Zelfvertrouwen nodig? Speel een FIFA-toernooi

Wat gebeurt er als de beste en slechtste FIFA-spelers uit een stel dorpjes die niemand kent het al bier zuipend tegen elkaar opnemen? Cas ondervond het, haalde de kwartfinale en zijn zelfvertrouwen kreeg een gigantische boost. In nog beschonken toestand schreef hij daarna meteen dit stuk.

Ik ben sowieso de sickste schrijver die er bij Buitenkant Voet rondloopt.

Als je echt een keer aan je zelfvertrouwen wilt werken, dan moet je eens overwegen in je dorp aan een FIFA-toernooi mee te doen. Met dank aan dorpscafé De Kastanjeboom in Dirkshorn leef ik al zeker een paar dagen in een waan van euforie.

Vijfde van de achtenzestig werd ik. Dat vind ik in ieder geval het mooist klinken. Ik stond in de kwartfinale, maar daarin heb je geen verliezersronde. In principe werd ik dus maximaal achtste.

Besef dat ik in de vorige alinea net zo vaak het woord ‘ik’ heb gebruikt als het aantal zinnen dat zij telde. Geniaal, zo’n FIFA-toernooi.

Achtenzestig mensen uit alle windstreken van de Noordkop – je kent ze wel; Anna Paulowna, ’t Veld, Warmenhuizen, Tuitjenhorn – kwamen naar Dirkshorn om de krachten te meten. Op zeven beamers slash grote tv schermen namen de deelnemers het in poules van tien á elf tegen elkaar op. Wedstrijden in de groepsfase vonden 2 vs 2 plaats. Elk veld kreeg een speciale naam, vernoemd naar een profvoetballer: Dirk Kuyt, Davy Klaassen, Davy Pröpper, Kenny Tete, Mitchell Dijks, Rick Karsdorp en Luuk de Jong.

Er waren speciale regels om het alcoholpercentage bij een ieder te verhogen. Bij een rode kaart, een wedstrijd met meer dan zes goals voor één team of een omhaalgoal werd je bestraft met veel drank.

Uit de boxen schalde muziek voor de youth. Niet de Beatles, Led Zeppelin of The Who die je normaal in zo’n dorpscafé voorbij hoort komen. Drake, New Wave, Nelly en Ronnie Flex zwaaiden de scepter. Perfect voor de sfeer.

Toen ik het eerste potje startte met de gelegenheidsrotterdammer Timo Kuijpers – ik zat vroeger met hem op school, anders zou je echt dom zijn om helemaal naar de Noordkop te komen voor dit – werd net New Wave – No Go Zone afgespeeld. We verloren met 3-1, dus dat nummer luister ik de komende tijd niet meer.
Gelukkig volgde de perfecte revanche door de daaropvolgende tegenstanders zélf op hun nummer te zetten. Met de gedachte: kies er maar eentje uit, boys. Welk nummer er tijdens dit duel ook gedraaid wordt, de komende drie jaar vind je het superkut.

Mijn FIFA-carrière van die avond kan je samenvatten als één groot muziekstuk. Ineens stond ik fluitend in de kwartfinale. Normaal gesproken is iedere koekenbakker in staat het van mij te winnen met FIFA, dus zo zie je maar wat voor supersonische krachten er op zo’n avond vrijkomen.

Ik kan iedereen aanraden om zo’n toernooi een keertje te spelen als je van ongeveer ieder persoon te horen krijgt dat je superslecht bent in FIFA. Dan geloof je in ieder geval voor een paar dagen dat ze allemaal ongelijk hebben.

Tygo van Stam, een jochie van een jaar of vijftien uit Anna Paulowna, won het toernooi trouwens. Die schakelde mij uit in de kwartfinale. Welk nummer er symbool staat voor dat potje, weet ik niet eens meer. Daarvoor was de sfeer te goed geworden.