David Guetta heeft het hele EK verpest

Ooit heeft een wijs man (waarschijnlijk Sepp Blatter) bedacht dat ieder groot voetbaltoernooi een eigen deuntje moet hebben, gespeeld/gezongen door een sinds een paar jaar uitgerangeerde artiest. Dat moest een keer gruwelijk misgaan, en dat is op dit EK eindelijk gebeurd.

De Fransen zetten tijdens dit EK alles op alles om een terroristische aanslag te voorkomen, maar tegelijkertijd stellen ze heel Europa iedere 35 seconden bloot aan een stukje muzikale terreur geproduceerd door Frankrijks minst gewaardeerde exportproduct sinds Napoleon: David Guetta. Twee keer (waarom?!) voor en na ieder reclameblok, na ieder doelpunt, voor de aftrap van elke wedstrijd, tijdens iedere correcte balaanname en na elke balaanname van Joachim Löw, horen we het schijtlollige gegil waarvan Guetta ons wil doen geloven dat het muziek is.

Toen de inmiddels 48-jarige David Guetta voorafgaand aan Frankrijk-Roemenië piepend en krakend een podium beklom, noemde de NOS-commentator van dienst hem “een held in Frankrijk, een held in heel de wereld” en “de Franse Armin van Buuren”. Dit was waarschijnlijk als compliment bedoeld, maar beschrijft ongewild precies wat Guetta zo middelmatig maakt: hij maakt het soort Koningshuis-vriendelijke, op een middagje in elkaar gezette EDM waardoor zelfs NOS-commentatoren weten wie hij is.

Guetta, wiens ‘When Love Takes Over’ ooit, onbegrijpelijkerwijs, werd uitgeroepen tot de “number one pop-dance collaboration of all time”, weet al enkele jaren dat hij al zijn relevantie is verloren, maar een hardnekkige midlife crisis weerhoudt hem er voorlopig van zijn koptelefoon aan de wilgen te hangen. Toen hij door de EK-organisatie gevraagd werd om hét nummer van dit EK te produceren, moet hij zelf ook van verbazing van zijn stoel zijn gevallen (en daarbij zijn heup gebroken hebben). Frankrijk, het land met een rijke, schitterende muzikale historie, koos hém, de man die ooit een album ‘Guetta Blaster’ noemde (zucht), om het land muzikaal te representeren (lees: een bom onder dit EK te leggen).

En dat is nu dus uitgelopen op een regelrechte ramp. Het refrein van zijn liedje, ‘This One’s For You’ (voor wie?!), bestaande uit het geremixte moment vlak nadat de Zweedse zangeres Zara Larsson tijdens de opnames heel hard haar teen stootte tegen de microfoonstandaard, bezit de dodelijke combinatie van zowel tergend te zijn, als voor eeuwig in je hoofd te blijven zitten. Bovendien wordt het dus gemiddeld 45 keer per uur op je trommelvliezen afgevuurd, waardoor een hele dag EK kijken (normaal gesproken een plezierige bezigheid) vrijwel ondraaglijk is geworden. Het is een kwestie van tijd voordat ISIS deze onmenselijke daad opeist.

Dit alles is natuurlijk niet de schuld van David Guetta, maar van degenen die besloten hem op de argeloze EK-kijker los te laten. Juist, de EK-organisatie, in lijn met een inmiddels lange FIFA- en UEFA-traditie die voorschrijft dat ieder toernooi z’n eigen popliedje moet hebben. Tot nu toe heeft dat, verrassend genoeg, nog nooit tot heel hinderlijke muziek geleid, maar het moest een keer fout gaan. Dat is dus nu gebeurd, en dat allemaal omdat de onstuitbare commercialisering van onze mooie (maar ooit nog mooiere) voetbalsport altijd door moet blijven marcheren. Deze zomer onder aanvoering van de 21e-eeuwse Napoleon.