Column: Het huwelijk van Jans

Ron Jans wilde dat weleens meemaken: zo’n Turkse bruiloft. Met de selectie en technische staf zou de trainer van PEC Zwolle zondagavond naar het trouwfeest van zijn geblesseerde speler Mustafa Saymak gaan. Hij zei het met een grijns van oor tot oor, al betekent dat weinig want Jans zou een snelheidsboete van 250 euro nog met een grijns van oor tot oor aan zijn vrouw vertellen.

“Als we verliezen, denk ik niet dat ik daar nog zin in heb, want dan straal ik wat minder, hoor”, zei Jans een paar uur voor de bruiloft en eventjes voor PEC Zwolle – Vitesse, in gesprek met Hans Kraay jr. Die vond het opmerkelijk: een trainer die vóór de wedstrijd al glimt. De hele zondagavond kreeg ik dit beeld niet uit mijn hoofd: Jans op de Turkse bruiloft. Dat moet vreselijk zijn geweest. Hij moet er ongeveer hebben bijgezeten zoals bondscoach Danny Blind en Marco van Basten zondagmiddag in Heerenveen op de tribune zaten: verveeld, plichtmatig en moe van alle goedbedoelde schouderklopjes en “Joh, het is wat, hè. Maar ooit gaat het weer lopen hoor. Je weet wat ze zeggen: als je weer een paar keer wint, dan komt de rest vanzelf”-opmerkingen.

Wat moet het verschrikkelijk zijn geweest voor Blind en Van Basten om een half weekje na het absolute dieptepunt in de geschiedenis van het Nederlands elftal als eindverantwoordelijken voor dat echec naar Heerenveen – Feyenoord te gaan. Na veertig minuten stond het er 0-5. Blind had bij het kijken naar de Friese verdedigers een déjà-vu dat pijnlijker was dan de guillotine waar hij na de aanstaande 8-1 oefennederlaag tegen Duitsland onder moet plaatsnemen. Wat is dat eigenlijk voor een woord, oefennederlaag? Oranje is één brok ervaring als het gaat om verliezen, dus wat valt er nog te oefenen, zou je zeggen.

Ik vrees dat Blind er alsnog uitvliegt, omdat Bert van Oostveen nu niet de indruk wil wekken dat hij een opportunistische beleidsmaker is, maar wil kunnen zeggen dat als drukloze oefenwedstrijden ook al niet meer gewonnen worden, het moment is gekomen om in te grijpen. Bert van Oostveen blijft dan zelf KNVB-directeur en zal weer een bondscoach aanstellen die er niet klaar voor is of dat nooit zal zijn.

Maar. Dit weekend kwam ik, toen ik met mijn gedachten bij Jans op de Turkse bruiloft was, met de gouden tip voor Van Oostveen. In gedachten zag ik de trainer een olijf in zijn mond steken, met een van zijn spelers het glas heffen en met twinkelende oogjes en een grijns “volgende week weer een kans!” roepen. Ik weet zeker dat Jans blufte toen hij tegen Hans Kraay zei dat hij na een nederlaag met de pest in zijn lijf naar dat trouwfeest van Saymak zou gaan, daarvoor wilde hij het veel te graag meemaken: zo’n Turkse bruiloft. Alleen al daarom hoop ik dat Jans en de KNVB elkaar na dit seizoen vinden. Als Blind na wat oefenzeges – juist op het gebied van winnen is nog ruimte voor progressie – eervol kan afsluiten als bondscoach, wens ik dat Jans en Oranje in het huwelijk treden. Een coach die voor én na een 5-1 nederlaag kan glimmen, is het enige waaraan het Nederlands elftal op dit moment iets heeft.