De 6… landen die in een parallel universum heel goed zijn

Zowel bij het WK van 2014 als bij het huidige EK had ongeveer éénderde van de spelers voor een ander nationaal elftal kunnen kiezen. Een statistiek die aangeeft dat grenzen meer en meer vervagen. Maar laten we eens die spelers van land laten wisselen. Welke zes landen zijn dan ineens ijzersterk?

Om te beginnen nog maar even de regels voor het kiezen van een nationaal elftal. De eerste voorwaarde is dat je nog geen officiële interland mag hebben gespeeld. Als dat het geval is, heb je de keuze uit landen waar je aanwijsbare banden mee hebt. Dat kan zijn omdat je er zelf geboren bent, omdat (één van) je ouders er vandaan komt óf omdat er minstens één opa of oma er het levenslicht zag. Als geen van die familieleden in een bepaald land is geboren, maar je woont er al minstens vijf jaar, dan is het desbetreffende land ook een optie.

Het bekendste Nederlandse voorbeeld is wel Salomon Kalou. Hij wilde graag versneld Nederlander worden, zodat hij opgeroepen kon worden voor Oranje. Dat mislukte, omdat Rita Verdonk zijn verzoek afwees. Het is achteraf de vraag of we hem écht gemist hebben.

Komen we terug op de vraag: Welke landen hebben in een parallel universum ineens een heel fijne selectie?

Nederland

Een beetje chauvinisme is ons niet vreemd. Het is geen nieuws dat Nederland sportief in een dip zit en Danny Blind is onze hoop in bange dagen. Het probleem lijkt kwantitatief gezien niet direct op het middenveld te liggen. De wond is misschien nog niet volledig geheeld, maar Hakim Ziyech had onze nieuwe nummer tien kunnen zijn. En welke Turk scoorde er tegen ons? Zaandammer Oguzhan Ozyakup. Nog niet overtuigd? I raise you Marco Asensio Willemsen, supertalent en zoon van een Nederlandse moeder.

Turkije

De Turken zijn een trots volk. Ze zijn daarom ook niet blij dat sommige spelers met Turkse roots voor een ander land kiezen. Zo had bijvoorbeeld Gökhan Inler voor de Turkse ploeg kunnen kiezen, maar hij prefereerde zijn geboorteland Zwitserland. Of wat te denken van Liverpudlian Emre Can. Geboren in Duitsland, als kind van Turkse ouders, dus kon hij uit twee landen kiezen. Het werd toch Die Mannschaft. En daar komt hij één van de beste spelers met Turkse wortels tegen: Mesut Özil. Zomaar drie spelers die ervoor hadden kunnen zorgen dat de fans iets meer vertrouwen in een goede afloop van het EK zouden hebben.

Jamaica

Het leuke van dit lijstje is dat er minstens één land bij staat, waarvan je denkt: Eh, wat? Jamaica, met onder anderen het Leicesterse blok beton genaamd Wes Morgan in de gelederen, weet momenteel weinig potten te breken. Maar hoe anders zou dat geweest kunnen zijn? Kijk maar eens naar het Engelse elftal. De verdediging bij Jamaica had kunnen bestaan uit Danny Rose, Chris Smalling en Kyle Walker. Een volledige Premier League-achterhoede was dan een optie geweest. En de aanval had ook een flinke impuls gekregen met zowel Raheem Sterling als Daniel Sturridge. Het mocht niet zo zijn.

Ierland

Met spelers uit verschillende niveaus van de Engelse competitie heeft Ierland een redelijke selectie. Maar echt gevaarlijk zijn ze vooralsnog niet. Achterin hadden de Ieren echter de beschikking kunnen hebben over Engels international Ryan Bertrand. Voorin hadden ze de tandem van buurman Engeland kunnen inzetten, bestaande uit Wayne Rooney en Harry Kane. Plotseling was Ierland dan niet dat geinige team met die leuke fans, maar een gevaarlijke outsider voor de EK-titel.

Bosnië

Research leert dat veel spelers banden hebben met Bosnië. Daar valt een lekker team van te maken. Wat te denken van de Kroaten Vedran Corluka, Tin Jedvaj en Darijo Srna, maar vooral het Kroatische talent Alen Halilovic? Bij Zwitserland lopen Haris Seferovic en Danijel Milicevic, bij Oostenrijk Emir Dilaver en Osman Hadzikic, de ervaren Milos Stojcev koos voor Montenegro en Adis Jahovic speelt interlands voor Macedonië. En dat is nog lang niet iedereen. Eén speler had in principe voor Bosnië kunnen kiezen, maar koos voor Zweden: Zlatan Ibrahimovic.

Kosovo

Ok, Kosovo is een new kid in town, dus we kunnen niet zeggen of ze sterker worden dan ze waren. Maar als je goed geluisterd en gekeken hebt bij de wedstrijd Albanië – Zwitserland, heb je zes potentiële Kosovo-internationals aan het werk gezien. doelman Etrit Berisha, verdediger Lorik Cana en middenvelder Taulant Xhaka namens Albanië en de middenvelders Granit Xhaka (ja, broer van), Valon Behrami en Xherdan Shaqiri voor Zwitserland. En dan zat daar nog Everton-speler Shani Tarashaj op de bank.

Verder zou Kosovo kunnen beschikken over voormalig Manchester City-talent Sinan Bytyqi en voormalig Bayern Munchen-talent Ylli Salahi (beiden actief voor Oostenrijkse jeugdteams). De ervaren Albanese international Armend Dallku kan ook nog voor Kosovo uitkomen, evenals Dinamo Moskou-spits en Montenegrijns international Fatos Beqiraj. Dat lijkt ons voor een ienieminie-voetbalstaatje (met cultheld René van Eck als bondscoach?) een prettige basis om op te bouwen.