Onze eerste date met Malaga CF

Tijdens een weekje vakantie in Malaga, besloten Ruben, Enzio en twee vrienden naar een wedstrijd van de plaatselijke profclub te gaan. De club die momenteel Adnane Tighadouini verhuurt aan Vitesse, trof in eigen stadion Real Betis Sevilla, de voormalige club van Rafael van der Vaart. Met gemengde gevoelens gingen we na afloop weer weg.Eén van de vrienden, die zelf niet heel veel met voetbal heeft, stelde een belangrijke vraag in aanloop naar de wedstrijd: “Wat is eigenlijk het niveau van de teams?” Vorig seizoen eindigden Malaga en Real Betis in de middenmoot, maar dit jaar blijven ze beiden rond de vijftiende plek hangen. Toch verwachtten we een aardig niveau, vergelijkbaar met de subtop van Nederland.

Na een bezoek aan de fanshop, zochten we onze zitplek op. We zaten schuin boven de harde kern, en een betere plek bestaat bijna niet. Het zingen en trommelen begon al ver vóór het eerste fluitsignaal, waardoor de toon al snel gezet was. Misschien hielp het nog mee dat het tijdens deze derby de Dag van Andalusië was. Het enthousiasme op de tribunes overstemde zo goed als volledig het (in stadions niet erg originele) Seven Nation Army van The White Stripes.

Voor de wedstrijd daadwerkelijk begon, werd Pablo Raez herdacht. De Malaga-fan stierf op zijn twintigste aan leukemie, en verwierf grote bekendheid in Spanje door zijn oproep om meer beenmergdonaties. De muisstille menigte maakte grote indruk. Daardoor was de keuze om tijdens de stilte het bandje van John Lennon’s Imagine te draaien apart.

De inschatting dat het niveau ‘subtop Eredivisie’ bleek te optimistisch. Veel balverlies, hopeloze lange ballen en vooral verdedigend veel geknoei maakten de wedstrijd niet hoogdravend. Toch waren de teams in de eerste helft redelijk aan elkaar gewaagd, en kwam Malaga op voorsprong. Niet door de verre inworp, die de ploeg tot gevaarlijk wapen heeft gemaakt, maar door een gefaalde terugspeelbal van Real Betis. Pablo Fornals profiteerde.

De goede sfeer die in de rust in La Rosaleda hing, werd vroeg in de tweede helft verpest. Een lekker steekpassje op Jonas Martin werd gepromoveerd tot doelpunt, vooral omdat doelman Carlos Kameni iets te graag ging liggen. Zoals het een echte Spanjaard betaamt, vlogen de scheldwoorden richting het veld. Vooral na elke nadelige beslissing van de scheidsrechter.

De teleurstelling werd nog iets groter door de goal van Antonio Sanabria. Uiteraard begon het met een verdedigende fout, namelijk een kopbal die volledig verkeerde uitpakte. Sanabria had goed opgelet bij de gelijkmaker en dwong Malaga-goalie Kameni weer te duiken, waardoor de eerste en tweede goal van Real Betis veel van elkaar weg hadden. Deze nederlaag en de verliespartij die een paar dagen later volgde, zouden uiteindelijk een voorbode zijn van het ontslag van trainer Marcelo Romero.

Stil en teleurgesteld dropen iets meer dan twintigduizend fans van Los Boquerones af. Het gehoopte eerbetoon voor ‘hun’ Pablo Raez bleef helaas uit.