De groei van Maaskant

NAC Breda degradeerde zondag naar de Jupiler League. Stan van den Steenhoven bekeek de executie van de Parel van het Zuiden en concludeerde dat trainer Robert Maaskant in amper een halfjaar tijd een enorme ontwikkeling had doormaakt.

Robert Maaskant was grijzer geworden. Ik zag het toen de trainer van NAC Breda zondag rond de tachtigste minuut van NAC – Roda JC voor z’n dugout stond. Een beetje kaler ook, misschien. Ik schakelde laat in, maar gezien de nijpende situatie – 0-1 voor Roda en NAC met een man minder – viel niet uit de sluiten dat Maaskant in de tachtig minuten daarvoor grijzer en kaler was geworden.

Het was niet het seizoen van Maaskant. In januari kwam hij bijna zwemmend uit Amerika naar Breda omdat hij NAC dolgraag voor degradatie wilde behoeden. Wat volgde was een serie van teleurstellingen, waarop drie overwinningen (tegen Go Ahead Eagles, SC Cambuur en FC Utrecht) een heel bescheiden uitzondering vormden.

Het lukte Maaskant niet om in positieve zin op te vallen met NAC. Maaskant viel vooral op met Maaskant. Hij sloeg in april de wand van de dugout aan flarden, toen zijn team het tegen FC Dordrecht voor elkaar kreeg een 2-0 voorsprong uit handen te geven. FC Dordrecht, hoor ik u denken, speelden die Eredivisie? Ja zeker, en volgend jaar komen beide clubs elkaar weer tegen, een niveau lager.

Maaskant stond dus voor z’n gerepareerde dugout in tachtig minuten voor zes maanden grijs te worden. Hij had al die tijd het vertrouwen behouden en kreeg er in de eerste drie wedstrijden van de nacompetitie nog bijna gelijk in ook: NAC zou zich handhaven. Na de 0-1 in Kerkrade afgelopen donderdag, werd routinier Demy de Zeeuw geïnterviewd. De verslaggever van FOX Sports vierde met zijn vragen de handhaving van NAC alvast. Altijd ontkennen voetballers op de helft van een tweeluik dat ze er al zijn, ook als er met 9-1 is gewonnen. Maar Demy de Zeeuw, en ik wil hem niet de schuld geven, vond het allemaal wel best en vond ook dat NAC al veilig was.

Niet dus. Roda kwam op voorsprong in Breda in een wedstrijd die qua spanning alle vorige en volgende tien Champions League-finales achter zich liet. NAC waande zich, met tien tegen tien, veilig na een doelpunt dat geen doelpunt was maar wel als zodanig werd beoordeeld. Roda scoorde daarna nog de winnende en promoveerde. Maaskant stond voor zijn dugout, die nog heel was, en toonde aan dat hij een ontwikkeling had doormaakt.

Na het laatste fluitsignaal, toen de Roda-spelers met eurocommissaris Timmermans de overwinning van Limburg vierden, zag ik het mooiste beeld van het seizoen. Maaskant liep over het veld, zijn wangen waren nat. Zijn grijze haren wapperden in de wind. Hij keek met samengeknepen oogjes naar de supporters op de tribune, terwijl hij ze applaudisserend bedankte. Huilend hielp hij zijn gevallen spelers met opstaan, een voor een. Daarna bood hij z’n ontslag aan. Maaskant was grijzer geworden. Maaskant was wijzer geworden.

Foto bovenaan: bndestem.nl