk niet dat ik je niet doorhad.

Tim Krul, de koning van het geduld, een Nigel de Jong onder de lat, een man die psychologische oorlogsvoering in het voetbal naar het niveau Napoleon tilt. Vijf wedstrijden plus een verlenging had hij zijn geduld bewaard, en nu was het zijn tijd om de held te zijn. Het is tekenend voor dit Oranje: op klasse niet de beste van het toernooi, maar mentaal weerbaarder dan de rest.

Ook als Robin van Persie een keer een dag chronisch buitenspel staat, ook als het middenveld zelfs met een vergrootglas nergens op het veld terug te vinden is en ook als Keylor Navas een gigantisch scherm van plexiglas in zijn doel lijkt te hebben geplaatst, raakt Oranje niet in paniek. Ze gaan niet lopen schieten van vijfendertig meter, ze gaan in frustratie geen mannetjes omver trappen of dan maar de keeper meesturen met een corner, nee, ze blijven rustig.

En de rustigste van alle rustigen was gisteravond de koning van het geduld, Tim Krul.