De comeback van Dost, De Jong en Van Wolfswinkel

Niemand snapt eigenlijk hoe het kan dat na wat magere jaren Bas Dost, Luuk de Jong en Ricky van Wolfswinkel volop scoren. Johan bladert door het jongensboek van de drie, reist terug in de tijd naar het WK waarvoor ze niet geselecteerd worden, en fantaseert over hoe de drie zichzelf en elkaar weer op de been hielpen.

Het Nederlandse voetbal heeft veel goede spitsen gehad, waardoor de bondscoach vaak een luxeprobleem had. Roy Makaay had de pech dat Van Nistelrooij ook een Nederlander is en Huntelaar had de pech dat Van Persie toch liever in de spits dan als buitenspeler wilde voetballen. In het seizoen 2008-2009 speelden drie jonge voetballers hun eerste seizoen in de Eredivisie. Bast Dost, Ricky van Wolfswinkel en Luuk de Jong zijn voetballers die ervan houden om doelpunten te maken, en in de toekomst misschien wel de spits van het Nederlands elftal zullen worden.

Alleen is het de vraag of ze net als Van Nistelrooij eerste keus of als Roy Makaay een tweede keus worden? Bas, Ricky en Luuk hadden een vergelijkbare route. Dost ging van Heracles Almelo naar sc Heerenveen en van Heerenveen naar Duitsland. Van Wolfswinkel ging via Vitesse en FC Utrecht naar het buitenland en Luuk de Jong deed dat via De Graafschap en FC Twente. De leeftijdsgenoten werden alle drie al eens geselecteerd voor Oranje maar gingen niet mee naar Brazilië. 

Vergeten voetballers

Ze hadden gehoopt om mee te mogen naar het WK. Maar het seizoen 2013/2014 was niet het jaar van Bas, Ricky en Luuk. Nog niet zo lang geleden werd Bast Dost topscorer van de Eredivisie, eindigde Luuk de Jong als tweede en maakte Ricky van Wolfswinkel 14 doelpunten in zijn eerste jaar in Portugal, bij Sporting Lissabon. Nederland leek drie goede spitsen te hebben die konden uitgroeien tot topspitsen. Nadat de eerste bladzijden van dit sprookjesboek waren voorgelezen, werden wij voetballiefhebbers afgeleid door Arjen Robben die als dribbelaar nog vaker ging scoren.

Onze aandacht ging naar Graziano Pellè, een Italiaan waarvoor vrouwen aan hun man vroegen of ze alsjeblieft op zondagmiddag mee mochten naar de voetbal. Het ging de laatste jaren steeds weer over een tweestrijd. We moesten kiezen tussen Lionel Messi en Cristiano Ronaldo, tussen Robin van Persie en Klaas-Jan Huntelaar. Nooit werd er meer het verhaal verteld over Bas, Ricky en Luuk. Het boek werd teruggezet in de boekenkast en Louis van Gaal en Nederland bereidden zich voor op een WK dat van tevoren als kansloos werd gezien.

Ze hadden gehoopt mee te mogen naar Brazilië, maar werden niet uitgenodigd door de bondscoach. Ze werden niet over het hoofd gezien, maar waren net als het Zweedse elftal gewoon niet goed genoeg. Daarom zaten de drie Nederlandse spitsen, net als Zlatan Ibrahimovic, verplicht een ongemakkelijke vakantie te houden.

Vakantie

Tijdens deze vakantie hebben de drie elkaar misschien wel opgezocht. Zijn ze met elkaar en met hun vrouwen op vakantie gegaan, op een camping in Zeeland. Gewoon weer even Nederlands praten, stamppot eten en af en toe met een half oog naar de wedstrijden van Oranje kijken. Ze werden niet herkend door andere campinggasten.

Drie groepswedstrijden speelt Oranje, en drie keer winnen ze. Louis van Gaal kiest ervoor om zonder echte spits te spelen, en Robben en Van Persie mogen samen de doelpunten maken.

Toen Nederland onverwachts toch goed ging presteren tijdens het WK en heel het land thuis, op een plein of in een café naar de wedstrijd tegen Argentinië ging kijken, gingen de drie spitsen aan het werk. Die dag hebben Bas, Ricky en Luuk bij één van hun thuis een bal opgehaald en zijn ze bij een plaatselijke amateurclub gaan trainen. Stiekem, zijn ze het veld op gegaan dat je niet mag betreden. Daar op dat veldje, zonder trainer en publiek, hebben ze geoefend. Daar op dat veldje hebben ze niet één keer de bal hoog gehouden. Ze hebben niet geprobeerd bij de ander de bal door de benen te spelen. Ze hebben alleen geschoten. Hun voet tegen de bal en de bal in het doel. De doelpunten waren niet mooi, of moeilijk. Het waren er vooral veel.

Na de tijd, op hetzelfde moment dat Nederland met penalty’s werd uitgeschakeld door Argentinië, zaten de drie nieuwe vrienden met een biertje in de kantine. Daar hebben ze elkaar beloofd om Guus Hiddink te overtuigen van hun kwaliteiten. Ze hadden gedroomd om mee te gaan naar Brazilië, dat is mislukt. Nu kijken ze uit naar Frankrijk, naar het EK in 2016. Ze hebben nieuwe plannetjes gemaakt. Plannen over Oranje en een nieuwe club. Waarom zouden ze niet met z’n drieën kunnen terugkeren naar de Eredivisie, en daar topscorer worden? Luuk naar PSV, Bas naar Feyenoord en Ricky naar Ajax.

Luuk de Jong heeft direct ja gezegd, Van Wolfswinkel direct nee, en Dost moet hebben getwijfeld over een transfer naar Feyenoord. Voetballen in De Kuip is wel leuk, maar de opvolger worden van Graziano Pellè, dat leek hem geen goed idee. Dan moet hij bij iedere spiegel die hij tegenkomt stoppen om te kijken of zijn haar nog mooi zit. Of de gedachte alleen al, aan al die basisschooljongetjes die allemaal met het Bas Dost-kapsel rondlopen op het schoolplein. Dost zag zichzelf ook niet als een tatoeageloze versie van Kazim-Richards rondlopen. Bas is niet zo met zijn uiterlijk of opmerkelijke uitspraken bezig. ’s Nachts slaapt hij in een Ajax-pyjama en overdag leeft hij met het motto: geen woorden, maar doelpunten.

De drie musketiers

De keuze van de drie spelers heeft goed uitgepakt. Luuk de Jong is bij PSV de spits geworden die ze in Eindhoven de laatste jaren hebben gemist. Ricky van Wolfswinkel voelt zich in Frankrijk. bij AS Saint-Etienne, beter op zijn plek dan in Engeland en Bas Dost is gebleven bij Wolfsburg om toch nog te gaan scoren in Duitsland.

Het sprookjesboek van Bas, Ricky en Luuk leek een mislukt avonturenboek te zijn geworden. Nu, een jaar later, worden de bladzijden één voor één omgeslagen. De drie musketiers zijn gaan doen wat ze zo graag doen. Doelpunten maken. Eerst had Van Wolfswinkel een periode waarin hij veel scoorde, daarna maakte De Jong een hattrick en vervolgens explodeerde Dost.

Waar het succes van de drie echt aan ligt weet ik niet. Of Bas Dost nu meer doelpunten maakt omdat hij, volgens hemzelf, inlegzolen draagt of dat het gewoon puur geluk is maakt ook niet zoveel uit. Als ik Dost zie voetballen zie ik geluk en plezier, een jongensglimlach op een stoere woeste kop. Het gemak waarmee hij nu scoort lijkt op het gemak van scoren bij een afwerkoefening op de training.

Bij Luuk de Jong weet ik nooit zo goed wie er nou de beste is van de twee. Hij of zijn broer, Siem de Jong. Of Luuk de Jong later op straat zal worden herkend als het broertje van Siem, of dat Siem altijd in de schaduw zal staan van Luuk, het maakt mij niet zo veel uit. En of Ricky van Wolfswinkel net zo succesvol gaat worden als zijn schoonvader Johan Neeskens vind ik ook niet zo interessant.

Commentatoren roepen hun namen weer om als er een doelpunt wordt gemaakt, er wordt weer voorgelezen uit het boek van Bas, Ricky en Luuk. Nu is het afwachten wie van de drie in de voetsporen van Van Nistelrooij en Van Persie treedt, en wie net als Makaay en Huntelaar tweede keus wordt. Maar dat is het volgende hoofdstuk.

Foto bovenaan: espnfc.com.