Hoezee! We doen niet mee

We weten het al weken, maar we zijn nu eindelijk verlost van een irrationeel gevoel van hoop: we gaan niet naar het EK! De leeuw staat in z’n hempie en wij kunnen onze vakantie naar Frankrijk annuleren. Zijn er ook voordelen? Jazeker, we zetten er een aantal op een rij.

Na eigenlijk vrij kort overleg op de redactie komen wij tot de volgende redenen om dankbaar te zijn voor een Nederlandloos EK:

Plezier

Weet je nog in je middelbare schooltijd, als je een toetsweek had en écht niet meer onder het leren uit kon komen, en alle andere bezigheden dan opeens heel leuk leken? Je kamer opruimen of de hond uitlaten werd opeens ontzettend verleidelijk, als je maar niet hoefde te leren. Hetzelfde hebben wij met wedstrijden van Oranje. Je huiswerk maken is, zodra het Wilhelmus klinkt, opeens heel verleidelijk. Dit stuk werd gisteravond tijdens de tweede helft geschreven. Nadat de afwas al gedaan was. Hét voordeel van geen Nederland op het EK is dat we niet meer verplicht naar dat saaie flutelftal hoeven te kijken en in plaats daarvan schaamteloos een leuk land kunnen toejuichen. Duitsland bijvoorbeeld, of België. Of eigenlijk elk ander land dan Nederland.

Vakantie

We hoeven ook niet meer per se naar Frankrijk. Liever niet zelfs, tenzij je Tom Dumoulin de Tour de France wil zien winnen. Nee, we kunnen nu gewoon de wereld gaan zien komende zomer, in plaats van in een stinkhotel kauwend op wat massaproductiecroissants in een Parijse buitenwijk wachten tot de eerste groepswedstrijd begint (die we toch gaan verliezen). En daarna hoeven we dan ook niet naar dat hemeltergende Holland House met het enige soort mensen nog erger is dan Fransen: Nederlanders met Oranjekoorts.

Rust

Die Oranjekoorts gaan we ook in Nederland niet meemaken deze zomer! Geen waardeloze oranje, rode, blauwe of witte wuppies, wokkies, tokkies of pikkies bij elke vijf euro aan boodschappen. Geen oranje vuvuzela’s (zó 2010), geen brulshirts of megabrillen (oh ja die zijn ook altijd zo grappig ha ha) en vooral geen dronken imbecielen met geschminkte vlaggetjes op hun wangen op iedere hoek van de straat die het allemaal beter weten dan de bondscoach (wat in het geval van Blind waar was geweest, maar daarom spelen we ook niet op het EK). En Ronald Waterreus minder vaak op tv.

Kuyt

Met een beetje geluk keert Dirk Kuyt gewoon weer terug in Oranje. Het blauw-gele deel van Istanbul, gewend aan onze Katwijkse waterbuffel, keek wel even raar op toen uit hetzelfde land van klei en hard werken opeens een soort blanke Patrick Kluivert-in-zijn-latere-jaren over kwam vliegen met de naam Van Persie op zijn rug. Die jongen die, in tegenstelling tot Kuyt, nooit zin lijkt te hebben om te voetballen en als ie er eenmaal in staat maar een beetje heen en weer sjokt. Die jongen die nooit over het belang van het team praat, maar over de onkunde van zijn ploeggenoten. Heel Turkije vroeg zich dan ook af waarom die gekke Hollanders hem wel selecteerden, en Kuyt niet. Laten we daar verandering in brengen, want 2018 haalt ie echt nog wel. En Van Persie niet.

De poule

We zullen geen ellenlange cafédiscussies en quasi-wetenschappelijke analyses krijgen over de vraag der vragen in de tig maanden in aanloop naar het EK: zit Nederland in de Poule Des Doods? Want gossie, Wales moet je echt niet uitvlakken hoor en Kroatië, dat zijn ook giganten. En als we dan uiteindelijk tot de conclusie gepolderd zijn dat ja, we inderdaad in de gevreesde Poule Des Doods zitten (ook al denken de Belgen dat ook maar die zitten bij Frankrijk, Spanje en Engeland – die hebben het makkelijk), komt er een tweede discussie op gang: gaan we net als in 2008 en 2014 weer met gemak door die Poule Des Doods komen? Wat gaat ons dit allemaal ontzettend veel tijd besparen.

Leren

Van je fouten, of catastrofale opeenvolging van onbegrijpelijke, ondoordachte wanbeslissingen in dit geval, kun je leren. Heel de zomer lang kan de KNVB straks kijken naar het beste wat Europa op voetbalgebied te bieden heeft. Landen dus, die wel langer dan een halfuur nadenken bij het aanstellen van de volgende bondscoach en die ook nog niet weten wie er ná het EK de leiding overneemt, omdat ze dan eerst de situatie even opnieuw gaan bekijken, zoals normale mensen doen. Ondertussen kunnen ze dan nog af en toe eens naar de eindstand van de Premier League kijken, om te zien hoe hoog Southampton ook alweer geëindigd is.

Leren, deel 2

Ook wij, kijkers thuis, kunnen veel leren. In plaats van al onze tijd te verdoen met het vergeefs aanmoedigen van een land dat, in het allerbeste scenario, uiteindelijk toch net niet wint, kunnen we gewoon lekker kijken naar de meest exotische nieuwe landen op het Europese strijdtoneel, met de meest exotische voetballers zoals Elseid Hysaj, Hal Robson-Kanu, Ondrej Duda, Jón Dadi Bödvarsson, Julian Baumgartlinger, Mihai Pintilii, Craig Cathcart, Artur Jedrzejczyk of natuurlijk Pavel Kaderábek (too soon?).