De 6… trainers van kleur die een kans verdienen op het hoogste niveau

Als er in de afgelopen maanden één ding (weer) duidelijk werd, is het wel het gebrek aan mensen van kleur in het voetbal. Niet óp het veld, maar wel ernáást, in de bestuurskamers en op andere plekken waar de voetbalmacht huist. Om de clubs en bonden een handje te helpen, zetten wij zes mensen van kleur op een rij die een kans verdienen als trainer op het hoogste niveau.

Wat is de belangrijkste reden dat iemand trainer wordt van een club, of het nu PSV, Besiktas of Malmö FF is? Het antwoord is niet zo simpel. Iemand kan na een kortstondige – of zelfs nooit van de grond gekomen – profloopbaan als voetballer zich volledig op het trainersvak hebben gestort. Er zijn ook trainers die in een totaal ander vakgebied zijn gespecialiseerd, maar dan nog de stap naar het voetbaltrainerschap besluiten te maken. En dan zijn er natuurlijk ook de topvoetballers die na een rijke carrière hun ervaring en kennis op anderen willen overdragen.

Al die mensen hebben één ding gemeen: garantie voor succes is er niet.

Misschien ben jij in dit opzicht wel #TeamAdriaanse: een goed paard is nog geen goede ruiter. Met andere woorden: dat je 120 interlands hebt gespeeld voor je land en daarnaast in drie topcompetities kampioen bent geworden en enkele individuele prijzen hebt gewonnen wil niet zeggen dat je dan ook een even succesvolle carrière als trainer tegemoet gaat. En dus denk je: waarom zou een speler van kleur met een ronkend palmares meteen trainer moeten worden bij een grote club?

Daar zit een kern van waarheid in, ware het niet dat witte ex-topvoetballers vrijwel probleemloos trainer kunnen worden van Rangers FC, Chelsea, Ajax, PSV, Feyenoord, Arsenal en ga zo maar door. En hoeveel ex-toppers van kleur ken je die bij dergelijke clubs meteen aan de slag konden?

Ergo, ons lijstje.

Sol Campbell

Als het in Groot-Brittanië gaat over inclusiviteit in het trainerschap, komt vaak de naam van Sulzeer Jeremiah Campbell – zoals hij officieel heet – voorbij. De Londener verliet nooit zijn geboorteland en speelde als centrale verdediger voor Tottenham Hotspur, Arsenal, Portsmouth, Notts County, wederom Arsenal en Newcastle United. In zijn eerste periode bij The Gunners werd hij ongeslagen kampioen. Daarnaast kwam hij tot 74 interlands.

De trainersloopbaan van de ex-verdediger begon als assistent-bondscoach van Trinidad en Tobago. Daarna is hij twee keer hoofdverantwoordelijke geweest. Eerst bij Macclesfield Town, dat in oktober 2018 de laatste plaats van de League Two bezette en besloot Mark Yates te ontslaan. Mede dankzij een prima eindsprint, waarin 14 punten uit 10 wedstrijden werden gepakt, handhaafde de ploeg zich onder leiding van Campbell. Afgelopen seizoen nam Campbell het over bij Southend United van Kevin Bond, die na zes nederlagen in evenveel wedstrijden was opgestapt. In de daarop volgende 29 duels haalde de ploeg 19 punten, voor de competitie werd stilgelegd. Southend degradeerde uit League One en in overleg scheidden de wegen van Campbell en de club in juni 2020.

Iemand met een staat van dienst als Sol Campbell, en die Macclesfield Town knap voor League Two behield (dat afgelopen seizoen ondanks een 23e plek niet degradeerde, omdat Bury uit League Two werd verbannen), verdient een kans op het hoogste niveau. Of het nou bij een ploeg onderin de Premier League is, of bijvoorbeeld bij een club in de Portugese of Nederlandse competitie.

Michael Reiziger

Ajax, AC Milan, FC Barcelona, Middlesbrough, PSV. Een rijtje dat vandaag de dag iets minder indrukwekkend is, maar rond de eeuwwisseling was dit een prachtige loopbaan. Kleine nuance is dat Michael Reiziger slechts tien wedstrijden speelde voor de Milanezen. Maar bij de andere drie clubs had hij als verdediger een aandeel in de winst van een Wereldbeker, een Champions League, een UEFA Cup, twee Europese Super Cups, zes landstitels, twee nationale bekers en een nationale Super Cup.

Vlak nadat Reiziger zijn schoenen in 2007 aan de welbekende wilgen had gehangen, startte hij de opleiding Coach Betaald Voetbal. Na enkele jaren kwam hij in dienst bij Sparta, eerst als jeugdtrainer, vervolgens als assistent van Gert Kruys en Alex Pastoor. In 2017 kreeg hij samen met Winston Bogarde de leiding over Jong Ajax, waarmee hij meteen de Eerste Divisie won. Sinds een jaar is de oud-verdediger één van de assistenten van Ajax-coach Erik ten Hag, evenals Bogarde.

24 december 2017: Ajax wint thuis van Willem II met 3-1. Op de bank zit interim-trainer Michael Reiziger naast zijn assistent Winston Bogarde. Ook Aron Winter zit in de dug-out. Sommigen hopen tegen beter weten in dat dit geformaliseerd wordt. Maar niet veel later komt topkandidaat Erik ten Hag naar Ajax, en Winter is inmiddels assistent-bondscoach van Griekenland. Maar ook aan dit dienstverband komt ooit een einde. Wordt het dan niet eens tijd om het duo met Surinaamse roots de verantwoordelijkheid te geven?

Kolo Touré

Net als Sol Campbell weet Kolo Touré hoe het is om ongeslagen de Premier League te winnen. In 2003/04 deden zij dat namelijk samen bij Arsenal. Verder bracht zijn loopbaan hem bij Manchester City (waarmee hij ook de Engelse landstitel pakte), Liverpool en Celtic. Voor zijn geboorteland Ivoorkust speelde de voormalig verdediger 120 interlands, daarmee is hij na Didier Zokora degene met de meeste interlands voor het West-Afrikaase land. In 2005 won hij met zijn landgenoten de Afrika Cup, en werd hij verkozen in het team van het toernooi.

Na drie landstitels, drie nationale bekers en drie nationale supercups, naast de eerder genoemde continentale prijs, stopte Touré in september 2017, waarna hij assistent-trainer werd bij zijn laatste club Celtic. Daarvoor was hij al even onderdeel van de technische staf bij Ivoorkust Onder 23.

Brendan Rodgers, met wie Touré als speler en als assistent-trainer te maken had, verhuisde in 2019 naar Leicester City. De Noord-Ier besloot zijn protégé mee te nemen naar zijn nieuwe klus. Rodgers, die een contract tot 2025 heeft bij The Foxes, heeft duidelijk vertrouwen in de Ivoriaan. Wie weet kan Touré in de nabije toekomst doorschuiven naar de positie van hoofdtrainer, of dat nu bij Leicester City is of elders.

David Nascimento

De in Kaapverdië geboren David Nascimento heeft een wat minder imposant cv dan de anderen in dit lijstje. Als speler kwam de voormalig verdediger uit voor enkele Portugese clubs, waaronder Vitoria Setúbal en Victoria Guimaraes. In 1991 tekende hij een contract bij RKC Waalwijk, waarna hij ook speelde voor Roda JC, FC Utrecht, wederom RKC, RBC Roosendaal en tot slot Sparta.

Na zijn spelersloopbaan was in 2004 de eerste trainersklus van Nascimento de C1 van Sparta Rotterdam. Na het ontslag van Mike Snoei, nam hij samen met Adri van Tiggelen de honneurs waar, en de Rotterdamse club promoveerde vervolgens naar de Eredivisie. Niet lang daarna was hij assistent-trainer bij AZ, diezelfde functie bekleedde hij bij FC Utrecht, de club waar hij ook jeugdtrainer was. Na het hoofdtrainerschap bij Sparta Nijkerk begon de oud-verdediger aan een reis langs Zuid-Afrika, Mexico, Cyprus en Malta, en zijn voorlopig laatste baan was manager bij FC Eindhoven.

Bij Sparta Rotterdam liet Nascimento goede dingen zien, en hij assisteerde iconen als Louis van Gaal en Willem van Hanegem. Al elf jaar heeft de Kaapverdiaan zijn Coach Betaald Voetbal-diploma, maar dat leverde hem slechts twee banen als hoofdtrainer op, waarvan die bij Eindhoven door onder meer problemen op transfergebied weinig succesvol was. Het is tijd dat David Nascimento de kans krijgt bij een stabiele club in Nederland of Portugal, twee landen die de oud-voetballer in zijn hart gesloten heeft.

Jerrel Hasselbaink

Jerrel ‘Jimmy’ Floyd Hasselbaink maakte zijn debuut in het profvoetbal bij Telstar. Na periodes bij AZ en de Portugese clubs Campomaiorense en Boavista kwam de oud-spits terecht in het land waar hij momenteel nog steeds woont: Groot-Brittanië. Daar kwam hij tien jaar onafgebroken – met een korte onderbreking bij Atletico Madrid – uit voor verschillende clubs, waaronder Leeds United, Middlesbrough en Cardiff City. Tijdens zijn loopbaan verzamelde Hasselbaink een nationale beker en een nationale supercup, en werd hij twee keer topscorer in de Premier League (waarvan één keer samen met Michael Owen).

Na zijn pensioen ging hij aan de slag als trainer bij Woking, dat destijds actief was op het zesde niveau in Engeland. Daarna volgden baantjes bij de Chelsea-jeugd en Nottingham Forest. Ondertussen behaalde de oud-spits zijn A- en B-licensie van de UEFA. Bij Royal Antwerp op het tweede niveau van België begon het hoofdtraineravontuur van Hasselbaink. In 2014 ging hij terug naar Engeland, waar hij naar de League One promoveerde met Burton Albion, en minder succesvolle periodes had bij QPR (Championship) en Northampton Town (League One).

Ondanks de wisselende prestaties heeft Hasselbaink laten zien dat hij in staat is om een ploeg aan het draaien te krijgen. En waarom zou dat niet lukken bij een ploeg in de Premier League, de Eredivisie of de Jupiler Pro League?

Jason Euell

De laatste naam is waarschijnlijk de meest onbekende. Als speler kwam Jason Euell uit voor louter Engelse clubs, waaronder voor AFC Wimbledon, Charlton Athletic en Middlesbrough, die allen destijds in de Premier League actief waren. Ook staan onder meer Blackpool (eveneens in de PL) en Southampton op zijn cv. Overigens speelde de geboren Engelsman enkele interlands voor Jamaica, het geboorteland van zijn vader.

Na een kampioenschap in League 1 en een play-off-winst in het Championship hing Euell in 2012 zijn voetbalschoenen aan de wilgen. Even daarvoor was de voormalig aanvaller al aan zijn coach-opleiding begonnen. Een jaar na zijn voetbalpensioen resulteerde dat in een baan als manager bij Charlton Athletic Onder 21, waar hij onder meer Liverpool-speler Joe Gomez en RB Leipzig-talent Ademola Lookman onder zijn hoede had. Deze functie bekleedde Euell enkele jaren, al werd dat kortstondig onderbroken voor een functie in de technische staf van het eerste team van Charlton.

De Londener is inmiddels samen met Keith Downing (een witte oud-speler van onder meer Wolverhampton en Birmingham) coach van het Onder 20-team van Engeland, als onderdeel van het Elite Coach Placement Programme. Dat programma is erop gericht om meer diversiteit in de managerswereld te brengen, en om trainers die tot een minderheid behoren (bijvoorbeeld Zwart of Aziatisch) een kans te bieden zich verder te ontwikkelen. Euells ervaring bij Charlton en het eliteprogramma maken hem tot een zeer talentvolle en zeer geschikte manager voor het hoogste niveau, in welk land dan ook.