PSV en overwinteren: terugverlangen naar Alex

Er was een tijd waarin PSV met donderende kopballen van blok beton Alex rondes verder kwam in de Champions League. Die schitterende tijden kunnen vanavond hopelijk herleven, als de Eindhovenaren de volgende ronde van het toernooi der toernooien gaan behalen.

Als Spartaanse Rotterdammer zijn Champions League-avonden een welkome, kwalitatieve opsteker tussen het competitievoetbal door. Als er een Nederlandse club aantreedt, kies ik altijd voor het chauvinisme en hoop ik op een overwinning voor de Nederlandse ploeg. Speelt er géén Nederlandse ploeg, ben ik vrij in mijn wedstrijdkeuze en zit ik vrij emotieloos de anderhalf uur uit.De laatste jaren is de inbreng van Eredivisieclubs op het miljoenenbal echter gering te noemen. Ajax is vijf keer op rij 3e geworden in de groepsfase en de doorstarts in de veel minder aantrekkelijke Europa League leverde ook niets noemenswaardigs op (of je moet fan zijn van Red Bull Salzburg).

Hoe hard Ajax het de afgelopen jaren ook probeerde, ze hebben me gedurende de groepsfase geen enkele keer in vervoering weten te brengen. De overwinningen op FC Barcelona en Manchester City waren knap en bijzonder, maar Ajax overwinterde nimmer.

Na een afwezigheid van zes seizoenen mocht landskampioen PSV het dit jaar weer proberen in de Champions League. Als ik aan Europese successen en emotionele voetbalavonden denk (1994 tot nu), schieten mijn gedachten automatisch richting Eindhoven. Guus Hiddink, Phillip Cocu, 2004/2005, die twee Zuid-Koreanen, Heurelho Gomes, Olympique Lyon, de strafschop van Robert. Ik begon rond die tijd net een beetje zelfstandige gedachten te krijgen en PSV schonk mij toentertijd dierbare herinneringen. Maar de dierbaarste herinnering van allemaal, luistert naar de naam: Alex Rodrigo Dias da Costa.

Deze Alex belandde in de zomer van 2004 op de Eindhovense Herdgang. Hij was door Chelsea gekocht van Santos in Brazilië en werd uiteindelijk voor drie seizoenen gestald bij PSV.In korte tijd verwierf Alex de status van publiekslieveling. Zijn bijnaam: ‘De Tank,’ is gezien zijn postuur kloppend als een zwerende vinger. Ondanks zijn grote gestalte, had zijn voorkomen iets aandoenlijks. Alex was dan wel een tank, het was vast een hele lieve tank. PSV werd, mede dankzij Alex, drie keer kampioen van Nederland en was Europees gezien het tegenovergestelde van het beeld en de prestaties van het huidige Nederlandse Europese voetbal: men won nog wel eens wat.

In het seizoen 2006/2007, het derde seizoen van Alex in Nederland, overwinterde PSV voor de derde keer op rij in de Champions League. De ploeg van toenmalig trainer Ronald Koeman overleefde een groep met Liverpool, Bordeaux en Galatasaray. In de achtste finale werd PSV gekoppeld aan Arsenal, de verliezende finalist van het seizoen ervoor. Bij Arsenal speelden onder andere Thierry Henry; een jonge Fabregas; Fredrik Ljungberg; Alexandr Hleb.

Ondanks de aanwezigheid van alle grote namen bij Arsenal, won PSV de eerste wedstrijd van het tweeluik in het Philips Stadion. Met Alex als blok beton achterin, won PSV met 1-0 dankzij een afstandsschot van Edison Mendez.

Twee weken later was de return; in een fonkelnieuw Emirates Stadium in Londen. Ik zat thuis op de bank te kijken; m’n vader las de krant en keek met een schuin oog mee. Na een klein half uur spelen, leek Alex de schlemiel van de avond te worden. Een indraaiende corner van Arsenal raakte niets of niemand, behalve het been van Alex. Tergend langzaam stuiterde de bal over de doellijn en Arsenal had de schade, opgelopen in Eindhoven, gerepareerd. Mijn vader schonk beteuterd nog een frisdrank voor me in en noemde het ontzettend sneu wat er gebeurde. Ik hoorde het amper. Ik kon alleen maar kijken naar de teleurstelling die van het gezicht van Alex afdroop. Dit ging verder dan sneu; dit gunde je niemand.

Na de openingstreffer bleek er een klein staakt-het-vuren afgekondigd. Totdat PSV in de 83e minuut een vrije trap kreeg ter hoogte van de cornervlag. Terwijl de bal richting de doelmond zweeft, doemt opeens, ver voor de eerste paal, Alex op. Eenvoudig te herkennen aan de kaalheid van de bovenkant van z’n hoofd, lijkt het alsof Alex als enige de lucht ingaat om de bal te raken. Hij torent hoog boven alles en iedereen uit en produceert een kanonskogel van een kopbal richting de verre hoek: 1-1.

De blijdschap die ik voelde omdat PSV had gescoord verdween ogenblikkelijk toen ik Alex zag juichen. Het was té vertederend, té mooi om alleen maar blij te zijn.

PSV hield stand en Alex Rodrigo Dias da Costa was de held. Dat PSV vervolgens in de kwartfinale kansloos verloor van Liverpool, dat jaar verliezend finalist, maakt de dierbaarheid van die kopbal van Alex alleen maar mooier. Het gaf de club nog een reisje door Europa.

Nu, anno 2015, heeft PSV een 0-0 uit het vuur gesleept op Old Trafford tegen Manchester United en twee keer gewonnen in het eigen Philips Stadion. Thuiswedstrijd nummer drie in de groepsfase begint vanavond om 20:45 met CSKA Moskou als tegenstander. PSV heeft een grote kans om een prestigieuze titel te prolongeren: ‘laatste Nederlandse club die overwinterde in de Champions League.’ PSV verkeerd in de luxepositie waarbij het weet wat het moet doen: een overwinning is voldoende voor titelprolongatie. Ik hoop vanavond op een hele saaie wedstrijd met geen doelpunten. Een bloedeloze 0-0, tot aan de 83e minuut. Dat PSV dan een vrije trap krijgt te nemen, dicht tegen de achterlijn aan. En dat tot slot, Alex Rodrigo Dias da Costa hoog boven iedereen uit springt en ik eindelijk, 9 jaar na dato, weer in vervoering wordt gebracht op een Europacup-avond.