Het Uruguayaanse handelshuis in Maldonado

Plotseling verschenen er de afgelopen tijd berichten over de Paraguayaan Marcelo Alejandro Estigarribia. De 27-jarige middenvelder zou namelijk verplicht zijn om elk jaar van club te wisselen. Ruben van Vliet begon een onderzoek en kwam terecht bij een kleine club in Uruguay.

Het verhaal van Estigarribia is een typisch ‘contractverhaal’. De ene zegt: ‘Schande dat iemand gedwongen wordt’. Het tegenargument is dan weer dat ‘iemand met zijn volle verstand een contract tekent’. De Paraguayaan zegt zelf ook in interviews geen spijt te hebben van zijn vreemde contract bij Global Soccer Management (GSM), omdat het zijn ticket naar Europa was.

Hoe zit het nu precies? Wel, Estigarribia wilde graag naar Europa, maar als Zuid-Amerikaan is dat niet altijd even gemakkelijk. Het Zweedse investeringsfonds GSM wilde hem wel helpen. Het bedrijf regelde een huurcontract bij Juventus, met een optie tot koop. Maar de Turijnse club zag af  van deze optie, door de afkoopsom van vijf miljoen euro. Ook Sampdoria, Chievo en Atalanta hapten later niet toe. Zo lijkt de Paraguyaan gedoemd tot eenjarige huurcontracten, en zit hij in de tang bij GSM. Al wil hij nu graag bij Atalanta blijven.

Als je op huurbasis voor een club speelt, ben je officieel nog eigendom van een andere club. Zo ook Estigarribia. De middenvelder staat al jaren formeel onder contract bij de Uruguyaanse club Deportivo Maldonado. Nooit van gehoord? Kan kloppen, de ploeg speelt vrij anoniem op het tweede niveau, terwijl ongeveer 200 mensen toekijken. Maar de club houdt zich dan ook met andere dingen bezig.

De handelswijze van Deportivo Maldonado

Zo heeft Deportivo Maldonado op de één of andere manier Marcelo Estigarribia onder contract staan. De middenvelder heeft echter nog nooit één minuut voor de Uruguayanen gespeeld, maar wordt constant uitgeleend. En zoals eerder gezegd dus steeds aan een andere club. Zo gaat het ook met nog een aantal andere spelers. Zo werd Alex Sandro door de club uitgeleend aan de Braziliaanse topclub Santos en werd vervolgens voor 9,6 miljoen euro verkocht aan FC Porto.

Deportivo strikte ook Willian José en leende hem drie keer uit aan een Braziliaanse club, voor de aanvaller – ook op huurbasis – voor Real Madrid B ging spelen. José is momenteel voor de vijfde keer uitgeleend, dit keer aan Real Zaragoza. En dan is er nog Ivan Piris, hij komt momenteel uit voor Udinese.

Geen van de drie spelers heeft dus ooit het shirt van Maldonado gedragen, maar is wel (al dan niet deels) eigendom van de club. Hoeveel de Urugauyanen precies verdienen aan deze spelershandel is niet te achterhalen. Dát er geld wordt verdiend, is wel zeker. Naast de transfersom voor Sandro, zullen er ook huursommen voor de andere spelers betaald worden. Meerdere bronnen noemen een bedrag van rond de 10 miljoen euro.

In eerdere artikelen over dit Uruguayaanse handelshuis wordt de naam van Malcolm Caine genoemd. De Britse zakenman nam Deportivo Maldonado in 2010 over en werd president. Zijn landgenoot, advocaat Graham Shear, werd vice-president. Shear was betrokken bij Media Sports Investments, het bedrijf dat verantwoordelijk was voor de perikelen rond de transfer van Carlos Tevez naar West Ham United. Overigens is er geen link te vinden tussen het Zweedse GSM en Caine.

Belastingvoordeel

Waarom koopt  een Britse zakenman een tweederangs Uruguayaans clubje dat vervolgens spelers koopt en meteen verhuurt? Uiteraard is het een geldkwestie. De belasting die betaald moet worden bij spelerstransacties is in Uruguay lager dan in andere Zuid-Amerikaanse landen. Dus hou je bij eventuele winst meer geld over. Al wil Caine tegenover Bloomberg benadrukken dat de club ‘opereert zoals elke professioneel geleide voetbalclub’.

Het lijkt dus niet illegaal wat er in het stadje Maldonado gebeurt. De ‘koop-en-verhuur’-truc is vooralsnog ook niet verboden door de FIFA. Een speler mag tijdens een seizoen namelijk geregistreerd zijn bij drie verschillende clubs, zolang hij maar voor slechts twee daarvan actief is. Dus speler X kan spelen bij een club, gekocht worden door Deportivo Maldonado en meteen weer verhuurd worden aan een andere club waar hij zich in the picture kan spelen.

De overheid van Uruguay heeft al een dappere poging gedaan om deze spelershandel terug te dringen door de belasting op spelerstransacties te verhogen van 4,5 naar 12 procent. Maar vergeleken bij het Argentijnse percentages van 35% is dit nog steeds kinderspel. Het is te hopen dat de FIFA naast het third party ownership ook deze manier van transfereren gaat aanpakken. Spelers – én een klein clubje – misbruiken voor je eigen belastingvoordelen is op zijn zachtst gezegd niet heel netjes.

Foto bovenaan: Marcelo Estigarribia is één van de spelers die wordt verhandeld door Deportivo Maldonado (Bron: Calcionewstime.com)