West-Azië: Poule A-E

Al-Hilal

De club, die in 1957 begon als Al-Olempy Club, kreeg slechts een jaar later haar huidige naam. De ‘geestelijk vader’ van die naam was toenmalig koning Saud bin Abdulaziz Al Saud.

Al-Hilal deelt het King Fahd International Stadium in Riyadh met Al-Shabab. Ook Al-Nassr – dat ingedeeld is in poule D – speelt in de (voetbal)hoofdstad van Saudi-Arabië.

Vorig seizoen wist Al-Hilal voor de zestiende keer beslag te leggen op de dubbel, en daarmee plaatste het zich direct voor de groepsfase van de Champions League. Als winnaar van de edities van 1991, 200 en 2019 is het automatisch één van de favorieten.

Selectie

Al-Hilal, waar de Braziliaanse trainer Rogério Micale in de dug-out zit, maakt optimaal gebruik van de regel dat een club in de Saudi-Arabische competitie slechts zeven buitenlanders in de selectie mag hebben. In de aanval kan de ploeg bijvoorbeeld beschikken over Bafétimbi Gomis. De Franse spits is sinds 2018 actief voor Al-Hilal, daarvoor kwam hij uit voor Olympique Lyonnais, Swansea City en Galatasaray. Het zal niet lang duren voor Gomis de kaap van honderd goals rondt bij zijn huidige club.

Een andere opvallende naam is die van Sebastian Giovinco. De veteraan kwam jarenlang uit voor Juventus, maar echt een succes werd hij daar nooit. Huurperiodes bij Empoli en Parma waren ook geen succes, dus koos hij voor de relatieve luwte van het Canadese Toronto FC. In 2019 streek hij neer in Riyadh.

In het doel kan Al-Hilal nog steeds beschikken over Abdullah Al-Mayouf. De in Riyadh geboren keeper, die op het WK van 2018 één wedstrijd keepte voor Saudi-Arabië, hield vorig seizoen negen keer in dertig wedstrijden de nul. Ook dit seizoen hield hij in zijn eerste twaalf wedstrijden vijf keer zijn doel schoon.

Shabab Al-Ahli

In de Verenigde Arabische Emiraten vinden we de tweede club van deze poule: Shabab Al-Ahli. Overigens niet te verwarren met Al-Ahli (Saudi-Arabië; ingedeeld in poule C), Al-Ahli Club (Bahrein), (Verenigde Arabische Emiraten), Al-Ahli SC (Qatar) en Al-Ahly (Egypte). Shabab Al-Ahli ontstond in 1958 na een fusie van Al-Wehdah en Al-Shabab die elkaar ontmoetten tijdens een trainingskamp in Egypte.

De thuisstad van de club is de hoofdstad Dubai. Ook Al-Nasr en Al-Wasl komen uit deze stad. Het in 1970 opgerichte Shabab Al-Ahli is wel, met lichte voorsprong, de succesvolste van de drie. Alledrie hebben ze een eigen stadion, het Al-Rashidstadion is van Shabab Al-Ahli.

Shabab stond aan kop in het vorige seizoen, maar de competitie werd geannuleerd door de coronapandemie. De tickets voor continentaal voetbal werden verdeeld op basis van het seizoen ervoor, waarin de club tweede werd achter Sharjah.

Selectie

De Argentijns-Italiaanse coach Diego Markic mag met een grote selectie werken, waarvan Mbark Boussoufa de bekendste is in de selectie. De in Amsterdam geboren middenvelder speelde in de jeugd van Ajax, maar brak daar nooit door. Zijn loopbaan begon bij AA Gent, en leidde hem verder langs Anderlecht, Anzhi en Lokomotiv Moskou, voor hij het Midden-Oosten ging verkennen. Inmiddels heeft hij naast Verenigde Arabische Emiraten ook stempels in zijn paspoort van Qatar en Saudi-Arabië.

Dit seizoen vallen de prestaties van Shabab Al-Ahli in de competitie wat tegen. Maar aan de nieuwe aanwinst in de spits ligt het niet. De Braziliaan Igor Jesus, afgelopen oktober gekocht van Coritiba, is pas 20 jaar, maar wist al de dubbele cijfers te halen in goals én assists, gerekend over alle competities. De vraag is of hij het ook in de Champions League kan laten zien.

Voor de nodige ervaring heeft de ploeg onder meer Walid Abbas aan boord. De 35-jarige centrale verdediger speelde tachtig interlands voor de Verenigde Arabische Emiraten, en sinds 2017 draagt hij het shirt van Shabab Al-Ahli.

Istiklol

De benjamin uit deze poule is Istiklol. De Tadzjiekse club werd opgericht in 2007. Twee jaar later maakte het zijn debuut in de hoogste divisie van het land.

De hoofdstad Dushanbe is de thuisbasis van Istiklol, om precies te zijn het Central Republican Stadium. In deze stad spelen ook CSKA Pamir, Lokomotiv Pamir en Dushanbe-83.

Vorig seizoen werd Istiklol met een duidelijke voorsprong kampioen van Tadzjikistan. De club profiteert van het feit dat er meer tickets te verdelen waren voor de Champions League. In de editie van 2020 mocht Istiklol als kampioen instromen in de tweede voorronde, dit jaar in de groepsfase.

Selectie

Het opvallendste aan de selectie van de Oekraïns-Tadzjiekse trainer Vitali Levchenko is het gebrek aan veteranen. Middenvelder Nuriddin Davronov is met zijn 30 jaar één van de oudsten van de groep. Hij wordt dit seizoen gehuurd van het Indonesische Borneo FC Samarinda.

Manuchekr Dzhalilov, de andere dertiger in de groep, was vorig seizoen de clubtopscorer, met zestien goals. De aanvaller werd geboren in Hisor, dat destijds nog tot de Sovjet-Unie hoorde, maar al een tijdje Tadzjieks grondgebied is. In januari 2020 kwam hij over van het Indonesische Persebaya.

Ook achterin heeft Istiklol de zaakjes voor elkaar. Doelman Rustam Yatimov stond vorig seizoen slechts elf goals toe in de competitie. Yatimov is momenteel bezig aan zijn tweede periode bij Istiklol, in het seizoen 2016/17 werd hij verhuurd aan het Russische Volga NN.

AGMK

Een Oezbeeks bedrijf dat zich bezighoudt met mijnwerkzaamheden en metaalbewerking is de drijvende kracht achter de club die in 2004 ontstond. Voluit heet de club dan ook Football Club Almalykskiy Gorno-Metallurgichesky Kombinat.

AGMK bespeelt het gelijknamige stadion in de stad Olmaliq, dat in de Tashkent-regio ligt. Zo’n 65 kilometer verderop ligt de hoofdstad Tashkent, waar onder meer Pakhtakor (poule B) speelt.

De ploeg werd nog nooit kampioen van Oezbekistan, maar wist wel één keer de beker te winnen. Vorig seizoen wist AGMK derde te worden, waarmee het zich plaatste voor de play-offs van de Champions League. Daarin was het te sterk voor het Qatarese Al-Gharafa.

Selectie

De selectie van de Oezbeekse trainer Mirdzhalol Kasymov heeft een Nederlands tintje. De in Rotterdam geboren Alvin Fortes speelde in de jeugdopleiding van Sparta, maakte in 2013 een kort uitstapje naar het Finse PS Kemi en stond daarna onder contract bij RKC, Vitesse en FC Oss. Verder speelde de flankspeler in Turkije, Griekenland, Tsjechië, Georgië en Kazachstan, en sinds maart 2021 in Oezbekistan.

Verder herbergt de ploeg weinig internationals. Abbos Otakhonov is een uitzondering: de verdediger speelde twee interlands voor Oezbekistan, waaronder de oefenpot tegen Tadzjikistan in september 2020, die met 2-1 werd gewonnen.

Jasurbek Umarov is met zijn 23 jaar één van de jongsten bij AGMK. De middenvelder komt uit de eigen jeugd van de Oezbeken, waar hij in januari 2020 de overstap maakte naar het eerste team. In de eerste vier wedstrijden van het huidige seizoen kwam Umarov pas tot elf minuten.

Sharjah FC

In 1966 zag Al Oruba Club het licht. Twaalf jaar later won de ploeg de eerste nationale competitie van de Verenigde Arabische Emiraten. Na een fusie met Al Sharjah SCC kreeg het zijn huidige naam.

Sharjah FC bespeelt het gelijknamige stadion in de gelijknamige stad, die slechts een aantal kilometers van de hoofdstad Dubai verwijderd is. Overigens is Sharjah ook de hoofdstad van het emiraat met dezelfde naam.

Net als Shabab Al-Ahli uit poule A heeft Sharjah FC zijn plek in de groepsfase te danken aan de prestaties uit het seizoen 2018-19. Daarin werd het voor de zesde keer landskampioen.

Selectie

De selectie van trainer Abdulaziz Al Yassi bestaat uit voetballers uit VAE, aangevuld met een aantal Brazilianen en een Ivoriaan. Een van de Brazilianen is Caio. De 26-jarige middenvelder wordt gehuurd van het Portugese Benfica. En met een handvol goals en assists is hij een prima aanvulling gebleken.

Welliton is ook een van de Brazilianen bij Sharjah FC. De 34-jarige spits begon zijn loopbaan bij Goiás en reisde daarna door Rusland, Spanje en Turkije. In het huidige seizoen wist hij al twaalf keer het net te vinden, en bereidde hij vier goals voor.

Met Majed Suroor heeft Sharjah FC ook een international van de Verenigde Arabische Emiraten in huis. De 23-jarige centrale verdediger is een vaste waarde bij zijn club, en mocht al wat minuten maken voor de nationale ploeg in enkele wedstrijden, waaronder de oefenwedstrijd tegen Bahrein van november 2020.

Tractor SC

Vanuit Iran is de club met de prachtige naam Tractor SC aanwezig in de Champions League. De Iraanse club werd in 1970 opgericht door – je raadt het al – een bedrijf dat onder andere tractoren produceert.

Tractor SC speelt zijn wedstrijden in het Yadegar-e Emam Stadium in Tabriz. De stadsgenoot luistert naar de naam Machine Sazi, en dat verklapt dat Tabriz een industriestad is.

In de Perzische Golf Pro League moet het grootheden als Persepolis en Esteghlal voor zich dulden. Er staat dan vooralsnog ook geen landstitel in de prijzenkast. Vorig seizoen was de bekerwinst goed voor een ticket voor de Champions League.

Selectie

Waar in andere competities volop gebruik gemaakt wordt van het maximaal toegestane aantal buitenlanders, is dat bij Tractor SC niet het geval. Niemand in de huidige selectie is buiten Iran geboren. Wel heeft de in Teheran geboren Ashkan Dejagah de Duitse nationaliteit. Je zou de 34-jarige rechtsbuiten kunnen kennen van zijn tijd bij Hertha BSC, Vfl Wolfsburg en Fulham.

Opvallend is ook het grote aantal (transfervrije) nieuwe spelers. Vier spelers kwamen over van stadsgenoot Machine Sazi, zoals Mohammed Ghaderi. De 21-jarige linksbuiten speelde als jeugdinternational van Iran op het WK Onder 17, waar de ploeg in de kwartfinale strandde tegen Spanje. Voor hogere elftallen werd Ghaderi (nog) niet opgeroepen.

De 36-jarige Masoud Shojaei is de aanvoerder van de ploeg. De middenvelder heeft in het verleden zijn geluk beproefd bij vier Europese clubs, namelijk Osasuna en Las Palmas in Spanje, en Panionios en AEK Athene in Griekenland.

Pakhtakor Tashkent FK

Uit Oezbekistan komt deelnemer Pakthakor Tashkent FC, een club die zijn geboortedag ziet als 8 april 1956, toen het zijn allereerste wedstrijd ooit speelde. Ook werd meteen de eerste goal in de historie van de ploeg gemaakt, Laziz Maksudov schoot een penalty binnen.

Tashkent, de hoofdstad van Oezbekistan, is een echte voetbalstad. Pakhtakor heeft daar zijn Pakthakor Central Stadium, maar ook Bunyodkor en Lokomotiv Tashkent spelen hun thuiswedstrijden in deze stad, ieder in hun eigen stadion.

Sinds 1992 wordt de Super League gespeeld in Oezbekistan, en sindsdien wist Pakhtakor dertien keer landskampioen te worden. Een keer was dat een gedeelde victorie met Neftchi Farg’ona. Ook in 2020 legde de ploeg beslag op de titel, waardoor het geplaatst is voor de groepsfase.

Selectie

Bij Pakhtakor vinden we een Nederlandse bijdrage: voormalig FC Groningen-trainer Pieter Huistra zwaait de scepter in de Oezbeekse dug-out. De bekendste naam in de selectie is ongetwijfeld Eren Derdiyok. De in Basel geboren aanvaller speelde in het verleden voor onder meer FC Basel, Bayer Leverkusen, Kasimpasa en Galatasaray, maar staat sinds vorig jaar onder contract bij de Oezbeekse club.

Ook Dragan Ceran is te bewonderen bij Pakhtakor. Eerder voetbalde de Serviër in zijn vaderland, België, Israël, Azerbeidzjan, Saudi-Arabië, Noord-Macedonië en sinds een paar jaar dus in Oezbekistan. Vorig seizoen scoorde hij maar liefst 21 goals en gaf hij 7 assists. En dat in 26 wedstrijden.

Khozimat Erkinov is één van de talenten in de selectie. De 19-jarige Erkinov lijkt het dit seizoen nog vooral van invalbeurten te moeten hebben, maar bij het Oezbeekse elftal mocht hij al in acht wedstrijden minuten maken. De eerste interlandgoal van de linksbuiten was een feit in de verloren vriendschappelijke wedstrijd tegen Irak.

Al-Quwa Al-Jawiya

De Iraakse luchtmacht bestond zelf pas 74 dagen, toen enkele leden ervan in juli 1931 besloten om een voetbalclub uit de grond te stampen: Gipsy Moth. Al snel werd de naam gewijzigd in Al-Quwa Al-Jawiya, dat Arabisch is voor ‘luchtmacht’.

Het Al-Shohada Stadium is de thuisbasis van de Iraakse ploeg. Dit stadion staan in Bagdad, een stad die Al-Quwa Al-Jawiya deelt met onder andere Al-Shorta uit poule C en ??.

In Irak werd het seizoen 2019-20 geannuleerd, dus werden de tickets voor de continentale toernooien uitgedeeld op basis van het seizoen ervoor. Al-Quwa Al-Jawiya werd destijds tweede achter Al-Shorta, en dat betekende een plek in de play-offs. Daarin was het na strafschoppen te sterk voor Al-Wehda uit Saudi-Arabië.

Selectie

Aymen Hussein is de man in vorm bij de Irakezen. De aanvaller scoorde in de eerste 26 wedstrijden van het seizoen 14 keer, en staat daarmee bovenaan de topscorerslijst. De 25-jarige Hussein speelde in het verleden onder meer voor Al-Shorta en Al-Naft, voor hij de overstap maakte naar het Tunesische CS Sfaxien. Sinds juli 2019 speelt hij bij Al-Quwa Al-Jawiya.

Eén van de talenten in de selectie is Ibrahim Bayesh. De middenvelder speelde al achttien interlands voor Irak, waarin hij drie keer scoorde. Zeker niet slecht voor iemand van 20 jaar oud. In augustus 2018 kwam Bayesh over van Al-Zawraa.

Aan het begin van het huidige seizoen haalde Al-Quwa Al-Jawiya een nieuwe doelman op bij Al-Zawraa: Fahad Raheem. De 26-jarige Irakees is één van de minst gepasseerde keepers in de competitie, en daarmee heeft hij een belangrijk aandeel in de koppositie van de club.

Al-Duhail

Al-Duhail SC zag in 1938 het levenslicht als Al-Shorta Doha. Twaalf jaar geleden werd de clubnaam veranderd in Lekhwiya, maar sinds 2017 is de club bekend als Al-Duhail SC.

Al-Duhail heeft, zoals de eerste naam van de club al doet vermoeden, de Qatarese hoofdstad Doha als standplaats. Daar speelt het in het Abdullah bin Khalifastadion. Ook clubs als Al-Ahli, Al Sadd, Qatar SC en Umm Salal komen uit deze stad.

Sinds 2010 wist Al-Duhail zeven keer beslag te leggen op de landstitel. Daarmee staat het in de ranglijst aller tijden op de vierde plek, samen met Al Gharafa en Al-Arabi. Recordkampioen van Qatar is Al-Sadd. Als kampioen van het seizoen 2019/20 verdiende Al-Duhail een ticket voor de groepsfase van de Champions League.

Selectie

Trainer Sabri Lamouchi, die ooit AS Monaco, Internazionale en Olympique Marseille onder zijn hoede had, kan beschikken over een selectie die grotendeels bestaat uit Qatari. De bekendste speler is ongetwijfeld Mehdi Benatia, die een verleden heeft bij onder meer AS Roma, Bayern Munchen en Juventus. De Marokkaans international speelt sinds 2019 in Doha.

Een andere opvallende naam is Kwang-song Han. De spits is geboren in Noord-Korea, en stond eerder onder contract bij Cagliari, waar hij werd uitgeleend aan Perugia en Juventus. Bij de Oude Dame speelde hij vooral in het Onder 23-team, en werd hij zes dagen nadat de club hem kocht weer van de hand gedaan. In die tijd was zijn waarde verdubbeld van 3,5 naar 7 miljoen euro.

Sterspeler dit seizoen is linksbuiten Dudu. De 29-jarige Braziliaan, die gehuurd wordt van Palmeiras, scoorde in de eerste negentien wedstrijden al elf keer en gaf zes assists. Zijn prestaties hebben ervoor gezorgd dat Al Duhail heeft besloten Dudu komende zomer definitief over te nemen.

Al-Ahli

In 1937 besloten vier jongens van de Al-Falah school in Djedda een club te beginnen: Al-Ahli was geboren.

Al-Ahli speelt zijn thuiswedstrijden in het King Abdullah Sports City. De club deelt het stadion met het in Nederland iets bekendere Al-Ittihad.

Qua prestaties in de nationale competitie is Al-Ahli de Joop Zoetemelk van Saudi-Arabië. De club wist drie keer de landstitel te pakken, waarvan de laatste uit het seizoen 2015/16 stamt. Daar tegenover staan maar liefst negen tweede plekken. Ook in de Champions League pakte het al twee maal het zilver. Vorig seizoen plaatste Al-Ahli zich voor het Aziatische toernooi door derde te worden in de competitie, achter kampioen Al-Hilal en runner-up Al-Nassr.

Selectie

De ploeg wordt geleid door de Servische trainer Vladan Milojevic, die je zou kunnen kennen van zijn loopbaan in de jaren ’90 bij onder meer Rode Ster Belgrado en Panathinaikos. Bij Al-Ahli heeft hij gezelschap van een landgenoot: middenvelder Ljubomir Fejsa wordt gehuurd van Benfica. De Serviër speelde in het verleden onder meer bij Alaves en Olympiakos.

Een andere naam die we terugzien bij de club uit Saudi-Arabië is de Braziliaanse linksback Lucas Lima. Naast een aantal clubs in zijn geboorteland vertegenwoordigde hij ook het Portugese Arouca en het Franse FC Nantes. De 29-jarige Lima is de vaste linksachter van de ploeg.

De meest opvallende naam is toch wel die van M’Baye Niang. De in Frankrijk geboren spits heeft onder andere AC Milan, Montpellier, Genoa, Watford en Torino op zijn cv staan. Maar dit seizoen wordt hij door Al-Ahli gehuurd van Stade Rennais. Tot nu toe wist hij het net nog niet te vinden.

Esteghlal

De club werd in 1945 opgericht onder de naam Docharkheh Savaran, en vier jaar later werd dat Taj Tehran Football Club. De huidige naam stamt uit 1979. Voor ons westerlingen opmerkelijk: de club is in handen van het Iraanse ministerie van Sport en Jeugd.

Esteghlal speelt zijn wedstrijden in het Azadistadion in de Iraanse hoofdstad Teheran, evenals Persepolis. Ook Saipa heeft deze stad als thuisbasis, maar heeft een eigen stadion: het Shahid Dastgerdistadion.

Na Persepolis (13) pakte Esteghlal de meeste landstitels (8). Daarnaast finishte de club tien keer als tweede. Dit was ook afgelopen seizoen het geval, waardoor het geplaatst is voor de groepsfase van de Champions League, het toernooi dat de ploeg al twee keer won.

Selectie

Mahmoud Fekri, de 51-jarige Iraniër, is sinds oktober 2020 de coach van Esteghlal. Zijn selectie bestaat uit bijna alleen maar landgenoten, al zijn er, zoals bij meer CL-deelnemers, uitzonderingen. Zoals Hrvoje Milic, de Kroatische linksback van de ploeg. De verdediger speelde, behalve in zijn thuisland, ook in Zweden, Rusland, Italië en Griekenland.

Vorig seizoen was Esteghlal de meest scorende ploeg in de competitie. De Malinees Cheick Diabité had daar met zijn vijftien goals het grootste aandeel in. De spits, die in 2019 gratis overkwam van Emirates Club uit de Verenigde Arabische Emiraten, lijkt dus een schot in de roos.

Mehdi Ghayedi lijkt één van de spelers met de meeste potentie. De pas 22-jarige linksbuiten scoorde is samen met rechtsback(!) Vouria Ghafoori de clubtopscorer met vier goals. Met als extra dat hij ook nog drie assists gaf.

Al-Shorta

In 1932 werd de club Montakhab Al-Shorta opgericht door politieagenten. Enkele decennia later werd de ploeg bekend onder de naam Al-Shorta Bagdad, wat na de oprichting van de Iraakse voetbalbond kortweg Al-Shorta SC werd. In die tijd werd de club ook eigendom van het Iraakse ministerie van Binnenlandse Zaken.

Bagdad is de thuishaven van Al-Shorta, en dat geldt ook voor negen andere clubs in de hoogste divisie: Al-Hudood, Al-Kahrabaa, Al-Karkh, Al-Naft, Al-Quwa Al-Jawiya, Al-Sinaat Al-Kahrabaiya, Al-Talaba, Al-Zawraa en Amanat Baghdad.  Met Al-Talaba deelt Al-Shorta een stadion: het Al-Shaabstadion.

Tot nu toe heeft Al-Shorta vijf landstitels op de naam, negen minder dan recordkampioen Al-Zawraa. Vorig seizoen werd er in de Premier League geen winnaar aangewezen, de resultaten van het seizoen ervoor werd gebruikt om de Aziatische tickets te verdelen. Al-Shorta werd in die jaargang kampioen, dus was verzekerd van een plek in de groepsfase van de Champions League. En net als vorig jaar werd de ploeg ingedeeld bij Esteghlal en Al-Ahli.

Selectie

Als enige buitenlandse trainer in de competitie is de Servische Aleksander Ilic een bijzondere verschijning. Sinds 2019 staat hij bij Al-Shorta aan het roer, en dit seizoen staat hij voor de uitdaging om de doelpunten van de vertrokken topscorer van vorig jaar, Alaa Abdul-Zahra, te compenseren. Ighodaro Osaguona, overgekomen van het Iraanse Persepolis, is één van de spelers die de erfenis van de spits heeft gekregen.

De prestaties komen dit seizoen vooral door de sterke verdediging. Doelman Ahmed Basil hield al regelmatig zijn doel schoon. De 24-jarige Irakees hoefde in de eerste 21 wedstrijden pas 11 goals toe te staan.

Eén van de veteranen van de ploeg is Wissam Kadhim. De 35-jarige middenvelder speelt al sinds 2009 bij Al-Shorta. Daarvoor speelde Kadhim voor Al-Zawraa, Duhok SC en Al-Quwa.

Al-Sadd

In 1969 werd Al-Sadd opgericht door studenten, in samenspraak met de toenmalige minister van Jeugd en Sport, Sjeik Qassim bin Hamad Al-Thani. De club werd opgebouwd op de resten van Al Ahrar, dat een paar jaar daarvoor was verdwenen van het toneel.

Al-Sadd heeft het Jassim Bin Hamad Stadium als thuisbasis. Net als Al-Duhail uit poule C komt deze club uit de Qatarese hoofdstad Doha.

In Qatar heeft Al-Sadd als bijnaam Al Zaeem, dat ‘De Baas’ betekent. Die naam dankt de club aan het feit dat het al twee keer de Champions League won (waarvan een keer in de tijd dat het nog geen Champions League heette). Geen andere Qatarese club is het vooralsnog gelukt om de continentale beker te pakken. Daarnaast is Al-Sadd recordkampioen van het land met 14 titels, al werd de ploeg vorig seizoen ‘slechts’ derde.

Selectie

Qatarese clubs hebben een grote aantrekkingskracht op (West)-Europese spelers. En ook op trainers, want bij Al-Sadd staat sinds 2019 de enige echte Xavi Hernandez aan het roer. Zijn landgenoot Santi Cazorla is één van de sterspelers. De creatieveling speelde in het verleden onder meer bij Villarreal, Arsenal en Malaga, maar besloot mede door zijn leeftijd en blessuregevoeligheid een uitstapje naar Al-Sadd te maken.

Een ander fenomeen, zij het minder bekend in Nederland, is de Algerijn Baghdad Bounedjah. De aanvaller speelde in eigen land voor RCG Oran en USM El Harrach, en kwam ook uit voor de Tunesische topclub Etoile du Sahel. Sinds 2016 scoort hij aan de lopende band in Qatar, en is daardoor clubtopscorer met 160 goals in 149 duels. Hij laat daarmee nummer 2, de Qatarees Hassan Al Haidos met 115 goals, ver achter zich.

Middenvelder Rodrigo Tabata is de absolute patron van de ploeg. De 40-jarige middenvelder werd geboren in Brazilië, maar kreeg de Qatarese nationaliteit, nadat hij jarenlang actief was voor Al-Rayyan. Sinds juli 2020 draagt hij het shirt van Al-Sadd.

Al-Nassr

In 1955 richtte de Saoedi-Arabiër Zeid Bin Mutlaq Al-J’aba Al-Dewish Al-Mutairi de club Al-Nassr op. Het duurde enkele jaren, voordat het de profstatus veroverde, daarvoor was het een amateurclub. In 1963 promoveerde het voor het eerst naar het hoogste niveau.

Al-Nassr is, net als Al-Hilal uit poule A, een club van de stad Riyadh, waar het speelt in het King Saud University Stadium. Ook Al-Shabab, dat dit seizoen niet uitkomt in een continentaal toernooi, komt hiervandaan.

Weliswaar is Al-Nassr qua landstitels niet de meest succesvolle club, maar het levert wel de topscorer aller tijden. Majed Abdullah, die van 1977 tot 1997 bij de ploeg speelde, scoorde 189 goals in 194 wedstrijden. Vorig seizoen werd de ploeg tweede, mede dankzij de topscorer van de competitie: de Marokkaan Abderrazak Hamdallah finishte op 29 goals, twee meer dan Bafétimbi Gomis van Al-Hilal.

Selectie

De Kroatische trainer Alen Horvat kan onder meer beschikken over de topscorer van vorig seizoen. De Marokkaan Abderrazak Hamdallah wist 29 keer te scoren in 27 wedstrijden. Dit seizoen is hij een stuk minder op schot.

Ook de nummer twee van de assistranglijst van vorig seizoen speelt bij Al-Nassr. De in Naarden geboren Nordin Amrabat bereidde elf keer een doelpunt voor. In het verleden speelde hij onder meer voor PSV, Galatasaray en Malaga, voor hij in 2018 zijn geluk ging beproeven in Saudi-Arabië.

Al-Nassr kan ook beschikken over één van de grootste talenten van Saudi-Arabië: Firas Al-Buraikan maakt zeer regelmatig minuten bij zijn club, en heeft ook al negen interlands achter zij naam staan, waarin hij drie keer scoorde.

Al-Wehdat

In 1956 werd Al-Wehdat Youth Center opgericht, waarna het achttien jaar later zijn huidige naam kreeg. Tussen 1986 en 1989 stond de club bekend onder de naam Al-Diffatain Sports Club, maar daarna werd de naam Al-Wehdat in ere hersteld.

In de Jordaanse hoofdstad Amman staat het stadion van Al-Wehdat, het Koning Abdullahstadion, dat gedeeld wordt met stadsgenoot Shabab Al-Ordon. In deze stad delen ook Al-Ahli, Al-Baqa’a, Al-Faisaly en Al-Jazeera het Amman International Stadion. Er is ook nog een derde stadion, dat de naam Petra Field draagt, dit wordt bespeeld door Sahab.

Jordanië mag dankzij de uitbreiding van het deelnemersveld één club direct afvaardigen naar de groepsfase. Al-Wehdat valt deze primeur ten deel als kampioen van het afgelopen seizoen. Dat seizoen zou overigens het eerste zijn dat binnen één kalenderjaar zou worden afgewerkt, maar corona gooide ook daar roet in het eten.

Selectie

De in Kuweit geboren trainer Abdullah Abu Zema kan beschikken over een aantal Jordaanse internationals, met als meest ervaren rot de linksback Mohamed Al-Dumeiri. De 33-jarige veteraan speelde eerder in Saudi-Arabië en Qatar.

In de aanval vinden we een speler terug die in het verleden voor de Libanese club Shabab Al Sahel speelde: Abdulaziz N’Diaye maakte in februari 2020 de overstap naar Al-Wehdat.

De jongste van de selectie is de 19-jarige centrale verdediger Danial Afaneh. De Jordaniër is de enige speler bij Al-Wehdat die na 1 januari 2001 geboren is.

Foolad

In 1971 kwam de toenmalig president van staalbedrijf Foolad Khuzestan Company, Ali Akbar Davar, op het idee om een voetbalclub op te richten. Deze kreeg simpelweg de naam Foolad.

Het stadion, dat ook de naam Foolad draagt, staat in de Iraanse stad Ahvaz in de provincie Khuzestan. In deze provincie is ook Naft Masjed Soleyman actief, in de stad Masjed Soleyman.

De tweevoudig kampioen werd in het seizoen 2019/20 derde in de Persian Golf League. Die plaats gaf recht op een plek in de play-offs van de Champions League. Daarin werd simpel afgerekend met Al-Ain uit de Verenigde Arabische Emiraten.

Selectie

De ploeg van trainer Javad Nekounam moet het niet hebben van het scorende vermogen. Zowel in het lopende als in het vorige seizoen maakte de ploeg gemiddeld minder dan één goal per wedstrijd. Daar tegenover staat het uitstekende keeperswerk van Mohsen Farouzan. De 32-jarige Iraniër hield in de eerste achttien wedstrijden al negen keer de nul.

Ook Saleh Hardani is onderdeel van de sterke defensie. De Iraniër, die uit de eigen jeugd komt, is 22 jaar, en is de eerste keuze voor de rechtsbackpositie.

Ondanks het relatief lage aantal doelpunten dat de ploeg scoort, lijkt het toch een goaltjesdief in de gelederen te hebben. De Braziliaanse spits Luciano Pereira scoorde in twintig wedstrijden acht keer, waarvan twee keer in de belangrijke CL-playoff tegen Al-Ain.

Persepolis FC

In 1963 werd Persepolis opgericht, en had al snel de beschikking over spelers van Shahin FC, dat enkele jaren later definitief zou verdwijnen. De Iraanse oud-bokser Ali Abdo was destijds de geestelijk vader van de club.

Evenals Esteghlal in poule C komt Persepolis uit de Iraanse hoofdstad Teheran, en de twee clubs delen een stadion: het Azadistadion. Ook Saipa, dat vorig seizoen ternauwernood aan degradatie wist te ontkomen, komt uit deze stad.

Persepolis, de club waar de legendarische spits Ali Daei speler en trainer is geweest, verdiende vorig seizoen een ticket voor de CL-groepsfase door voor dertiende keer kampioen van Iran te worden. Daarmee is het de recordhouder van het land. Daarnaast won het zes keer de beker, drie keer (op rij) de Super Cup, en won het in 1991 het toernooi voor bekerwinnaars. In de Champions League verloor de Iraanse ploeg al twee keer de finale, in 2018 en 2020. Zou het dit jaar wel lukken om het toernooi te winnen?

Selectie

Coach Yahya Golmohammadi mag zich in zijn handjes knijpen met dé veteraan van de Iraanse Premier League: Jalal Hosseini tikt over niet al te lange tijd de 500 wedstrijden in deze competitie aan, daarmee is hij recordhouder. Sinds 2016 werkt hij zijn wedstrijden af in het shirt van Persepolis.

De clubtopscorer van vorig seizoen, Ali Alipour, is vertrokken bij Persepolis, een nieuwe goalgetter lijkt nog niet te zijn opgestaan. Momenteel is middenvelder Ahmad Nourollahi degene met de meeste doelpunten, met zes goals in de eerste zeventien wedstrijden.

Mehdi Torabi was in de vorige jaargang degene na Alipour met de meeste doelpunten. Hij vertrok in oktober 2020 naar het Qatarese Al-Arabi, maar keerde een paar maanden later weer terug bij Persepolis. Zijn loopbaan begon hij bij stadsgenoot Saipa.

Al-Rayyan

In 1967 fuseerden Old Al-Rayyan en Nusoor Club tot het huidige Al-Rayyan. Enkele jaren later nam de club voor het eerst deel aan de Qatar Super League.

Doha is de voetbalhoofdstad van Qatar, met behalve Al-Duhail uit poule C, Al-Sadd uit poule D en Al-Rayyan, nog vijf andere clubs in de Stars League. Slechts vier clubs uit de hoogste divisie komen niet uit Doha. Al-Rayyan deelt het Ahmed Bin Ali Stadion met Al-Sailiya.

Al-Rayyan wist in zijn historie al acht keer kampioen te worden, evenals Qatar SC. Vorig seizoen finishte de ploeg als tweede, slechts één punt achter Al-Duhail.

Selectie

Eén van de opvallende namen bij Al-Rayyan is de trainer. Voormalig bondscoach van het Franse elftal Laurent Blanc is sinds december 2020 de eindverantwoordelijke bij de Qatarese club. Maar ook de sterspeler is heel bekend: Yacine Brahimi. De vleugelspeler was één van de spelers bij FC Porto, wiens transferrechten grotendeels bij Doyen Sports lagen. Sinds 2019 speelt hij voor Al-Rayyan, en vorig seizoen was hij gedeeld topscorer van de competitie met Akram Afif (Al Sadd). Beiden scoorden vijftien keer.

Onder de lat staat de beste doelman van de Qatarese competitie: Fahad Younes. De 26-jarige keeper hield vorig seizoen 13 keer de nul in 22 wedstrijden. In de nationale ploeg wordt desondanks de voorkeur gegeven aan de jongere Meshaal Basham van Al-Sadd.

De ervaren international Abdulaziz Hatem is één van de steunpilaren op het middenveld. De 30-jarige Qatarees speelt sinds juli 2019 bij Al-Rayyan, nadat hij overkwam van Al-Gharafa.

Goa

In augustus 2014 werd Goa opgericht. Dat lijkt niet zo lang geleden, maar het eerste seizoen van de Indian Super League begon slechts twee maanden later. Daarmee is het dus sinds het begin actief op het hoogste niveau.

Het Fatordastadion staat in de stad Margao, dit is de commerciële hoofdstad van de regio Goa. Het is de enige club in dit gebied, dus streekderby’s speelt Goa niet.

Vorig seizoen won Goa voor het eerst het reguliere seizoen van de Super League, waarmee het een ticket voor de CL-groepfase pakte. In de halve finale van de play-offs moest de ploeg zijn meerdere erkennen in Chennayin, dus kampioen werd Goa niet.

Selectie

De relatief grote selectie van Goa staat onder leiding van de Spanjaard Juan Ferrando, die sinds de zomer van 2020 onder de contract staat bij de Indiase club. Hij kan beschikken over enkele landgenoten, waaronder de reislustige Igor Angulo. De 37-jarige aanvaller speelde jarenlang bij Athletic de Bilbao, maar maakte daarna een tocht die hem door Frankrijk, Cyprus, Griekenland, Polen en nu dus India bracht. Dit seizoen is hij de clubtopscorer.

Tussen de vele spelers die Goa in de afgelopen maanden binnenhaalde, zit ook de Australiër James Donachie. De centrale verdediger is op huurbasis overgekomen van Newcastle United Jets. Het is Donachies tweede uitstapje, na zijn periode in Zuid-Korea bij Jeonnam Dragons.

Saviour Gama is de vaste linksback van Goa. De 23-jarige verdediger werd in 2017 opgepikt uit de jeugd van FC Bardez Goma, en maakte een jaar later zijn debuut in de hoofdmacht, in de competitiewedstrijd tegen ATK.

Al-Wahda

In de jaren ’60 werden vier clubs opgericht in Abu Dhabi: Al-Ahli, Al-Ittihad, Al-Falah en Al-Wahda. Enkele jaren later vonden er twee fusies plaats, en daaruit kwamen Abu Dhabi SC en Al-Emirates SC. Deze twee clubs gingen in 1984 samen, en zo ontstond het huidige Al-Wahda.

Al-Wahda speelt in het Al Nayhan Stadium in Abu Dhabi. In de hoofdstad van de Verenigde Arabische Emiraten spelen ook Al Jazira en Baniyas.

De competitie van het seizoen 2019/20 werd geannuleerd, dus werd er voor de verdeling van de tickets gekeken naar het seizoen ervoor. Al-Wahda werd daarin derde, en dat gaf recht op een plek in de play-offs. Daarin werd afgerekend met Al-Zawraa uit Irak.

Selectie

De Nederlandse trainer Henk ten Cate kan onder meer beschikken over oude bekende Tim Matavz. De Sloveense spits speelde onder meer voor FC Groningen, FC Emmen, PSV en Vitesse, maar kwam ook uit voor FC Augsburg en FC Nürnberg (Duitsland) en het Italiaanse Genoa. Sinds 2020 is Matavz de spits van Al-Wahda.

Een andere opvallende naam is Ruben Amaral. De Portugese linksback speelde in de jeugdopleiding van FC Porto en van Padroense. Een doorbraak bij Porto bleef uit, dus verkaste hij vorig jaar naar de Verenigde Arabische Emiraten.

De aanvoerder en assistkoning van Al-Wahda is Ismaeil Matar. De 38-jarige linksbuiten bereidde in 23 wedstrijden 8 doelpunten voor. Matar speelt al sinds december 2001 in de hoofdmacht van de club, die hem ook opleidde. Wel werd de aanvaller in 2009 twee maanden verhuurd aan het Qatarese Al-Sadd.