De Pirlo van Rijnsburg

Andrea Pirlo heeft Europa helaas verlaten, maar gelukkig heeft Cas zijn opvolger als sierlijkste middenvelder van ons continent gevonden. En hij speelt gewoon in ons kippenlandje, in Rijnsburg. Een verslag van Cas’ bezoek aan de wedstrijd Rijnsburgse Boys – ADO ’20.

Sierlijk aan de bal, geen vrees voor een tikkie terug, zo nu en dan een fenomenale steekbal, niet bang om een vrije trap op te eisen, geen blad voor de mond en hard als het nodig is. Soms kan je genieten van een voetballer die niet alleen belangrijk is voor een team door dat ene prachtige doelpunt. De zaterdag topklasse mag zich komend seizoen gelukkig prijzen met de terugkeer van een architect, wiens penseel een jaar lang in de kast is blijven liggen.

Zaterdag 1 augustus, drie uur ’s middags, Rijnsburgse Boys – ADO ’20. De wedstrijd wordt gespeeld in het stadion van Rijnsburg. Het is de open dag van de plaatselijke voetbalvereniging. Een groep toeschouwers zit op de tribune om een duel inclusief spelerspresentatie te aanschouwen. Misschien vijfhonderd mensen. Waaronder een vriend van mij. En ik.

Die ochtend hebben we besloten om een paar vrije uurtjes in de middag op te vullen met een bezoek aan regionale held Nick Kuipers. Hij stapte deze zomer over van IJsselmeervogels naar Rijnsburgse Boys. Voorheen speelde hij bij onder meer FC Utrecht, FC Dordrecht en PEC Zwolle. Eens kijken hoe hij het er bij zijn nieuwe club vanaf brengt.

Een uur autorijden later sta ik op de foto met clubmascotte Kaay de Kraai, koop ik een tot op het bot gefrituurd broodje bal in de kantine en loop ik met een soortement wedstrijdformulier rond waarbij je door iedere speler een handtekening kan laten zetten.

Negentig minuten later is er één speler van wie ik niet begrijp dat hij überhaupt in dit stadion zijn handtekeningen moet uitdelen. Ismail Celen. De nummer veertien van Rijnsburgse Boys. Vorig jaar torpedeerde IJsselmeervogels-trainer Frans Adelaar hem al een paar wedstrijden na zijn komst richting de reservebank. De afdruk van zijn billen kun je er waarschijnlijk nu nog in de dug out zien zitten.

Rijnsburgse Boys komt tegen ADO ’20 al voor de rust op een 4-0 voorsprong. Raily Ignacio, een soort Ailton van Rijnsburg, stijgt boven zichzelf uit door de hele verdediging van de Heemskerkers met een paar schijnbewegingen in het bos te sturen. De knal in de linkerbovenhoek die daarop volgt is fenomenaal en onhoudbaar voor welke keeper dan ook.

Grapje natuurlijk. Manuel Neuer had ‘m gehad. Maar in deze eerste helft kunnen we weinig meer spectaculaire momenten bedenken dan die ene goal. En een paar mooie ingrepen van Nick Kuipers, die een goede indruk achterlaat als linksachter.

Waar we het 45 minuten later – 4-1 eindstand – wel over eens zijn, is dat de plaatselijke beeldhouwer alvast mag beginnen met het bouwen van een standbeeld voor Ismail Celen. Hij is de absolute smaakmaker tegen ADO ’20.

Sierlijk aan de bal, geen vrees voor een tikkie terug, zo nu en dan een fenomenale steekbal, niet bang om een vrije trap op te eisen, geen blad voor de mond en hard als het nodig is. Soms kan je genieten van een voetballer die niet alleen belangrijk is voor een team door dat ene prachtige doelpunt. Na één wedstrijd weten wij het zeker: Andrea Pirlo mag Europa dan hebben verlaten voor een overzees avontuur, zijn kopie loopt komend topklasse-seizoen rond in Rijnsburg. Frans Adelaar moet het toch verkeerd hebben gezien.

Zoals Celen het zelf verwoordde in een interview dat we op de terugweg lezen op internet: “Ik ben jarenlang de man geweest op het middenveld bij clubs in de regio van Rotterdam. Ik heb toch niet ineens polio gekregen?” Na een jaar verpieteren op de bank bij IJsselmeervogels is hij in Rijnsburg al vóór aanvang van het seizoen aan zijn eerherstel begonnen.

Foto bovenaan: rijnsburgseboys.nl.