Column: Vier je geluk, Gudelj

Nemanja Gudelj juichte niet, na zijn eerste competitiedoelpunt voor Ajax. Dat zou zijn oud-werkgever AZ te veel pijn doen. Onzin, stelt Stan van den Steenhoven in de maandagcolumn. Gudelj had volgens hem geen enkele reden voor een ingetogen reactie.

Quizvraag voor de vakantiegangers die AZ – Ajax hebben gemist, maar wel naar wifi zochten voor de maandagcolumn: wat deed Nemanja Gudelj nadat hij z’n vorige werkgever met een afstandsschot op onoverbrugbare achterstand had gezet? Inderdaad: hij weigerde te juichen. Inkoppertje. Ik had iets moeilijkers moeten bedenken: hoeveel Nederlanders kwamen er uit in de Premier League? Hoeveel wedstrijden heeft Karim Rekik van zijn nieuwe trainer kunnen genieten? Wie zong er een liedje ter ere van zijn eigen verjaardag? (o nee, ook te makkelijk: Van Gaal).

Nee, voetballers die niet juichen na een doelpunt tegen een oud-werkgever zijn geenszins verrassend te noemen. Juist daarom wond ik me zondagmiddag, in Zuid-Frankrijk, afhankelijk van een karig streampje met Zuid-Zimbabwees commentaar, zo enorm op. Gudelj, vent, gooi nou die armen in de lucht! Je hebt slechts drie jaar bij AZ rondgelopen, waarvan anderhalf jaar anoniem. Doe niet alsof je er vanaf je zesde bent opgeleid. Doe niet alsof je er hebt leren hooghouden en kappen. Doe niet alsof je vader toen je nog kleuter was al elke ochtend Taksi in zo’n AZ-beker met niet goed sluitende draaidop goot en twee boterhammen met pindakaas in zo’n AZ-broodtrommeltje met slecht sluitende deksel stopte. Doe niet alsof je voor het slapen gaan (onder je AZ-dekbedje) verhaaltjes kreeg voorgelezen over Kees Kist en John Metgod. Luister naar Van Gaal: ga JUICHEN.

Gudelj schoot in Alkmaar van ver het voorlopige doodsvonnis van AZ tegen de touwen en reageerde alsof hij zojuist op straat een zijspiegel van zijn buurmans auto had geschoten. Dat is niet alleen storend voor zijn collega’s en supporters, maar evenzeer pijnlijk voor AZ. Moet je je voorstellen dat je televisie zit te kijken, je ex binnenkomt, de televisie oppakt en onder de arm meeneemt en ietwat gebogen, met verontschuldigende houding het tuinpad af loopt. Dat is toch verschrikkelijk? Dan heb je liever dat hij of zij de tv oppakt, op blije toon “DEZE WAS NOG VAN MIJ, HÉ” roept en heel hard wegrent. Wegwezen. Ooit was het leuk met je, maar dat was toen. Vier je geluk uitbundig en doe niet alsof het je raakt. Dan was je niet vertrokken.

Foto bovenaan: goal.com.