Mannen Wiens Voeten Wij Kussen #13: Luka Modrić

Luka Modrić is de stille Galáctico die lachend het veld op komt, en er lachend van af gaat. Hij is een middenvelder die net zo graag verdedigt als aanvalt. Die vaker zou kunnen scoren maar Ronaldo zijn vijftig doelpunten gunt door hem een fantastische pass te geven. 

“When I watch Paul Scholes play football, I smile” zei Luka Modrić als voetballer van Tottenham Hotspur.

Ergens in Madrid komt een oudere man een kapperszaak binnengelopen. Hij neemt plaats op een stoel voor wachtende klanten. Op de achtergrond hoort hij het verslag van een wedstrijd uit de Segunda División, en tegelijk probeert hij een artikel te lezen uit één van de tijdschriften. Als hij opkijkt uit zijn tijdschrift en observerend de ruimte inkijkt, ziet hij in de spiegel één van de klanten klaar zitten om geknipt te worden. De oude man denkt Johan Cruijff te herkennen en zijn gedachten gaan veertig jaar terug in de tijd. De tijd dat zijn Real Madrid te maken kreeg met de verlosser van Barcelona, hun aartsvijand. Als de man nog een keer goed kijkt, ziet hij dat het Modrić is. Luka is te herkennen aan zijn lange, wapperende haren en altijd vrolijke glimlach.

Het moet een verloren weddenschap zijn geweest. Na afloop van een training stonden Modrić en Ronaldo samen nog hun vrije trappen te oefenen. Toen Ronaldo twee keer achter elkaar mis schoot, daagde de kleine Kroaat hem uit. Als de Portugees in een seizoen minder dan 50 doelpunten zou maken, zou hij een maand lang zijn baard moeten laten staan. En als Modrić niet meer dan tien keer zou scoren, zouden zijn lange haren plaats moet maken voor een korter kapsel. Ronaldo won, Modrić verloor. Modrić scoort bijna nooit. Hij duelleert, dribbelt en passeert, maar scoren kan hij niet zo goed. Hij is ook niet de voetballer die ervan droomt om topscorer te worden. Hij wil rennen over het veld, de bal afpakken van jongens die veel groter en sterker zijn, en dan passen en kaatsen. Modrić wil het liefste gewoon spelen. Met zijn kinderen, met de lego of samen met de duurste voetballers van de wereld en een bal. Als je er maar bij kunt lachen.

Na een lange tijd was hij weer eens bij de kapper, met een lach op zijn gezicht kwam hij terug. Zijn haren zijn er af, hij geniet van zijn nieuwe look. Hij hoeft nu niet meer te worden vergeleken met Johan Cruijff, eindelijk is Modrić een echte Galáctico. Hij speelde bij Zagreb en vertrok net niet naar Ajax. Hij genoot in Londen, en geniet nu in Madrid. Van de stad, het stadion, de training, de fans en de tegenstanders. Buiten het voetbalveld verblijft hij graag in de schaduw, om dan tijdens de wedstrijd in de schaduw van Ronaldo te schitteren.

Als hij een voetbalwedstrijd speelt, juicht en scheldt hij niet. Hij lacht, omdat hij heeft genoten. Als Ronaldo een kans krijgt, weet je dat hij scoort, hij juichend naar de camera loopt en dat ergens op het veld iemand loopt met een grote lach op zijn gezicht. Dat is Luka. Vaak wordt er gekeken naar het aantal doelpunten, maar Modrić geniet liever van die ene pass. Als hij de bal heeft, kijkt hij even op. Heel even kijkt hij naar een lege ruimte op het voetbalveld. Even twijfelt hij of hij wat hij bedenkt ook kan creëren. Ja, het lukt. Het is al gebeurd, voordat anderen het hebben gezien heeft de middenvelder met de buitenkant van zijn rechter voet de perfecte pass gegeven. Zijn pass verandert in een aanval en de aanval eindigt als een doelpunt. Hij is de dirigent die lachend met zijn baton zwaait, en er dan zelfs een klein beetje bij danst vanuit de heupen. Hij leidt, corrigeert en creëert.

De oude man in de kapperszaak, die met zijn gedachten nog steeds ergens zit tussen 1970 en 1980, is aan de beurt om geknipt te worden. De man die voor hem aan de beurt was, is een voetballer van zijn Real Madrid. Maar als hij hem deze week bij een wandeling door een park nog een keer zou tegenkomen, zou hij hem misschien niet eens meer herkennen. Net als Paul Scholes is hij een voetballer geworden die je moet zien op het middenveld, tussen de grote vedetten. En als je hem ziet voetballen, hoef je alleen maar te glimlachen.

Foto bovenaan: coloursoffootball.tumblr.com