‘Het lijkt wel gisteren dat Leicester City kampioen werd’

Je kan op honderden manieren zeggen dat het eigenlijk niet kan, maar het is toch gebeurd: Leicester City is kampioen. Een episch verhaal dat je later aan je kleinkinderen kan vertellen. Dus tijd om dat verhaal alvast te oefenen, zodat onze kleinkinderen alles over Leicester City te horen krijgen.

Zo, jongen, tijd om je het allerbeste voetbalverhaal ooit te vertellen.

We beginnen in het voorjaar van 2015. Leicester City stond onderaan in de Premier League en dus zouden ze degraderen. Maar plotseling begonnen ze punten te pakken en wisten ze in de hoogste competitie te blijven. Een knappe prestatie, vonden veel mensen.

In die zomer kochten de traditionele topclubs zoals elk jaar weer een paar dure spelers. Kampioen Chelsea wilde graag de titel nog eens winnen, maar Manchester City en Manchester United wilden revanche, terwijl Arsenal, Liverpool en Tottenham Hotspur stiekem ook droomden om kampioen van Engeland te worden. Leicester City wilde niet weer in degradatienood komen, dus haalden ze voor een paar miljoen pond spelers als Shinji Okazaki, Robert Huth, N’Golo Kanté. Spelers die niet bekend of niet talentvol waren, volgens de kenners.

De eerste zes wedstrijden bleef Leicester City ongeslagen, waardoor ze op de derde plek stonden. Knap, maar niet heel bijzonder. Na een aantal speelrondes staan er wel meer ‘gekke’ clubs bovenin en die zakken vanzelf weg. De zevende wedstrijd werd er thuis met 5-2 verloren van Arsenal. Terug op aarde. Dachten we.

Van de tien wedstrijden die daarop volgden, won Leicester er acht. De andere twee speelde de ploeg van de Italiaanse trainer Claudio Ranieri gelijk. Ranieri was trouwens een trainer die nooit echt succes had gehad. Hij was een paar keer met teams kampioen geworden in een lagere divisie en had wat nationale bekers gepakt. Maar een toptrainer was hij niet, er werd zelfs getwijfeld of Leicester er goed aan had gedaan om hem als trainer aan te stellen.

Terug naar de competitie, want Leicester stond na die bizarre reeks bovenaan. En er was nog iets: spits Jamie Vardy, die pas op zijn 25e met profvoetbal begon, scoorde elke week. Hij deed dat maar liefst elf wedstrijden op een rij. Dat had niemand ooit gepresteerd, onze landgenoot Ruud van Nistelrooy, had het oude record in handen met goals in tien wedstrijden op rij.

Na de winst op de regerend kampioen Chelsea deed Gary Lineker, een bekende Engelse oud-voetballer, een belofte. Als Leicester City, waar hij vroeger voor gespeeld had, kampioen van Engeland zou worden, zou hij de Engelse versie van Studio Sport in zijn onderbroek presenteren. Het leek net zo’n weddenschap als zeggen dat je een huis voor je beste vriend koopt als je de jackpot in de loterij wint.

Op Tweede Kerstdag verloor Leicester van Liverpool, maar daarna begonnen The Foxes aan een nieuwe ongeslagen reeks. En je oude opa dacht toen nog steeds: ‘Ja, maar volgende week verliezen ze en dan beginnen ze weg te zakken.’ Op Valentijsdag 2016 verloren ze wederom van Arsenal, nu met 2-1. De derde nederlaag in 26 wedstrijden. Nu zou het verval komen. Niet dus.

Weer bouwde Leicester City aan een ongeslagen reeks. Weer konden veel clubs niet van Leicester City winnen. Het verschil was vaak één of twee doelpunten, maar het lukte steeds. De kampioenskoorts steeg elke week. Je opa begon er steeds meer rekening mee te houden. Leicester City zou gaan spelen tegen FC Barcelona en Bayern München.

In speelronde 36, op zondag 1 mei, moest Leicester naar Manchester United, toen getraind door onze landgenoot Louis van Gaal. Winst leverde de titel op, maar het werd een gelijkspel. Normaal zou een punt tegen de recordkampioen van Engeland feest zijn in Leicester, maar nu was het toch een kleine teleurstelling.

Een dag later besloot je opa Chelsea – Tottenham Hotspur te gaan kijken. Als Tottenham niet zou winnen, zou Leicester zonder te spelen kampioen worden. Je opa hoopte dat de ‘Spurs’ wel zouden winnen, want dan zou Leicester in eigen stadion kampioen kunnen worden door te winnen van Everton. Bij rust stond het 0-2, maar Chelsea knokte zich terug. Het werd 1-2, en zeven minuten voor tijd werd de Belg Eden Hazard wakker. Hij speelde de bal naar de Spaanse spits Diego Costa, kreeg de bal weer terug en schoot ‘m prachtig binnen: 2-2.

De selectie van Leicester City zat bij Jamie Vardy thuis te kijken. Al snel kwam daar een filmpje van op Twitter, de spelers juichten natuurlijk als idioten. Ze waren kampioen geworden. Alleen…. waar was hun trainer? Die zat in het vliegtuig terug vanuit zijn geboorteland Italië. Hij had namelijk die dag geluncht met zijn 96-jarige moeder.

Mooi verhaal toch, jongen? Je opa kan nog veel meer hierover vertellen, over Jamie Vardy die een paar jaar geleden met een enkelband voetbalde vanwege een veroordeling, over de twee centrale verdedigers die niet konden voetballen en over de mensen die rijk zijn geworden doordat ze vóór het seizoen geld ingezet hadden op een titel van Leicester City. Maar dat vertellen ze ook allemaal in die film die ze erover gemaakt hebben. Je opa heeft die al zeker 46 keer gezien, zullen we ‘m nu samen kijken?