Meer EK-deelnemers: leuk idee, waardeloze praktijk

Het EK van 2016 is ten einde en in Portugal schijnt de port niet aan te slepen te zijn. Toch beleefde het Europese landentoernooi, dat met 24 deelnemers in theorie leuker zou worden, een waardeloze editie.

Waar Cristiano Ronaldo sinds zondagavond dronken van geluk is, zal Michel Platini vooral zijn verdriet weggedronken hebben. ‘Zijn’ land was de verliezend finalist, hij werd geëvenaard door CR7 wat betreft EK-goals en ‘zijn’ plan om het deelnemersveld uit te breiden faalde harder dan hij hebben kan. En dan was er natuurlijk nog die audioterreur van David Guetta die als EK-track moest fungeren.

En het begon allemaal zo leuk. Vierentwintig landen in plaats van zestien betekende veel meer wedstrijden. Meer wedstrijden, meer fun. En dat het dan niet allemaal een absoluut topniveau zou zijn, ach. Perfectie is juist saai, kijk maar naar het FC Barcelona van een paar jaar geleden dat zo’n beetje alles won. Bovendien zou Frankrijk landen als Roemenië en Albanië wel even met 4-0 naar huis sturen, zoals Duitsland N0ord-Ierland zou verpletteren, Spanje Turkije scheel zou tikken, Italië Ierland zou declasseren en Portugal gehakt zou maken van Hongarije.

Niets van dat alles. Mede door de ultraverdedigende tactiek van veel landen, waren de poulewedstrijden slaapverwekkend. Het vaakst gebruikte cliché op dit EK was dan ook: Niet verliezen is belangrijker dan winnen. Het is ook typerend dat geen enkel land de volle negen punten haalde en dat de uiteindelijke winnaar in de poule derde werd na drie gelijke spelen. Of zoals het broertje van onze hoofdredacteur Enzio het verwoordde: “Hier hebben we dan een hele maand voor zitten kijken.”

Volgens enkele deskundigen op het gebied van tactiek was het een ijzersterk EK, juist omdat er niet naïef werd gespeeld. Maar als neutrale kijker die meer let op entertainment dan op taken uitvoeren, wilde je regelmatig je eigen ogen uitsteken na wéér een geestdodende wedstrijd. Het absolute dieptepunt, waar nog niet iedere voetbalfan van bekomen is, blijft toch Kroatië-Portugal. Honderdzeventien minuten lang hebben we met z’n allen zitten wachten op een schot op doel, dat overigens meteen raak was. En achteraf blijk je naar de Europees Kampioen te hebben gekeken.

Toegegeven, een deel van de ellende werd veroorzaakt door ‘pech’. Als Kroatië of België in de finale had gestaan, wat goed mogelijk was als de één zijn verdediging twee minuten langer dicht had gehouden en de ander een betere bondscoach had gehad, was de neutrale fan minder ontevreden. Of als Frankrijk gewoon beter had gespeeld tegen Portugal en de titel had gepakt, had je (bijna) niemand horen klagen. Maar laten we niet te veel in ‘als… dan’ vervallen.

Het aantal deelnemers kan gewoon op vierentwintig blijven. Zeker als Nederland zich volgende keer weer weet te plaatsen, dan neemt het chagrijn onder de gemiddelde Nederlander al af. Het systeem van zes poules met vier landen kan wel een grondige evaluatie gebruiken, want die lijkt toch (deels) de veroorzaker van de Klaas Vaak-wedstrijdjes. Voor de rest lijkt het toch vooral een best aardig idee te zijn geweest dat op de slechtst mogelijke manier heeft uitgepakt.