De 6 mooiste voetbaltranen

Jordy Clasie keerde afgelopen woensdag met natte ogen terug in De Kuip. Een afscheidswoordje voor zijn trouwe aanhang kon hij pas ’s avonds laat houden via Twitter; te emotioneel. De 6 mooiste voetbaltranen op een rij.

6. Xavi Hernández

Xavi is zijn vaste plek in de basiself van Barcelona al kwijt, maar mag in mei dit jaar, bij zijn laatste competitieduel in Camp Nou, tegen Deportivo La Coruña, vanaf het begin meedoen. Vijf minuten voor het einde – Barcelona had tegen Deportivo al de 2-0 voorsprong weggegeven – krijgt hij een applauswissel. Andrés Iniesta, de laatste jaren zijn vaste kompaan op het middenveld, komt hem aflossen. Xavi neemt het hartstochtelijke applaus tot zich en kan op de bank een kleine waterval niet bedwingen. De handen gaan voor de ogen, maar dat had hij niet eens hoeven doen.

5. Arjen Robben

Robben is terug. Op het WK van 2010 maakt hij in de derde poulewedstrijd, tegen Kameroen, zijn rentree. Dat is een klein wonder, want in de uitzwaaiwedstrijd een paar weken eerder liep hij een forse hamstringblessure op. Wijlen Dick van Toorn lapte hem op en zorgde ervoor dat Robben alsnog naar Zuid-Afrika kon. Daar komt hij een kwartier voor het einde van Nederland – Kameroen (tussenstand 1-1) binnen de lijnen, geeft de assist op de 2-1 van Klaas-Jan Huntelaar en scoort zelf ook nog bijna. Na afloop ziet NOS-verslaggever Bert Maalderink de tranen achter Robbens ogen prikken. “Je hebt er moeite mee, hè?” blijkt het laatste zetje. Daarna doet Robben keihard zijn best ze niet te laten vloeien, terwijl hij zichzelf terugblikkend op zijn blessure daarin tegenwerkt.

4. Iker Casillas

Nog een Spanjaard die de pijn van zijn vertrek bij de club niet kan verbergen. Waar Xavi zelf besloot Barcelona te verlaten, wordt Iker Casillas deze zomer min of meer gedwongen naar de deur geleid. En dus komt er een persconferentie, waarop Casillas zijn transfer naar FC Porto toelicht. Wat lijkt te beginnen als een laatste groet en een bedankje, transformeert zich tot een huilbui van een stamelende, zuchtende, aan zijn watertje nippende, keeper, die er nog steeds geen bal van begrijpt dat hij na 25 jaar weg moet. Het applaus dat volgt en zijn snikken en zuchten maar nauwelijks kan overstemmen is hartverwarmend.

3. De Grienende Noord-Koreaan

Een paar weken na het WK van 2010 zou hij bij zijn transfer naar VfL Bochum door AD ‘Grienende Noord-Koreaan’ worden genoemd. De spits, die gewoon Jong Tae-se heet, had indruk gemaakt met zijn tranen tijdens het volkslied voor de groepswedstrijd tegen Brazilië. Het is die wedstrijd die met 5-0 verloren wordt, die wedstrijd waarin rechtsback Maicon de bal uit een onmogelijke hoek achter de doelman krijgt, alsof een onzichtbare spits het laatste zetje geeft. Het is vooral de wedstrijd van de grienende Noord-Koreaan. Voor de tweede keer is zijn land op een WK en híj is erbij. Geen zucht, geen natte ogen, maar dikke tranen met tuiten.

2. Jordy Clasie

Bij nader inzien was het niet verantwoord om Clasie te laten starten. Woorden van die strekking uit de mond van Ronald Koeman, zouden ons niet hebben verrast. Clasie deed in De Kuip dik een uur mee in het shirt van Southampton, maar was daarvoor nog veel te veel Feyenoorder. De tranen bij zijn opkomst voor het afscheidswoordje van technisch directeur Martin van Geel, het daarna niet te woord kunnen staan van stadionspeaker Peter Houtman en zijn blik luttele seconden voor het eerste fluitsignaal onderstrepen dik: kan niet spelen. En dan hebben we het nog niet eens over zijn angst, de nacht ervoor in bed, om per ongeluk Kazim-Richards de diepte in te sturen. Hoe dan ook: de tranen van Clasie zijn puur, al is het maar omdat ze na afloop in gesprek met de NOS bijna weer over zijn wangen biggelen.

1. Asamoah Gyan

Het had weinig gescheeld of Nederland was op het WK van 2010 niet Uruguay maar Ghana tegengekomen. Het ging echter mis voor The Black Stars in de kwartfinale tegen Luis Suarez & co. Juist, het was die wedstrijd waarin Suarez niemand beet maar wel met zijn hand een goal voorkwam en daarmee rood pakte, maar zijn land ook in de race hield voor de halve finales. Eén van Ghana’s sterren, Asamoah Gyan, wordt die avond de overtreffende trap van schlemiel. Hij schiet in de 120ste minuut de bal vanaf elf meter op de lat, nadat Uruguay de winnende goal dus door die doldwaze reddingsactie van Suarez door de neus geboord heeft gekregen. De daaropvolgende strafschoppenreeks wordt gewonnen door Uruguay. Gyan, die heftig snikkend uit pure emotie nauwelijks nog op zijn eigen benen kan staan, wordt van het veld geleid. Hij durft voorlopig niet naar huis.

Foto bovenaan: 1.bp.blogspot.com.