Column: Gun Messi het verlies

Onze maandagcolumnist Stan geniet van zijn welverdiende vakantie, dus is het tijd voor anderen om de Stanvormige leegte op te vullen. Dit keer waagt Enzio een poging. Wat hem dit weekend het meeste bezighield was het verlies van Lionel Messi, en de moeite die de voetbalwereld heeft om daarmee om te gaan.

Lionel Messi is niet bijzonder fotogeniek, behalve als hij aan het lijden is. Na de verloren WK-finale werd deze foto van hem gemaakt en vervolgens verkozen tot World Press Photo Sport 2014. Ook dit weekend zagen we Leo weer van zijn beste, melancholische en totaal uit het veld geslagen kant. De foto boven dit column is er een mooi voorbeeld van, of deze, of deze, of deze, of deze, maar de meest veelzeggende was deze.

De foto toont het hele verhaal van Messi’s interlandloopbaan. De beste speler ter wereld zijn, misschien wel de beste aller tijden, maar gehinderd worden door je minder goddelijke teamgenoten, waardoor je toch niet wint. Het is een tragische realiteit, en de voetbalwereld kan er maar moeilijk mee omgaan. Want wat willen we met z’n allen toch graag dat Lionel een keer een internationale prijs pakt. Op social media werd bijna een condoleanceregister opgericht voor de dood van Messi’s Copa América-droom, terwijl Gonzalo Higuaín aan de schandpaal genageld werd want hij had ‘het feest van Messi’ met zijn onhandige gepruts vanaf elf meter verpest.

De consensus in de voetbalwereld lijkt te zijn: Lionel Messi is de beste speler ter wereld dus hij verdient het om een keer een grote internationale prijs te winnen. Nou zou ik het de kleine Argentijn ook echt wel gunnen, maar hoe kan een heel team op basis van één speler verdienen een toernooi te winnen? Toch lijkt ook de FIFA deze mening te delen, zowel op het WK als dit weekend kreeg Messi nog wel de prijs van Beste Speler van het Toernooi uitgereikt. In beide gevallen discutabel, maar hé, Lionel verdient ook een prijs.

Een onderliggende verklaring voor ons collectieve medelijden met Messi zou kunnen zijn dat een internationale prijs zijn claim (of eerder, onze claim) om de beste voetballer ooit te zijn extra kracht bij kan zetten. Het belangrijkste argument om Diego Maradona de voorkeur te geven boven zijn opvolger is namelijk dat Pluisje in 1986 wél Wereldkampioen werd, ondanks zijn minder geniale ploeggenoten. Maradona werd daar eigenhandig kampioen, als Messi dat niet kan is hij blijkbaar minder goed. En Pelé, die won ook weleens wat met Brazilië.

Misschien willen wij gewoon met z’n allen heel graag Lionel Messi kunnen uitroepen tot beste ooit, zodat wij als voetbalvolgers later tegen onze kleinkinderen de sterke verhalen kunnen vertellen over een voetballer die zijn weerga niet kent. Niemand zal ons geloven als we vertellen dat hij er altijd zestig per seizoen inschoot en ooit Argentinië in zijn eentje naar de allerhoogste glorie leidde. Maar helaas blijft Gonzalo Higuaín dat feestje voor ons verkloten.

Toch is dit lijden júist wat Messi straks tot grootste ooit gaat maken. Elke wereldster had wel een rafelrandje, een tragische kant. Diego Maradona was agressief en zat aan de drugs, Pelé ziet zichzelf als een door God naar de aarde gestuurde verlosser en Johan Cruijff is een profeet die al heel zijn leven met minstens één iemand tegelijk ruzie heeft. Maar onze kleine knuffel-Argentijn was altijd van onbesproken gedrag, verlegen, teruggetrokken. Hij leek geen mens, maar meer een machine.

Messi is in het afgelopen jaar mens geworden, met zijn belastingfraude, zijn tatoeages, zijn ‘slechte’ seizoen 2013/2014, zijn verloren WK-finale en nu weer dit. Hij kan lijden, we hebben er genoeg bewijs van, hij is dus toch mens. En alleen een mens kan de beste voetballer aller tijden worden.