Mijn eerste date met F91 Dudelange

Ruben was begin deze maand met twee vrienden een weekendje weg naar Luxemburg. En ze hadden al besloten dat een voetbalwedstrijd niet mocht ontbreken. Na enig zoekwerk werd het F91 Dudelange tegen Progres Niederkorn. Dat bleek een prima keuze te zijn.

Luxemburg en voetbal. Misschien denk je dan aan Telstar-speler Gerson Rodriguez, speler van het nationale team van Luxemburg. Of aan FC Differdange, de ploeg die FC Utrecht een aantal jaar geleden uitschakelde in de voorronde van de Europa League. Of aan Aurelien Joachim, die een seizoen bij RKC Waalwijk speelde en nu zijn goals maakt voor het Belgische Lierse SK. Maar Progres Niederkorn is waarschijnlijk niet het eerst dat in je opkomt.

Bij ons ook niet, laat ik eerlijk zijn. We hadden het geluk dat er een gehele speelronde werd afgewerkt tijdens ons weekendje in Luxemburg. Puur op basis van afstand en geschikt tijdstip kozen we voor F91 Dudelange – Progres Niederkorn, een wedstrijd die bleek te gaan tussen de huidige kampioen en de koploper van het land.

De thuisbasis van F91 Dudelange heeft een capaciteit van slechts enkele duizenden bezoekers, dus het was niet zo dat we het stadion al in de verte zagen liggen. Pas toen we het straatje heuvelop richting het Stade Jos Nosbaum op reden, zagen we iets dat op een stadion leek. Of misschien meer een sportpark.

Na een rondje door het stadionnetje, waarbij we onderweg bijna tegen enkele spelers opbotsten die net uit de kleedkamer kwamen voor de warming-up, zochten we een plekje op de tribune aan de lange zijde. Achter ons spraken enkele ‘locals’ een taal die een mix leek van Zuid-Limburgs, Duits en een vleugje Frans. Voor ons zaten enkele supporters van de uitploeg. We twijfelden even of we in het uitvak waren beland, maar bij de eerste goal bleek al snel dat de supporters van beide clubs gewoon kriskras door elkaar zaten.

De eerste goal, in de elfde minuut, gaf direct het niveau aan. Niet per se van de spelers, maar wel van de scheidsrechter. Dudelange-speler Dave Turpel sprong in de nek van zijn tegenstander, veroverde de bal, tikte deze simpel langs de doelman (die niet op zijn plek stond) en kon daarmee zijn collega Omar Er Rafik laten scoren. 1-0 voor de thuisploeg. Maar de uitsupporters die aan de overkant zaten, bleven monter doorgaan met sfeermaken. Eén met een megafoon, en twee of drie met een trommel. Gewoon de deuntjes die je in bijna elk voetbalstadion hoort, alleen de tekst verschilt.

De uitsupporters werden twintig minuten na het beginsignaal beloond voor hun enthousiasme. Een Dudelange-verdediger gooide zich in zijn eigen strafschopgebied voor de bal, maar maakte daarbij hands. De penalty werd binnengeschoten door Olivier Thill, dus was Niederkorn in de rust de morele winnaar.

Alleen duurde dat niet heel lang, Dudelange kwam via een voor Luxemburgse begrippen flitsende aanval weer op voorsprong dankzij een bekeken schuiver van Turpel. De middenvelder zorgde een minuut of acht later ook voor de 3-1 door doelman Sebastien Flauss te omspelen en koeltjes af te maken. Echt een moment waarop een commentator meldt dat de wedstrijd ‘in het slot gegooid is’. Maar daar dacht Aleksandre Karapetian (door ons de hele avond aangeduid met Raul Meireles, dankzij Vikingbaard) anders over. Een scherpe counter zorgde voor de 3-2.

Zoals het cliché zegt, kon de wedstrijd nu weer alle kanten op. En het barstte helemaal los na de rode kaart voor Niederkorn-speler Yann Matias. Kansen over en weer, waarbij vooral Niederkorn toch echt had moeten scoren. Het Luxemburgs Kwartiertje leverde echter geen goals meer op. Eindstand: 3-2, waardoor regerend kampioen F91 Dudelange de koppositie (op doelsaldo) veroverde.

Het niveau was zoals verwacht niet heel hoog, maar het entertainmentgehalte des te meer. Een bezoekje aan de F91 Dudelange is zeker een aanrader voor de (wannabe) voetbalhipster, zeker ook vanwege het uitstekende Chinese restaurant twee straten verderop.