Column: United-vriend

Manchester United was de club die Stan dit seizoen het meest bezighield. In de maandagcolumn stelt hij dat hij die club beter kon verdragen dan de Eredivisie en bovendien werd hij erin meegezogen door krachten van buitenaf.

Het was voor mij het jaar van de nummer vier van Engeland. Niet de soevereiniteit van PSV hield me het meest bezig, niet het speels gemak waarmee Barcelona de meeste tegenstanders overrompelde hield me voor de buis. Ik was, op een manier alsof het niet anders kon, elke week in de ban van Manchester United.

Manchester United gaat volgende week als vierde eindigen in Engeland, een kleine schande voor een van de rijkste clubs ter wereld, die het zich al jaren kan permitteren wisselspelers voor 35 à veertig miljoen euro aan te trekken. De club maakte een rommelig seizoen door waarin naderend onheil af en toe abrupt plaatsmaakte voor glorende hoop en vice versa.

Aan het hoofd van die club met het rommelige seizoen stond Louis van Gaal, uitgerekend de man bij wie altijd alles op orde moet zijn, wiens werkkamer er altijd uitziet alsof de schoonmaakster zojuist is vertrokken. Man United speelde een voetbaljaargang waarin je als gelegenheidssupporter – ik vrees dat ik dat ben – om de veertien dagen wel twee of drie goede redenen had om ermee te kappen. Toch keek ik dit jaar meer wedstrijden van United dan van de Nederlandse club waarnaar mijn voorkeur uitgaat, al had dat misschien ook te maken met het feit dat die het saaiste voetbal ooit speelde – dat is een andere discussie die ik deze week niet wil voeren en ook volgende week niet en ook over twee weken niet.

Er waren momenten dat ik ook niet per se naar Man United hoefde te kijken. Als ze thuis speelden tegen Leicester City, bijvoorbeeld. Op die momenten kwam mijn Manchester United-vriend om de hoek. Soms op het irritante en dwangneurotische af hield hij me bij de les. Wekelijks kreeg ik een halfuur voor de aftrap de opstellingen door. In de rust en na afloop volgde een flink gekleurde analyse. Hij kreeg het soms voor elkaar om na een zwaarbevochten 2-1 overwinning te filosoferen over Champions League-winst volgend jaar. Met het fanatisme en enthousiasme van iemand die op Old Trafford op de eerste rij zat, appte hij me de tussenstanden door, die hij zelf door familieverplichtingen soms ook maar via z’n telefoon had vernomen.

Mijn Manchester-vriend werd Mancunian toen Van Gaal en Daley Blind Robin van Persie kwamen vergezellen. Hij is zo’n voetballiefhebber die volgend jaar opeens Wolverhampton Wanderers in zijn hart kan sluiten als, bij wijze van spreken, Ronald Koeman, Virgil van Dijk en Luciano Narsingh er een contract tekenen.

Ik heb van mijn Man United-vriend geleerd dit seizoen. Laatst, toen de club een aantal keer op rij verloor en de derde plek praktisch uit handen gaf, zei hij dat het kwam omdat hij niet had kunnen kijken. Ik herinnerde hem er maar niet aan dat hij ook al heel wat glansrijke overwinningen via de score-app had vernomen en ik herinnerde hem niet aan die middag in een Britse pub toen United thuis van Southampton verloor.

Ik weet na dit seizoen zeker dat ik de Nederlandse club waarnaar mijn voorkeur uitgaat alleen nog via de app zal volgen. Ik zal m’n United-vriend een jaar lang fanatiek op de hoogte houden, en als ‘m’n club’ zich weer eens blameert, zal ik zeggen dat het kwam omdat ik niet keek. Alleen dan kun je denk ik immens van een club genieten, zelfs als die ondanks een flink kapitaal op de vierde plek eindigt.

Foto bovenaan: mesingol.com.