Marcel Brands’ geniale transferzomer, deel III

Voor het derde seizoen op rij lijkt Marcel Brands zich met PSV tot koning van de transferperiode te kronen. In die drie jaar transformeerde hij de Eindhovenaren van zwalkende kampioenschapsverspeler tot overtuigende nummer één, en nu wil hij zijn ploeg ook in Europa laten schitteren. Een reconstructie van drie geniale transferzomers.

Het succes dat PSV vorig seizoen had komt niet uit de lucht vallen. In Eindhoven is men bezig geweest met een stille revolutie. Eerst werd resoluut gebroken met de oude manier van werken, zonder daar aanvankelijk succes mee te bereiken. Vorig seizoen kwam alles samen en werden de Brabanders met overmacht kampioen. Voor Marcel Brands, de architect van het nieuwe PSV, is dat nog niet genoeg. Zijn aankopen maken het duidelijk: Brands wil ook in Europa indruk kunnen maken.

Deel I

Terug in de tijd. In de zomer van 2013 pakt Kevin Strootman zijn koffers. Hij werpt nog één blik over zijn schouder als hij zijn Eindhovense appartement voor de laatste keer achter zich dichttrekt en mijmert vervolgens over de weelde die hem in Rome wacht. De middenvelder, het gezicht van PSV, had alles in zijn macht gedaan om het seizoen ervoor kampioen te worden en Champions League te halen, maar helaas. Toen AS Roma belde twijfelde hij niet: hij wilde zich meten met de groten der aarde.

Ook Dries Mertens en Jeremain Lens kozen voor een appartement in een exotische stad, Napels en Kiev respectievelijk, terwijl het andere gezicht van PSV, Mark van Bommel, zijn schoenen na een prachtige loopbaan aan de wilgen hing. Marcel Brands, de technisch manager van de Eindhovense grootmacht, had met de handen in het haar kunnen zitten. Maar nee, Brands herpakte zich direct en ontwierp een plan.

Hij maakte van de uittocht der dragende spelers gebruik en gooide ook de mindere goden overboord. Erik Pieters, Marcelo, Orlando Engelaar, Stanislav Manolev, Atiba Hutchinson en Timothy Derijck waren allemaal al meerdere jaren een belangrijk onderdeel van PSV, maar dat was nou juist het probleem: zúlke spelers waren belangrijk voor PSV. Brands liet ze vertrekken, en Ola Toivonen moest in de winter ook weg. Van de miljoenen die hij incasseerde investeerde Brands er acht in Adam Maher, het opwindende talent van AZ. Een jongen met een mooie toekomst voor zich.

Met de jonge Jeffrey Bruma en Karim Rekik, beiden mislukt bij Engelse topclubs, haalde hij een nieuw defensief duo binnen en het aantrekken van de Colombiaan Santiago Arias voor zes ton bleek achteraf een koopje. Nog wat spelers uit de eigen jeugd erbij (Jorrit Hendrix, Joshua Brenet en Zakaria Bakkali) en Brands had zijn selectie klaar, de nieuwe coach Phillip Cocu moest de rest doen. Het jonge maar absurd talentvolle PSV ging vliegend van start in de Eredivisie en trok op 28 augustus 2013 vol goede moed naar Milaan voor het treffen met Mario Balotelli’s AC.

De lefgozertjes van PSV gingen er onbevangen tegenaan, maar AC Milan was niet onder de indruk. Met 3-0 kregen de Eindhovenaren op hun neus en de wedstrijd werd het best samengevat door de aanvaring van Jetro Willems met Balotelli. Willems probeerde de veelbesproken Italiaan te provoceren, maar die gaf geen krimp. De jonkies van PSV werden afgebluft.

Phillip Cocu’s talentenbrigade, met alleen Stijn Schaars en Ji-Sung Park als basisspelers die ouder waren dan 25, werd teleurstellend vierde in de Eredivisie. Willems, Maher en ook Memphis Depay vielen vooral op met hun maniertjes en Cocu zelf leek leiderschapskwaliteiten te missen. Het plan van Marcel Brands leek al na één seizoen mislukt.

Deel II

Maar Brands leerde van zijn fouten en gaf ook Phillip Cocu die tijd. De coach annex clubicoon had op dat moment ontslagen kunnen worden en niemand had het de hoge heren bij PSV kwalijk kunnen nemen, maar hij kreeg het vertrouwen voor nog een seizoen. Brands had Cocu een bizar talentvolle selectie gegeven, maar ook een bizar onervaren en grillige ploeg. Hij wist wat er miste en haalde op huurbasis de ervaren Mexicaanse middenvelder Andrés Guardado van Valencia.

Ook Luuk de Jong, nog altijd jong maar met zijn 24 levensjaren en ervaring in de Bundesliga toch al aardig ervaren, werd gehaald. Hij moest voor de doelpunten gaan zorgen. Met AS Monaco-verdediger Nicolas Isimat-Mirin, ook als huurling, haalde Brands nog een interessante versterking binnen. Het bleken drie voltreffers. Guardado werd de motor van het middenveld en direct één van de betere spelers van de Eredivisie, De Jong scoorde twintig goals en gaf twaalf assists en Isimat-Mirin bleek een handig manusje van alles in de laatste linie.

Toen Tim Matavz en Zanka Jörgensen ook voor het laatst hun bolides van het parkeerterrein op De Herdgang afstuurden was de grote schoonmaak compleet. Brands had deze zomer eigenlijk heel weinig gedaan, slechts drie versterkingen en de rest bleef bij het oude. Het bleek opnieuw een gouden zet. De jonkies, die allemaal in de toekomst tientallen miljoenen vertegenwoordigden, hadden geleerd van het vorige seizoen en begonnen te voetballen.

Depay was geweldig, de stiekem al afgeschreven Willems was een revelatie, Georginio Wijnaldum was met Guardado naast zich messcherp en ook Maher begon eindelijk de klasse te tonen waarvoor Brands acht miljoen op tafel had gelegd. Cocu, een jaar wijzer, leek plots een geboren leider, hij had het onvoorwaardelijke vertrouwen van de spelersgroep en kreeg de machine aan de praat. Met zeventien punten voorsprong op Ajax werd PSV met ontluisterend gemak kampioen.

De nieuwe aanpak van Marcel Brands had zijn vruchten afgeworpen, de talenten hadden hun kwaliteiten getoond en aan de lange kampioensdroogte kwam eindelijk een einde. Maar Brands is nog niet klaar.

Deel III

Wie een succesvolle ploeg bouwt in een competitie als Nederland weet dat de steunpilaren vroeg of laat weggekocht worden. Het is dan ook niet vreemd dat Memphis Depay, Georginio Wijnaldum en Karim Rekik deze zomer voor het laatst hun Eindhovense appartement dichttrokken, mijmerend over de weelde in grote buitenlandse competities.

Brands was er op voorbereid. Hij sleepte er bij Depay (27,5 miljoen) en Wijnaldum (20 miljoen) zo veel mogelijk geld uit en wist al direct in wie hij dat moest investeren. Maxime Lestienne, in de tijd vlak voor Eden Hazard, Romelu Lukaku en Kevin de Bruyne nog gezien als het grootste talent van heel België, komt op huurbasis Depay vervangen en Davy Pröpper moet Wijnaldum gaan doen vergeten. Op het eerste gezicht goede, slimme versterkingen.

De ervaren Simon Poulsen is alvast transfervrij van AZ overgenomen, een buitenkansje, voor het geval Willems weggaat, hoewel die kans klein lijkt. Isimat-Mirin en Guardado zijn definitief overgenomen, die eerste moet met het vertrek van Rekik een duo gaan vormen met Bruma. Brands is nog bezig een extra centrale verdediger te zoeken die de concurrentie met die twee aan kan gaan. En verloren zoon Ibrahim Afellay komt wellicht terug (na Heitinga naar Ajax en Kuyt naar Feyenoord kan PSV niet achterblijven), hij zou één van de leiders van het team kunnen worden.

De interessantste aankoop van allemaal is echter Gastón Pereiro. De lange, sierlijke aanvallende middenvelder, die ook op de vleugels uit de voeten kan, wordt in eigen land niet eens vergeleken met Edinson Cavani, maar met echte legendes: Álvaro Recoba (wiens gezicht op Pereiro’s arm getatoeëerd staat!) en Enzo Francescoli. In Uruguay is de 20-jarige Pereiro al een sensatie en de zeven miljoen die Brands in hem investeerde doet veel moois verwachten, maar het blijft afwachten.

Het halen van Pereiro maakt echter wel Brands intenties duidelijk. Hij wil méér dan alleen vervangers halen voor vertrokken sterren, hij wil zijn elftal ook nog echt versterken. Met de verkoop van Depay en Wijnaldum heeft hij er het geld voor en hij weet zo goed als zeker dat ook Willems en Maher in de toekomst veel geld gaan opleveren. Brands bouwt nu aan een team dat ook in Europa van zich af kan bijten.

Doemdenkers zullen zeggen dat PSV veel kwaliteit heeft ingeboet, wat ook zo is, maar dat is ten eerste niet meer dan normaal na zo’n goed seizoen en ten tweede heeft de club uitstekende vervangers erbij gehaald. Met potentiële topper Pereiro en een goede centrumback daarbij, de mogelijke terugkeer van Afellay, de hopelijke doorbraak van Steven Bergwijn en de piepjonge Deense spits Nikolai Laursen is PSV op papier misschien zelfs wel sterker geworden. De overgeblevenen uit het in 2013 samengestelde talententeam zijn bovendien weer een jaar meer ervaren.

Deel IV…?

Mocht Brands’ genialiteit dit seizoen nog niet opgebrand zijn en zijn plan inderdaad weer werken, dan is de kans groot dat Jetro Willems en Adam Maher volgend jaar voor miljoenen de deur uitgaan. Dan zal Brands weer gaan schaven aan zijn selectie, het lijstje vervangers is vast al klaar, en geld hebben om te investeren in extra aanvullingen op zijn team. Eén ding is zeker: Marcel Brands heeft een plan.