Puberruil: Martin en Sven

Zelden hebben we een grotere hype rond een 16-jarige voetballer gezien dan bij Martin Ødegaard. Voordat hij definitief zijn avontuur gaat beginnen in Madrid, doet hij mee aan KRO Puberruil. Nog één keer heel even een normaal leven voor de Noor.

“Martin is een talentvolle voetballer van 16 jaar. Hij is net verhuisd van Noorwegen naar Spanje om zijn droom te verwezenlijken: topvoetballer worden. Hoe houdt dit supertalent zich staande in de Albert Heijn? Want daar werkt de eveneens 16-jarige Sven, een havo-scholier die voetbalt bij SWDSP. Welkom bij KRO Puberruil.”

Martin zit zich in de les van 4 havo duidelijk te vervelen. Hij begrijpt niet waarom wiskunde nu zo belangrijk is. De lerares legt uit dat het altijd van pas kan komen, of het nou in het dagelijks leven is of op je werk. “Ik voetbal gewoon, daar word ik rijk van.” Het meisje naast hem reageert: “Voetballen kan toch maar tot je 35e? Wat doe je daarna dan?” Martin lacht en kijkt op zijn nieuwe gouden horloge om te weten hoe lang de les nog duurt.

In Madrid kijkt Sven ondertussen zijn ogen uit in Santiago Bernabéu. Net heeft hij al een foto gemaakt met Cristiano Ronaldo en Sergio Ramos. “Wauw, dit is echt fantastisch,” roept de jongen uit. Als de ietwat dikkige man in het Real Madrid-pak vertelt over Martins weeksalaris van 80.000 euro per week, valt Sven bijna flauw. “Daar moet ik bijna tien jaar fulltime voor werken bij de Appie.”

Licht geërgerd kijkt Martin naar de outfit die de roodharige vrouw hem aanreikt. “Moet ik dit aan? Ik wil maagdelijk wit, dat Strömsgodset-blauw heb ik nu wel gezien.” Helaas heeft de blonde jongen geen keuze. Dit is nu eenmaal de uitrusting van de Albert Heijn, de supermarkt waar Sven zijn zakcentje verdient.

In Madrid is het eindelijk tijd voor het avondeten. Nieuwsgierig kijkt Sven naar de menukaart. Geen patat, geen hamburgers, geen pizza. Alleen heel veel soorten pasta. En salades. De man in het Real Madrid-pak legt uit dat profvoetballers gezond moeten eten, omdat ze anders niet drie keer per week kunnen spelen. “Bij SWDSP nemen we altijd een broodje kroket. Of een frikadel.” De man glimlacht vriendelijk naar Sven en beveelt hem de pasta carbonara aan.

“Wat is dit?” Martin wijst op zijn bord en trekt een vies gezicht. “Ik heb Chinees gehaald, ik had geen tijd om te koken”, antwoord Svens moeder. Martin bromt, en zegt dat hij dit niet gaat eten. “Ik moet gezond eten, anders word ik net als Ronaldinho.” Het argument van de vrouw des huizes dat je van één keer Chinezen niet dik wordt, werkt niet bij de Noor. Hij staat op van tafel en pakt twee appels en een banaan van de fruitschaal.

Sven ziet op een pleintje een paar jongetjes van zijn leeftijd voetballen. Hij wil ernaartoe rennen om mee te doen. De man, die als een soort bewaker constant bij hem is, houdt hem tegen. Sven protesteert: “Ik wil gewoon effe voetballen”. De man weigert: “Onmogelijk, dan loop je alleen maar blessures op.” Ineens heeft Sven heel erg heimwee.

Foto bovenaan: Scan-scout.com