Dat WK in Rusland wordt wél een succes

Terwijl het grootste deel van voetballend Europa zich verheugt op het aankomende EK in Frankrijk deze zomer, kijken supporters van Oranje alweer verder naar het volgende grote toernooi. Want ja, zoals je weet, ontbreken ‘wij’ in Frankrijk dankzij een rampzalige kwalificatiereeks. Echter, met een talentvolle lichting aangevuld met wat ervaren spelers moeten we ons kunnen plaatsen voor het aankomende WK.

Oftewel, boek de tickets maar vast, reserveer een plaatsje op de Oranje-camping en verheug je op een zomer vol voetbal in … Rusland! Voor een ieder die dit vergeten was: in december 2010 werd het WK 2018 door de FIFA aan Rusland toegekend, waarbij ook meteen het WK 2022 aan Qatar werd toegekend. Over dit besluit is al veel gezegd en geschreven, bijvoorbeeld over de ‘corrupte’ manier waarop deze toekenning tot stand gekomen zou zijn.

En inderdaad, weinig voetbalfans waren waarschijnlijk op het idee gekomen op het belangrijkste voetbaltoernooi ter wereld in Rusland en/of Qatar te houden. Daarnaast hebben beide landen een ander idee dan ‘het Westen’ over zaken als rechtspraak en politiek. Dit heeft tot gevolg gehad dat er een hoop chagrijn heerst rond de aankomende wereldkampioenschappen, waarbij vooral Qatar in de spotlights heeft gestaan. Maar er was ook genoeg kritiek op Rusland als organiserend land.

Echter, ik ga je zorgen proberen weg te nemen. Het kan namelijk wél een mooie sportzomer 2018 worden in Rusland. En er zijn vier redenen.

De Russische voetbalcultuur

In tegenstelling tot Qatar, waar de competitie (naast de locals) voornamelijk bestaat uit voetballers die aan het eind van hun carrière nog wat extra zakcenten meepakken, heeft Rusland wel een levendige en historische voetbalcultuur. Dit gaat terug tot de tijd van de Sovjet-Unie: teams als Spartak Moskou, Dynamo Moskou, Dynamo Kiev (nu Oekraïne) en Dynamo Tbilisi (nu Georgië) vochten uit wie zich de beste van het land mocht noemen.

Veel wat oudere voetbalvolgers zullen zich het Dynamo Kiev van Valery Lobanovsky herinneren, dat uitblonk in het perfectioneren van countervoetbal en ook in Europa successen behaalde. Daarnaast was ook het ‘nationale’ team van de Sovjet-Unie succesvol in die jaren, bijvoorbeeld met een Europese titel in 1960. Het was aan Van Basten, Gullit en Rijkaard te danken dat de Sovjets in 1988 niet nog een Europese titel konden bijschrijven.

De laatste jaren maken CSKA Moskou en Zenit St.Petersburg de dienst uit in de Russische competitie. Beide clubs verdeelden de meeste Russische titels in de laatste jaren en wonnen beiden eenmaal de UEFA Cup (respectievelijk 2005 en 2007). Inderdaad, daarbij werden ook de financiële middelen niet geschuwd (net zoals in Qatar). Zo kocht Zenit in de zomer van 2012 Hulk en Axel Witsel (toch niet behorend tot echte topspelers in Europa) voor een kleine 90 miljoen euro. Momenteel hebben de Russische clubs te lijden onder de economische crisis en zijn dit soort bedragen uitgesloten.

Eén van de hoofdredenen die het Russisch voetbal fascinerend maakt, is de achtergrond van alle grote teams. De clubs in Moskou zijn historisch gezien gelinkt aan verschillende onderdelen van de samenleving: Spartak is van het volk, Dynamo van de geheime dienst/politie, CSKA van het leger en Lokomotiv (zoals de naam het zegt) van de trein. Zenit is van origine gelinkt aan de industrie en werd lange tijd beheerd door een fotocamerabedrijf. Nog steeds speelt deze achtergrond voor fans een rol en zijn de jarenlange rivaliteiten tussen bepaalde clubs hierop gebaseerd. Voor mensen met interesse in de rol van voetbal binnen een samenleving is Rusland dus enorm interessant.

Maar ook op voetbalgebied verdient de Russische competitie meer aandacht van fans . Dit seizoen gaat de meeste aandacht uit naar het verhaal van FK Rostov, ook wel Leicester aan de Don genoemd (verwijzend naar de plaatsnaam Rostov aan de Don). Een kleine club die vorig jaar op degraderen stond (net als de huidige Engelse kampioen), maar dit jaar geruime tijd aan kop ging. Het verschil met Leicester zit hem in de financiën: naast het feit dat in Rusland de tv-gelden veel lager zijn dan die in Engeland, kon Rostov dit seizoen meerdere malen geen salarissen uitkeren en werd er in september zelfs gestaakt door de spelers. Uiteindelijk is de ploeg op de tweede plek geëindigd, met twee punten achterstand op CSKA maar met voorsprong op de andere grootmachten.

Kortom, voor voetballiefhebbers die op zoek zijn naar een wat minder ‘uitgekauwd’ verhaal als in Spanje, Duitsland of Engeland is Rusland een aanrader!

Een nieuwe wereld van stadions

Daarnaast gaat er voor de voetballiefhebber een hele nieuwe wereld aan stadions open tijdens een WK in het grootste land op aarde. Als we naar de andere kandidaten kijken die in de running waren voor de organisatie van het WK (Engeland, Nederland/België en Spanje/Portugal), dan komen we toch weer uit bij de welbekende stadions en plekken. Hoe mooi wellicht een WK in ons eigen kikkerlandje ook was geweest, de kans was groot geweest dat je als fan van Ajax, Feyenoord of PSV uiteindelijk op je eigen stoeltje terecht was gekomen.

En wat is nou mooier dan in een ‘vreemd’ stadion in een relatief ver land juichen na een overwinning op rivaal Duitsland? Daarnaast, een tripje naar Old Trafford, Wembley, Anfield, Camp Nou of Bernabeú hebben de meeste doorgewinterde voetbalvolgers ook weleens gemaakt. Prachtige stadions met een hoop historie, maar niets nieuws.

Nee, dan de Russische stadions. Zo bekend als de Amsterdam Arena of Stamford Bridge is, zo weinig belletjes zal de naam ‘Otkrytiye Arena’ of ‘Levberdon Arena’ doen rinkelen. Toch zijn dit twee van de twaalf vaak gloednieuwe of gerenoveerde stadions waarin het WK gespeeld zal worden. Er zullen weinig voetbalteams, vriendengroepen of vaders & zonen trips naar Kazan of Kaliningrad gemaakt hebben. Het WK biedt een prachtige mogelijkheid om dit wel een keer te doen en de sfeer in en rond de Russische stadions te proeven. Dus in plaats van pints en fish & chips in aanloop naar de wedstrijd, wodka met Russische salade (met natuurlijk extra veel mayonaise) of ‘bliny’s’ (Russische pannenkoeken); wie wil dat nou niet?

Dus, voor de zomer van 2018 de volgende route voor fans van het Nederlands elftal (of voetbalfans in het algemeen): drie poulewedstrijden in Sochi, Jekaterinaburg en Saransk, de achtste finale in Samara, een kwartfinale in Volgograd, door naar de halve finale in St.Petersburg en uiteindelijk onze eerste wereldtitel ophalen in Moskou!

Rusland als vakantiebestemming

Mensen die grote voetbaltoernooien bezoeken en hun team achterna reizen, moeten toch een reislustige insteek hebben. In plaats van drie weken op de camping in Frankrijk, geven zij hun vakantieplannen iedere twee jaar in handen van de FIFA of UEFA. Toch hebben we in de afgelopen jaren veel landen de revue zien passeren waar menig vakantieganger sowieso hun tenten opslaat.

Vanaf 2004 zijn de EK’s en WK’s in Portugal, Duitsland, Zwitserland/Oostenrijk, Zuid-Afrika, Polen/Oekraïne en Brazilië gehouden, en komende zomer (ja, zout in de wonden) dus in Frankrijk. De Europese landen konden de meeste mensen van hun vakantielijstje afstrepen voordat de voetbalwereld daar neerstreek, alhoewel Oekraïne misschien een buitenbeentje hierin is. Maar ook de meer ‘exotische’ landen Zuid-Afrika en Brazilië zijn bekend onder de bereisde supporters onder ons en menig vakantieganger heeft één van die landen weleens bezocht tijdens.

Dan Rusland. Alhoewel het misschien ook wel eens bezocht is door mensen die tijdens hun vakantie liever wat meer uitdaging zoeken, kunnen we het land niet in het rijtje met Zuid-Afrika en Brazilië scharen. En zeg nou zelf: het idee van de kou, norse mensen en matig voedsel op je vakantie is niet heel aansprekend. Toch is Rusland een land dat iedereen in zijn leven bezocht moet hebben; ik spreek uit eigen ervaring.

Moskou is een fascinerende megastad waar voor ieder wat wils te vinden is. Daarnaast zijn het Rode Plein en het Kremlin plekken die in het rijtje horen met bijvoorbeeld de Eiffeltoren, het Vrijheidsbeeld en de Big Ben. St.Petersburg is iets overzichtelijker, maar valt door zijn grandeur en architectuur wat meer te vergelijken met West-Europese steden; de grachten zijn gebaseerd op Amsterdam, dus de Nederlandse fan zal zich hier geheid thuis voelen.

Naast deze bekendere plaatsen zijn er ook wat onontdekte pareltjes in Rusland te vinden. Kazan, de hoofdstad van de regio Tatarstan, wordt door veel kenners van de regio beschreven als één van de mooiste en leukste steden om te bezoeken. Kaliningrad is dichterbij dan je denkt (net over de grens bij Noord-Polen) en kent door zijn Duits-Russische historie een interessante achtergrond en architectuur. Volgograd, Sochi en Rostov liggen vrij zuidelijk, in de regio waar al jarenlang veel Russen hun vakantie vieren. In de zomer zal de temperatuur hier vrij hoog zijn en de stranden aan de Zwarte Zee liggen vol. Samara kent een lange oever langs de Wolga, geliefd bij toeristen en locals. Voor mensen die nog nooit bij onze verre Oosterburen op bezoek zijn geweest is er dus genoeg om te zien en te beleven.

De prestaties van Oranje

De vierde en laatste reden voor een geweldige voetbalzomer in 2018 komt niet doordat het toernooi in Rusland gespeeld wordt, maar omdat het Nederlands Elftal ons wellicht wat plezier kan geven. Na het missen van het EK is het vertrouwen in onze mannen tot een dieptepunt gezakt en de afgelopen oefenpotjes hebben ons ook niet geheel kunnen overtuigen van een succesvolle kwalificatiereeks.

Echter, onze selectie zou in 2018 best éénn van de ‘dark horses’ van het toernooi kunnen worden. Talenten als Riechedly Bazoer, Memphis Depay, Kenny Tete, Tonny Vilhena, Jaïro Riedewald, Terence Kongolo en Vincent Janssen zijn dan twee jaar ouder, hebben meer ervaring en zijn wellicht zelfs naar grotere clubs vertrokken. De ‘middenklasse’ van spelers als Kevin Strootman, Stefan de Vrij, Jasper Cillessen, Davy Klaassen, Davy Pröpper, Jordy Clasie, Bas Dost en Georginio Wijnaldum speelt hopelijk bij de (sub)top van Europa, waarbij het week in week uit echte tegenstand ondervindt.

Daarnaast nemen sommige spelers hun ervaring van het succesvolle WK in Brazilië mee, die ze kunnen overbrengen op de jongere spelers. Voor de echte ervaring moeten we waarschijnlijk maar naar één man kijken, de beste Nederlandse speler van de afgelopen tien jaar: Arjen Robben. Mits hij fit blijft (nogal een probleem voor de man uit Bedum), zal hij nog één keer het kunstje willen flikken in Rusland. En zoals we gezien hebben in Brazilië, een Robben in vorm valt door niemand te stoppen. Voor Wesley Sneijder, Robin van Persie en Klaas-Jan Huntelaar komt dit toernooi misschien wat te laat, maar wie weet kunnen zij ook nog een rol van betekenis spelen in de selectie.

De belangrijkste reden voor een goed toernooi is echter toch onze rol als underdog. Waar momenteel zowel wijzelf als de rest van de wereld weinig van Oranje verwacht, is de afgelopen jaren gebleken dat het Nederlands Elftal piekt als ze geen favoriet zijn. De tweede plek in 2010 en de derde plek in 2014 kwamen voor veel mensen als een verrassing, maar ook verder terug in 1978 en 1988 stapte het Nederlands Elftal niet als één van de echte kanshebbers het toernooi in. Aan de andere kant kunnen we slecht met een favorietenrol omgaan: in 2012 gaf het elftal totaal niet thuis, in 2008 brak de status van toernooifavoriet (uitgeroepen na de geweldige groepsfase) ons al in de kwartfinale op en ook in 1990 presteerden we zwak als regerend Europees kampioen. Oftewel: een trend is zichtbaar, die kan leiden tot een goede prestatie in 2018!

Er lijken dus genoeg ingrediënten te zijn om van het WK in Rusland iets moois te maken. We moeten wellicht af en toe wat meer op zoek naar de positieve punten en natuurlijk hopen dat Danny Blind ons wel naar dit toernooi leidt; anders kan het op de straten weleens net zo stil worden als komende zomer.