De bijna-Braziliaan Botteghin

Even waande hij zich een echte Braziliaan. Eric Botteghin redde Feyenoord van debacle numero zoveel door de winnende te maken in het bekerduel met Roda JC. Hij kopte de verlengde corner voor een bijna open doel binnen. Leuk hoor, een halve finale in de beker, wat zijn ze er blij mee in Rotterdam.

Schrijnend was het juichen van de matchwinner zelf. Door het dolle heen imiteerde hij het kindje wiegen van een der ’s werelds grootsten uit vergane tijden: Bebeto. Toen de Brazilianen in 1994 Nederland uitschakelden op het WK in de Verenigde Staten maakte hij exact zo’n gebaar. Dat kindje wiegen-gebaar is een symbool op zich geworden. We associëren het met feestvierende Brazilianen die al samba dansend over het veld dansen.

Even beeldde Botteghin zich in dat hij Bebeto was. Los van dat hij Braziliaans is, is hij in alles, maar dan ook werkelijk in alles, het tegenovergestelde van Bebeto. Een van Brazilië’s beste aanvallers ooit en een enorm middelmatige verdediger, of verdedigende middenvelder, zoals u wil. Waar Bebeto zijn glorietijd beleefde bij Flamengo en maar liefst 75 maal schitterde in het nationale elftal, beleefde Botteghin zijn glorietijd in een Nederlands bekerduel, uit tegen Roda JC. Bebeto was een ster. Hij scoorde op een WK en speelde voor de beste clubs uit Brazilië. Botteghin is vooral dienstbaar. Degelijk, maar niets meer dan dat.

Ach, gun hem zijn moment van glorie, zegt het begrijpende deel in mij. Het was tenslotte zijn eerste doelpunt in een Feyenoordshirt. Het heeft wel wat. Dat memoreren aan je pasgeboren kindje bij zo’n doelpunt.

Toch werd ik er een beetje treurig van. Het gebaar is zo onlosmakelijk verbonden met de grootsheid van Bebeto (en ook Romario, die ernaast stond), dat iedereen die het nadoet er in het niet bij valt. Niemand deed ook mee. Naast hem rende Bilal Başaçıkoğlu met zijn armen in de lucht. Dolblij, maar niet begrijpend, keek hij naar de armbewegingen van zijn teamgenoot. Het was de anticlimax van een toch al niet zo’n zinderend duel.

Even waande Botteghin zich een echte Braziliaan. Alsof hij zojuist de winnende had gemaakt in een WK-duel voor zijn land. Duizenden mensen op de tribune en miljoenen die thuis keken of op pleinen in de verste uithoeken van het land. Juichend met zijn ogen dicht dacht hij dat hij Bebeto was. Totdat hij zijn ogen weer opende. Toen was hij in Kerkrade.