Een open brief aan Robin van Persie

Beste Robin,

Een jaar of tien geleden was je één van mijn grootste helden. Je was een weergaloos talent, ging van mijn favoriete club Feyenoord naar het prachtige Arsenal en leek hard op weg om de opvolger van Dennis Bergkamp te worden. Nu lijk je meer op Patrick Kluivert en vraag ik me af: waarom stop je niet gewoon met voetballen?

Je genialiteit als voetballer zal niemand ooit in twijfel trekken. Je balbeheersing is fenomenaal, je durf aan de bal is zeldzaam en je doelpunten behoren tot de mooiste ooit gescoord. Je bent een grillige persoonlijkheid, wat jou zo goed maakt, zo onvoorspelbaar en zo’n kunstenaar op noppen. Je hebt bewezen dat je tot de beste spelers van je generatie behoort. En je hebt bewezen in de lange lijn van legendarische Nederlandse voetballers, van Faas Wilkes en Abe Lenstra, Johan Cruijff en Willem van Hanegem, Marco van Basten en Ruud Gullit, tot Dennis Bergkamp en Patrick Kluivert, niet te misstaan.

Dat stel ik allemaal niet ter discussie, maar waar ben je de laatste tijd in hemelsnaam mee bezig? Het lijkt wel of alle samengebalde genialiteit die je nog in je had, met je toen dertig levensjaren niet meer helemaal op de toppen van je kunnen, op 13 juni 2014 in het Braziliaanse Bahia nog één keer tot uitbarsting kwam met één van de meest memorabele doelpunten ooit gescoord in een Oranje-tenue. Sinds dat moment lijkt het of jij, ooit onze nationale superheld, al je superkrachten hebt verspeeld en er nu slechts een superschlemiel overblijft.

Ga maar na. Dit seizoen ben je in het tenue van de Turkse grootmacht Fenerbahçe, waar men door het dolle heen was dat zo’n grandioze speler voor ze kwam voetballen, in alle competities nog geen negenhonderd minuten te bewonderen geweest. Voorbijgestreefd door laatbloeier Fernandao, die toen jij kampioen van Engeland werd met Manchester United nog ergens in de middenmoot van Brazilië bivakkeerde, heb jij nog maar vijf doelpunten gemaakt en loop je er intussen bij als een gedemotiveerde Andy van der Meyde-imitator.

Zelfs de allerslechtste bondscoach die ons land ooit heeft gehad, vindt jou op dit moment niet goed genoeg voor Oranje. Dat doet pijn, vooral omdat hij gelijk heeft. Op dit moment hebben we niks aan jou.

Want waar jij in Londen in je beginjaren aan de hand genomen werd door Dennis Bergkamp, die als voetbalbejaarde nog de schrik was van elke Premier League-verdediger, sta je er nu alleen voor. Het is nu aan jou om te laten zien dat jij inderdaad de natuurlijke opvolger van Bergkamp bent, maar in plaats daarvan begin je steeds meer op Patrick Kluivert te lijken. Ook Kluivert piekte vroeg, veel vroeger dan jij nog, maar dwaalde de laatste jaren van zijn loopbaan van matig clubje naar nog matiger clubje, alvorens al op 32-jarige leeftijd de stekker uit zijn al jaren in vegetatieve staat in een ziekenhuisbed liggende carrière te trekken.

Robin, voorkom dit. Het is nog niet te laat. Al kop je nog vijf ballen in je eigen doel, het maakt me niet uit. Je zult nog genoeg krediet overhouden, na al het moois dat je ons al die jaren hebt gegeven. Maar dit kan niet nog twee of drie jaar zo doorgaan. Want dan vervagen alle mooie herinneringen, die maken dan plaats voor het beeld van die verveelde man op die reservebank, verbitterd over de volgens hem oneerlijke keuzes van de trainer. Want dan zullen wij jou, zoals Kluivert nu nooit meer in één adem genoemd wordt met Bergkamp, later niet meer zien als de evenknie van Arjen Robben.

Zelfs in Istanbul, de stad die het een mens onmogelijk maakt om niet van voetbal te houden, ben jij de lol in het mooiste spelletje op aarde verloren. Maar het hoeft niet zo te zijn. Ga eens op bezoek bij Wesley, Yolante en dat kind met die vreemde naam. Vraag eens aan Wesley, met zijn enorme huis, dure auto’s voor de deur en supermodel in zijn bed, wat hem het meest gelukkig maakt. Zijn antwoord zal simpel zijn: de duizenden Galatasaray-fans die na elke wedstrijd zijn naam scanderen, zoals ooit in Amsterdam, Madrid en Milaan ook gebeurde.

Robin, de zingende menigten uit Rotterdam, Londen en Manchester lijken misschien heel ver weg, maar die in Istanbul zijn heel dichtbij. Doe net als Sneijder, beëindig je loopbaan met een prachtig slotstuk en kom dan over een paar jaar nog even samen met Jeff Stans schitteren bij Excelsior. Als dat er niet meer in zit Robin, mijn oude held, is dat ook niet erg. Maar doe dan wat Kluivert te laat deed en stop, nu meteen.