Martin Hansen moet stoppen met voetballen

Gisteravond zagen we tijdens ADO Den Haag – PSV een legendarische actie. Een moment dat voor eeuwig in de herinnering gegrift zit van iedereen die het zag. Een daad die voor altijd in de historie van de voetbalsport is opgenomen. Martin Hansen was de man die dit allemaal werkelijkheid maakte en hij kan maar één ding doen: stoppen.

Hier had eigenlijk een serieus en vlammend stuk moeten staan over een Kroatisch wonderkind van FC Barcelona, dat op huurbasis bij HSV gaat spelen en een clausule in zijn contract heeft staan dat hij minstens twintig wedstrijden moet spelen. Er zouden wat sterke argumenten gegeven worden tegen zo’n praktijk, bijvoorbeeld dat Alen Halilovic nu een heel seizoen lang lekker rustig aan kan doen op de training, hij speelt toch wel. En tot slot zou het punt gemaakt worden dat Barcelona, ooit zo’n mooie opleidingsclub, toch echt wel een beetje heel erg gek begint te worden. Dat stuk was gisteravond zo goed als af.

Maar toen kwam Martin Hansen.

De grootsheid van wat Martin Hansen gisteravond gedaan heeft kan nu, the morning after, nog niet volledig begrepen worden. Pas na weken, maanden, jaren zullen we écht beseffen hoe legendarisch zijn actie was. Voor zij die geen Facebook, Twitter of tv hebben en geen idee hebben waar dit nou allemaal over gaat, even een korte uitleg.

Keepers die in de laatste minuut meegaan met een corner of vrije trap, als hun team achter staat, hebben altijd iets treurigs. Het is het voetbal-equivalent van wat ze in het wielrennen een chasse patate noemen: een vooral heel dappere poging, die jammerlijk mislukt waardoor de kans op winst vaak voorgoed verkeken is. Als je een keeper mee ziet komen verwacht je eerder dat hij seconden later tevergeefs achter de linksbuiten van de tegenstander aan sprint, die recht op een leeg doel af gaat, dan dat de keeper zelf de verlossende treffer maakt. Laat staan dat ie dat doet met een hakje, in één keer uit de lucht.

Maar laten we het Wonder van Den Haag niet afdoen als geluk (wat de commentator van FOX ons ook wil doen geloven). De hakbal van Martin Hansen was een tentoonstelling van vaardigheid waar hele hordes Kroatische wonderkinderen alleen van kunnen dromen. Het te ver doorlopen, het in een split second bedenken, “dan maar met m’n hak”, de zweefduik zoals alleen een keeper dat kan en tot slot al tijdens de val naar het doel kijken en zien dat ie precies in het hoekje binnen stuitert. Het is echt gebeurd, gisteravond. Het mooiste doelpunt ooit van een keeper, mooier dan alle geweldige vrije trappen van Rogério Ceni bij elkaar.

De grote vraag is wat de Deense keeper nu met de rest van zijn leven gaat doen. Je hebt mensen die op een gegeven moment het hoogtepunt van hun leven bereiken, en dan nog even door moeten terwijl dat eigenlijk niet echt meer nodig is. Sir Edmund Hillary bereikte als eerste mens ooit de top van Mount Everest, Neil Armstrong zette voet op de maan, Pikachu haalde een versteende Ash terug uit de dood, en al die personen zouden daarna nooit meer hetzelfde zijn. Ze hadden hun top bereikt, hun lot vervuld, hun onuitwisbare bijdrage aan de wereldgeschiedenis geleverd. Wat er daarna gebeurde was niet meer belangrijk.

Zou Martin Hansen het zich gerealiseerd hebben, toen hij vanochtend wakker werd? Dat het hoogtepunt in zijn leven geweest is? Dat hij nooit meer zoiets bijzonders zal meemaken als wat er gisteravond gebeurde? Dat zijn hele leven een langzame, moeizame klim was naar de top die hij gisteren bereikte en dat hij vanaf nu tot aan zijn sterfdag alleen nog maar af zal dalen?

De rest van zijn leven zal Martin Hansen op ieder feestje, in de rij bij elke bakker, in iedere trein, op elk terras en op ieder willekeurig moment van de dag gevraagd worden naar die ene legendarische goal. Honderden, duizenden keren zal hij het verhaal moeten vertellen, uit moeten leggen dat hij niet echt meer zo goed weet wat er toen door hem heen ging en diplomatisch moeten vertellen (want eenmaal gehersenspoeld door mediatraining blijf je dat voor altijd doen) dat hij de goal vooral belangrijk vond voor het team, alleen het resultaat telt.

Niemand zal nog weten of hij überhaupt kon keepen, niemand zal zich ook maar één van zijn reddingen herinneren en niemand zal weten voor wat voor clubs hij verder allemaal nog heeft gespeeld. Daarom kan Martin Hansen eigenlijk gewoon het beste stoppen met voetballen. Nu, meteen. Eigenlijk had hij na zijn goal gelijk richting de catacomben moeten rennen, zijn handschoenen neer moeten gooien en het vliegtuig naar Denemarken moeten pakken. Wat hij verder in zijn voetballoopbaan nog doet, doet er namelijk niet meer toe.

Maar het probleem van Martin Hansen is dat wat hij ook doet, hij er altijd aan herinnerd zal blijven. Zelfs de primitieve, met speren jagende Xatanawa in het Braziliaanse regenwoud bij de grens met Peru zullen er uiteindelijk achter komen dat die vreemde westerling die zo’n woeste baard en haardos heeft laten staan en een paar weken geleden vanuit het oerwoud hun kamp in kwam strompelen in werkelijkheid al die tijd al Martin Hansen is, de man van die ene geweldige goal. Martin Hansen is nergens veilig voor de confrontatie met zijn eigen levensverhaal.

Want dit is het hele levensverhaal van Martin Hansen: scoorde ooit als keeper een geweldige goal met zijn hak in de laatste minuut tegen PSV.

Wat Martin Hansen ook probeert, hij zal er nooit iets aan kunnen toevoegen. Behalve misschien: en daarna werd ie gek en belandde hij in een instelling. Toch is er nog een uitweg voor Martin Hansen. Ja, het hoogtepunt van zijn leven is voorbij en ja, wat hij nu allemaal nog doet maakt geen bal meer uit, maar dat kan ook een zegen zijn. Hij zal de rest van zijn leven nooit meer druk voelen, hij zal zich nooit meer zorgen hoeven maken en hij hoeft nergens meer aan te twijfelen. Hij heeft toch al datgene gedaan waarvoor hij hier op aarde is. Zijn taak zit er toch al op. Het maakt allemaal niet meer uit.

Martin Hansen hoeft de rest van zijn leven nooit meer bij de Albert Heijn op zoek te gaan naar de perfecte combinatie van een korte rij, mensen met weinig spullen in hun mandje én een snel doorwerkende caissière. Hij kan net zo goed in de langste rij gaan staan, achter mensen met uitpuilende winkelwagens met een chagrijnig kassameisje met een doodswens. Het maakt allemaal niet meer uit.

Martin Hansen hoeft nooit meer de NS Reisplanner te checken, op Facebook te kijken om te zien wie hij met hun verjaardag moet feliciteren of zijn profielfoto op WhatsApp te veranderen (gewoon die ene, juichend na zijn goal), dat soort dingen betekenen voor hem niets meer. Hij hoeft zich niet meer bezig te houden met aardse zaken, hij heeft alles al waargemaakt wat hij ooit had kunnen waarmaken.

En juist daarom, Martin Hansen, moet je stoppen met voetballen. Ga naar Denemarken, ga naar de Amazone, ga naar waar jij maar wil en leef onbezorgd en ongeremd. Het maakt toch allemaal niet meer uit.

Foto bovenaan: omroepwest.nl.