Hitzlsperger, vieze vuile… held!

Thomas-Hitzlsperger

Toen Thomas Hitzlsperger afgelopen zomer aankondigde te stoppen als professioneel voetballer vond ik het al zo raar. Hij was nog maar 31, in goede vorm en had zo nog vijf jaar mee gekund op een prima niveau. De Duitse middenvelder met het kiezelharde schot koos er echter voor om te stoppen. Waarom, dat was voor iedereen een raadsel. Dat hij nu in het Duitse blad Die Zeit ervoor uitkomt dat hij homo is, maakt dan ook wel sense. Het is een dapper besluit, zelfs ook al is ie voetballer af, en het toont voor eens voor altijd aan dat homo’s best kunnen voetballen.

Hitzlsperger zei in Die Zeit onder meer: “Homofoben hebben er weer een tegenstander bij.” In de voetballerij is die lijst met tegenstanders langzaam aan het groeien. Het tragische voorbeeld van Justin Fashanu tekent hoe moeilijk het is voor homo-voetballers om uit de kast te komen, maar ‘succesvoller’ waren Thomas Berling, Marcus Urban, John Blankenstein en David Testo, terwijl Robbie Rogers (LA Galaxy) en Anton Hysén (Utsitkens BK) de twee actieve voetballers zijn die bekend hebben gemaakt dat ze op mannen vallen. Het laat zien dat de acceptatie van homo’s in het voetbal langzaam (wel nog steeds te langzaam) groeit, maar echt grote namen zijn bovenstaande heren natuurlijk niet. Daar is nu verandering in gekomen, want Thomas Hitzlsperger is geen koekenbakker.

De middenvelder komt uit de jeugd van Bayern München en speelde vervolgens voor onder meer Aston Villa, VfB Stuttgart, Lazio Roma, West Ham United, VfL Wolfsburg en Everton. Hij zat ook lange tijd in het Duitse nationale elftal, waarvoor hij 62 keer speelde en zelfs nog even aanvoerder was. Het is duidelijk: Thomas Hitzlsperger is met gemak de beste homoseksuele voetballer aller tijden. Althans, van de diegenen die uit de kast gekomen zijn dan. En nog belangrijker dan dat, hij bewijst dat homo’s echt wel kunnen voetballen. Elke keer als een René van der Gijp of een Frank de Boer zegt dat homo’s de motoriek niet hebben of liever kapper willen worden, kunnen we naar Hitzlsperger wijzen: dat was een echte klasbak. En Alex moet al helemaal zijn bek houden.

Wat Hitzlsperger, die een vriendin heeft gehad en jarenlang heeft geprobeerd hetero te zijn, nu gaat doen is de vraag. In het interview klinkt hij strijdbaar, en ik hoop dat hij zich op wil werpen als een icoon voor homoacceptatie in het voetbal, maar als hij dat niet doet is het ook prima. Het is zijn leven. Mocht hij zich echter actief inzetten voor het bestrijden van de homofobie in de voetbalwereld, dan zou dat prachtige gevolgen kunnen hebben. Dan zouden meer voetballers wellicht uit de kast durven komen en dan is het hopelijk een kwestie van tijd voor Hitzlsperger van zijn troon als beste homovoetballer wordt gestoten door een échte wereldtopper. En dan hoeven wij voetbalfans ons niet langer meer te schamen voor het feit dat wij kijken naar zo’n prehistorische inboorlingensport waarin homo’s ‘verboden’ zijn.