Hristo Petkov, de mysterieuze gelukzoeker in Londen

Cas trok met de feestdagen naar Londen. Om de Kerstsfeer te proeven, maar toch vooral om eens de voetbalgekte in de Engelse hoofdstad mee te maken. Hoewel hij Tottenham-Southampton bezocht, staat hem vooral de mysterieuze straatvoetballer Hristo Petkov bij.

Je weet wel, zo’n telefoontje van hoogstens dertig euro dat je vroeger kon kopen aan de kassa van Albert Heijn. Hristo Petkov vraagt me in steenkolen Engels me erop terug te bellen als ik nog prangende vragen heb. Hij moet door, de mensen vermaken. Met de bal aan zijn voet, in zijn nek of op zijn schouder. Het applaus dat die avond over de straatstenen van een uitgaansstraat van Londen rolt, is voor hem.

Ik ben in Engeland om op Boxing Day een op het oog veel grotere voetbalshow te bekijken. Dinsdagochtend 26 december stappen twee vrienden en ik op het vliegtuig naar Luton om op tijd te zijn voor de Premier League-ontmoeting tussen Tottenham Hotspur en Southampton. In het indrukwekkende Wembley-stadion (capaciteit: 90.000) merken we voorafgaand aan de wedstrijd dat meer buitenlandse supporters op dat idee zijn gekomen. Hun tweets worden weergegeven op schermen die overal in de aankomsthallen te zien zijn.

Londen is een stad die bekend staat om bezienswaardigheden als de London Bridge, de Big Ben en het London Eye. Moet je gezien hebben als je daar bent, zo is de gedachte. In de Engelse hoofdstad staat het op wedstrijddagen ’s middags vroeg al vol in karakteristieke pubs om halve liters bier naar achter te klokken. Om op z’n Nederlands uit te gaan – zo’n happening vindt normaal gesproken in de nachtelijke uren plaats – moet je in de buurt van Soho, in het centrum van Londen, zijn.

We besluiten een dag na de galavoorstelling op Wembley de pub Zoo in te duiken, vlak naast discotheek Zoo met twee verdiepingen aan uitgaansgelegenheid. We zijn in de veronderstelling dat er na de voetbalshow van Harry Kane niets beters op ons pad komt. Ook niet met koploper Manchester City op de schermen. Kane schreef geschiedenis met drie doelpunten tegen Southampton. Hij kroonde zich tot Europees topscorer door in 2017 vaker te scoren dan Lionel Messi en Cristiano Ronaldo. Daarnaast lukte het geen enkele speler in de Premier League om net als hij 39 keer te scoren in één kalenderjaar.

In iedere hoek van pub Zoo is op tv-schermen te zien hoe Manchester City de koppositie verstevigt door een doelpunt van Raheem Sterling. Kevin de Bruyne speelt zoals veel vaker dit seizoen fenomenaal. Het valt op hoe rood de neus is van de Spaanse coach Pep Guardiola, die zichtbaar moeite heeft met de winterse temperaturen rondom de kerstdagen in Engeland.

In een ooghoek lukt het een voetballer mijn aandacht te grijpen die de bal vijf keer achter elkaar met zijn hoofd de lucht in zwiept. Hij laat de bal vervolgens tussen hoofd en schouder balanceren. Kijkt erbij alsof het voor hem een koud kunstje is. Nadat hij de bal van zijn schouder laat rollen, vangt hij hem op met zijn grote teen. Een stuk of tien keer houdt hij de bal hoog op het puntje van zijn schoen. Ik laat Guardiola en zijn rode neus achter me en loop naar buiten om kennis te kunnen maken met Hristo Ivanov Petrov.

HristoPetkov2

Hij heeft een plekje veroverd vlak bij bioscoop Vue, waar veel mensen hem na afloop van hun filmbezoek passeren. Voor zijn neus liggen de bewijzen van een jarenlange carrière als voetbalshowman. Petkov draagt deze avond een geel trainingstenue van FC Barcelona. Soms betrekt hij een jonge toeschouwer bij zijn trucs; dan legt hij de bal in hun nek en laat hij een Mc Donald’s Cola-beker daarop balanceren.

Naast de afbeeldingen van hoe hij al op jonge leeftijd publiek vermaakt met zijn voetbaltrucs, liggen drie hoeden. Voor Petkov is er maar één doel deze avond: dat mensen in een van die hoeden een paar Engelse ponden mikken. Het zijn onder meer ouders die kind, bal en Cola-beker in volgorde van laag naar hoog op de foto nemen.

Petkov is speciaal naar Londen gekomen om mee te kunnen doen aan Britain’s Got Talent, vertelt hij me als ik hem tussen zijn show door aanspreek. Om de dagen door te komen, haalt hij op zijn eigen manier geld op. Soms vraagt hij voorbijgangers om een sigaretje. Dan legt hij de bal nonchalant tussen hoofd en linker schouderblad en doet met zijn rechterhand net alsof hij een hijsje neemt. Londen mag best wat betalen voor de aanwezigheid van iemand die naar Engeland komt om een droom waar te maken.

Met een verfijnde balbeheersing en benen als luciferstokjes probeert Petkov ‘opnieuw’ bekendheid te krijgen in het land waar voetbal op een voetstuk staat. Hij zegt eerder bij onder meer Leicester City te hebben gespeeld, maar daarvan vind ik op internet geen bewijs. Zijn website geeft ook geen uitsluitsel over een mogelijke profvoetbalcarrière van Hristo Ivanov Petkov.

Drie dagen later, in de taxi terug naar het vliegveld van Luton, maakt de chauffeur een praatje met ons over de kerstdrukte in Londen. Het lijkt er volgens hem op dat er ten opzichte van afgelopen jaren veel meer mensen naar de hoofdstad komen. Vliegtuigen vol mensen reizen naar Engeland af om er hun feestdagen door te brengen. Ik moet denken aan Hristo Petkov en de look-a-like Albert Heijn-telefoon, waarop ik hem mag bellen als ik nog prangende vragen heb.

Moet ik hem vragen over Leicester City? Misschien wat hij van het Engelse voetbal vindt? Of hij een grote kans maakt om zijn droom in Engeland ‘opnieuw’ waar te maken? Met welke voetbaltruc hij op zo’n uitgaansavond het meeste geld denkt op te halen?

Ik besluit het te laten voor wat het is. Van de vragen die in me opkomen, word ik minder warm dan van de gedachte dat Hristo Petkov op dit moment zijn geld staat bijeen te sprokkelen op een straathoek. Zodat hij, net zoveel als al die andere buitenlanders die in deze periode naar Engeland zijn gekomen, kan genieten van de feestdagen.