Ronaldinho, de beste totdat Messi kwam

10 jaar geleden was Ronaldinho de beste voetballer van de wereld. Een voetballer die speelde met de samba in zijn heupen, en een brede lach op zijn gezicht. Na succesvolle jaren bij FC Barcelona, kon hij zich nooit meer meten met de allerbeste voetballers. Naar welke club Ronaldinho nu ook heen gaat, hij zal worden ontvangen als grote held.

“I have the chance to do for a living what I like the most in life, and that’s playing football. I can make people happy and enjoy myself at the same time” – Ronaldinho

Terwijl teamgenoten een koptelefoon op hebben en hun eigen playlist beluisteren, of als in de kleedkamer de andere spelers de muziek bepalen die uit de boxen komt, maakt Ronaldinho zijn eigen klanken. Gewoon met zijn eigen handen, en zijn voeten. In zijn voetbaltas zit standaard een trommeltje. Het begint met rustig getik met zijn vingers, maar al snel beweegt zijn hele lichaam mee. De noppen van zijn voetbalschoenen tikken ritmisch op de vloer. Zijn lange haren zwaaien lichtjes mee. En zijn ploeggenoten die net nog bezig waren om hun shirt in hun broek te doen, dansen in de kleedkamer. Op een vraag wat hij was geworden als hij geen voetballer was, antwoordde hij: “muzikant”. Met of zonder voetbal, Ronaldinho is een artiest die het publiek wil vermaken.

Het voetballeven van Ronaldinho is als een artiestenleven. Optreden, fans, uitgaan, af en toe een conflict maar altijd weer het podium. Hij treedt op, en tourt langs grote podia. Stadions als Parc des Princes, Camp Nou en San Siro, met tienduizenden fans. Overal waar hij komt combineert hij samba met voetbal, en voetbal met een grote lach. Zijn teamgenoten bewegen mee, met zijn plezier en enthousiasme. Als talentvolle voetballer verruilt de Braziliaan zijn eigen land, voor het Europese avontuur. In Parijs, bij PSG, maakt de jonge voetballer veel indruk. Hij dribbelt en fladdert over de Franse velden.

Of er echt gras of kunstgras licht, zand of kiezelsteentjes, het lijkt Ronaldinho niets uit te maken. Hij leerde voetballen in de zaal en op straat. Ronaldinho voetbalt in grote stadions, alsof hij met vrienden een potje voetvolley op het strand speelt tegen willekeurige strandgangers. Na een duik in het water komt hij dansend het veldje op gelopen. Houdt de bal een paar keer hoog, om dan met een no-look pass de bal over het net te spelen.

Tijdens het voetballen probeert hij dingen uit. Even kijken of het lukt. En ja, het lukt. In zijn beste jaren bij FC Barcelona lukt vrijwel alles. Hij wisselt mooie goals af met nog mooiere dribbels. Als Ronaldinho speelt, swingt het. Hij lacht, en blijft lachen. Na een gelukte actie, na een mooie pass, na een goal van een teamgenoot, en ook die ene keer als hij de bal niet goed raakt. Met FC Barcelona wint hij twee landstitels en de Champions League. Twee maal werd de Braziliaan verkozen tot beste voetballer van de wereld. Ronaldinho was de allerbeste, tot Messi en Ronaldo het hoofdpodium betraden.

Nadat Ronaldinho door Messi is opgevolgd als grote ster van FC Barcelona, vertrekt hij naar AC Milan. Meer dan veertigduizend fans zijn aanwezig op het welkomstfeest van Ronaldinho, hun nieuwe held. Ondanks dat hij pas 28 jaar is heeft hij in Italië nooit zijn niveau van Barcelona kunnen halen. Nog steeds is er af en toe een geniale actie, maar dit is niet meer wekelijks. Steeds minder komt hij aan spelen toe, steeds minder is hij de artiest die hij een paar jaar daarvoor was.

Na drie jaren in Italië, keert Ronaldinho weer terug naar Brazilië. Bij zijn nieuwe club Flamengo wordt hij weer ontvangen als de grootste artiest. Bij een presentatie van Ronaldinho staan bijna net zo veel mensen op een plein, als bij een kampioenschap van Feyenoord, Ajax of PSV. En allemaal zingen ze zijn naam, en allemaal hopen ze dat het weer zijn seizoen wordt waarin alles lukt. Ze hopen dat elke pass, een prachtige pass wordt. En elk doelpunt, het mooiste doelpunt. Bij Flamengo kent Ronaldinho weer even een opleving. Hij wordt weer de danser, muzikant en voetballer in één. Hij maakt doelpunten, en viert dat met zijn danspasjes. Met het winnen van het staatskampioenschap van Rio de Janeiro behaalt Ronaldinho ook eindelijk weer een prijs. Maar lang duurt zijn verblijf bij Flamengo niet. De club en speler krijgen ruzie en gaan uit elkaar.

Na het vertrek bij Flamengo gaat Ronaldinho voetballen bij het kleinere Atlético Mineiro. Met als hoop weer te kunnen schitteren, lachen en dansen. Met de hoop het publiek te vermaken. En met de hoop om bij de Braziliaanse selectie te komen, die in 2014 het WK in eigen land speelt. Helaas blijft het verder vooral bij de hoop. In Brazilië wordt Ronaldinho een speler waarvan zijn heerlijke acties via YouTube de hele wereld overgaan, maar uiteindelijk wordt hij toch niet geselecteerd voor het WK.

Voor de liefhebbers in Brazilië blijft Ronaldinho nog altijd die grote ster. Een grote ster die zich laat aanraken. Fans die met hem op de foto gaan, zijn handtekening als tatoeage van viltstift op hun lichaam willen of die hem gewoon willen aanraken. Willen voelen, zien en ruiken. Er zijn supporters die het veld op rennen, om de voetballer een knuffel te geven. En tegenstanders die voordat ze de kleedkamer in gaan eerst nog met hun idool op de foto willen.

Na zijn terugkeer in Brazilie, kiest Ronaldinho nog een keer voor een buitenlands avontuur. Hij gaat voetballen in Mexico bij Querétaro FC. Bij elke club waar Ronaldinho wordt onthaald, is het alsof Messi nog niet bestaat. Iedere keer wordt weer de indruk gewekt dat Ronaldinho nog steeds de allerbeste artiest is.

In Europa is dat anders. Waar Messi en Ronaldo elk record hebben verbroken, en waar Neymar de nieuwe Braziliaanse ster is, lijkt Ronaldinho vergeten. Totdat hij straks bij een nieuwe club tekent en iedereen weer terugdenkt aan hoe Ronaldinho de samba voetbalde bij FC Barcelona. De artiest zal blijven bewegen met zijn heupen, blijven lachen en blijven optreden. Al is het maar op een klein podium, hij wil de fans vermaken.

Foto bovenaan: sport-english.com

Reageer