De oranjerode gloed in Antwerpen

Bij gebrek aan een Oranjesfeer in ons eigen land vroegen wij ons af: Hoe is het om het EK te kijken in een land dat wél meedoet? En met Antwerpen op slechts anderhalf uur rijden was de keuze snel gemaakt. We wilden wel eens de sfeer proeven in het land van de zorgvuldig gehypete Belgen.

Na de letterlijke hobbels op de heenweg kwamen we aan in dé havenstad van België. Eenmaal in het centrum aangekomen, zagen we een groot reclamebord met daarop een hond met een Belgische uitdossing. Een goed begin, maar verder was het nog vrij stil in de stad. De eerste voetbalfans die we tegenkwamen, bleken landgenoten te zijn. Even twijfelden we aan de voetbalbeleving van Antwerpen.

Gelukkig verdween die twijfel al snel. In onze zoektocht naar een fatsoenlijke lunch kwamen we uiteindelijk op de Groenplaats in België. En meteen zaten we in de juiste sfeer. Promotiemeisjes deelden schmink en Napoleon-hoeden uit, en het was te zien dat weinig mensen die gratis spullen hadden geweigerd. Een lunch en een fouilleeractie later stonden we op het ‘Football Plaza’. Deels door het typisch Nederlandse/Belgische/Engelse druilerige weer stond het plein niet stampvol. Maar dat kwam de sfeer ten goede.

De saaie eerste helft werd gelaten ontvangen door het publiek. Zelf vroegen we ons af wie Thomas Meunier was, waar Kevin de Bruyne precies met zijn gedachten was en of we überhaupt nog doelpunten te zien zouden krijgen. Voorlopig was het groepje mensen dat niet ver van ons vandaan een bal rondtikte beter in vorm dan de twee teams op het grote scherm.

Na rust werd het gelukkig anders. België bleek in de rust een stoomcursus counteren te hebben gevolgd, wat resulteerde in een keurige 3-0 tegen de sympathieke, maar toch vrij zwakke Ieren. Tot drie maal toe moesten we wegduiken om geen bierdouche te krijgen. Dat moesten de Nederlanders zijn, concludeerden we. Belgen gooien niet met bier, maar drinken het op. Zoals het hoort.

Na afloop barstte het gejuich voor de vierde keer los. Hier en daar klonk een goedkoop toetertje, maar er werd vooral gebruik gemaakt van de eigen stem. Al werd dat snel overstemd door dancemuziek die zo slecht was dat het door David Guetta bedacht had kunnen zijn. Maar daar werd de blijdschap niet minder om.

Het publiek was tevreden en verliet het plaza, op zoek naar meer pintjes. Zoals al de hele dag het geval was, schreeuwden de Nederlanders harder dan de Belgen. Het zorgde voor een oranjerode sfeer die steeds meer neigde naar oranje dan naar rood. Maar, in tegenstelling tot supporters uit andere landen, lieten den ‘Ollanders de boel heel. Dus woensdag zijn we vast weer welkom.