Column: De speech van Hendrix

Jorrit Hendrix zag op tegen zijn speech. De PSV-middenvelder die tegen Griekenland voor Oranje debuteerde zei vorige week in Voetbal International dat hij niet als een soort stagiair bij het Nederlands elftal wilde rondlopen. Terwijl hij die geforceerd-strijdvaardige houding aannam, zei hij dus wel op te zien tegen z’n minispreekbeurtje.

Dat minispreekbeurtje – elke speler die zich voor het eerst bij Oranje voegt moet, ten overstaan van de groep, een minuut iets vertellen – mag echt van alles zijn. Hendrix had, met een handjevol Ajacieden aan de eettafel, kunnen vertellen over wat voor een verrukkelijk gevoel het geeft als je als PSV’er Ajax op de laatste speeldag in Doetinchem de landstitel ziet verspelen. Over wat het met een kleedkamer doet als collega Adam Maher in een roddelblad staat, gefotografeerd in een sportauto, met z’n minihoofdje tussen twee tieten. Over hoe lekker het was om deze zomer met zijn vrienden in een kroeg in Panningen naar het EK te kijken. Over hoe immens laat hij er achter kwam dat Oranje helemaal niet meedeed en hoe raar het nu is, dat hij mogelijk de hand gaat hebben in kwalificatie voor het WK.

Toch zag hij er tegenop en ik snap dat zó goed. Je zal die verveelde blik in Wesley Sneijders ogen zien, vlak voordat je met je praatje wil beginnen: alsof Bert Maalderink hem net voor de zeshonderd drieëntwintigste keer heeft gevraagd of hij nu ook het gevoel heeft dat hij tot de oude garde behoort, dat er een vrachtwagen vol talent in z’n nek hijgt die zeer binnenkort misschien weleens over hem heen zou kunnen rijden en z’n interlandloopbaan zou kunnen beëindigen. Sta je dan, Jorrit Hendrix hetende, oogcontact te hebben met Sneijder die tijdens al die dertig speeches die hij debutanten al hoorde houden niet één keer had geglimlacht.

Debuteren in Oranje is tegenwoordig een eitje – ik heb al voetbalschoenen gekocht – maar speechen, daar kun je je nog weleens lelijk op verkijken. Wat Hendrix gespeecht heeft weet ik niet, hij deed tegen Griekenland in ieder geval 35 minuten mee dus het zal niet al te gênant zijn geweest. Toch denk ik dat Hendrix nog voordat hij het Oranje shirt aan had een kans voor open doel heeft gemist. Hij stond één-op-één met de KNVB, maar maaide lelijk over de bal heen. Hij had die hele organisatie in zestig seconden door de mangel kunnen halen, met de grond gelijk kunnen maken. Hij had kunnen zeggen dat hij zich er tegenover zijn vrienden een beetje voor schaamt dat hij woensdag het oranje shirt moest dragen. Sneijder zou hebben geschaterlacht. Maar Hendrix miste. En zo liep hij er in zijn eerste week bij Oranje toch een beetje als een stagiair bij.